Guilielmi Perkinsi Problema de Romanæ fidei ementito Catholicismo Estq́[ue] antidotum contra Thesaurum Catholicum Jodoci…Guilielmi Perkinsi Problema de Romanæ fidei ementito Catholicismo Estq́[ue] antidotum contra Thesaurum Catholicum Iodoci…

13 Appellations in Anglia prohibitae sunt usque ad Henricum II. De quo ^oMatthaeus Paris ad an. 1164. De appellationibus si emerserint ab Archidiacono debet procedi ad Episcopum—: ad Dominum Regem perveniendum est postremò—; ita quòd non debeat ultrà procedi sine assensu Domini ⟨p. 209⟩Regis. Idem factū in Gallia à Ludovico IX. qui Pius dictus est, anno 1278. in Pragmatica sanction S. Ludovici, cuius haec sunt verba, Item exactiones & over a gravissima pecuntarum, per curiam Romanam, Ecclesiae regni nostri impositas vel imposita, (quibus regnum miserabiliter depauperatum existit) sive etiam imponendas vel imponenda, levari aut colliginullatenus volumus: nisi duntaxat pro rationabili, pia, & urgentissima causa, vel inevitabili necessitate, ac etiam de expresso & spontaneo jussu nostro, & ipsius Ecclesiae regui nostri—. Idem etiam fecerunt Philippus Pulcher. an. 1296, & Carolus V. cognomento Sapiens, & Carolus VI. vide Aimoin. de gestis Francorum, lib. 5. c. 33. Hildebertus ad Honorium, Quaslibet appellations in Romana vigere & suscipi Ecclesia, cis Alpes auditum non est, nec in sacris traditum institutis. Quòd si fortè huiusmodi emerserit novitas, ut placeat omnem indifferenter admittere appellationem, Pontifical•s peribit censura, & omnimodae comminuetur Ecclesiasticae vigor disciplinae—. Quis clericus aut Presbyter frustratoriae appellationis refugio, non patrabit, aut etiam sepelietur in stercore suo? Quis Episcopus habebit in promptu, non omnem dico, sed aliquam ulcisci inobedientiam?

13 Appellationes in Anglia prohibitae sunt vsque ad Henricum II. De quo ^oMatthaeus Paris ad an. 1164. De appellationibus si emerserint ab Archidiacono debet procedi ad Episcopum—: ad Dominum Regem perveniendum est postremò—; ita quòd non debeat vltrà procedi sine assensu Domini ⟨p. 209⟩Regis. Idem factū in Gallia à Ludovico IX. qui Pius dictus est, anno 1278. in Pragmatica sanctione S. Ludovici, cuius haec sunt verba, Item exactiones & ouer a grauissima pecuntarum, per curiam Romanam, Ecclesiae regni nostri impositas vel imposita, (quibus regnum miserabiliter depauperatum existit) siue etiam imponendas vel imponenda, leuari aut colliginullatenus volumus: nisi duntaxat pro rationabili, pia, & vrgentissima causa, vel inevitabili necessitate, ac etiam de expresso & spontaneo iussu nostro, & ipsius Ecclesiae regui nostri—. Idem etiam fecerunt Philippus Pulcher. ann. 1296, & Carolus V. cognomento Sapiens, & Carolus VI. vide Aimoin. de gestis Francorum, lib. 5. c. 33. Hildebertus ad Honorium, Quaslibet appellationes in Romana vigere & suscipi Ecclesia, cis Alpes auditum non est, nec in sacris traditum institutis. Quòd si fortè huiusmodi emerserit novitas, vt placeat omnem indifferenter admittere appellationem, Pontificals peribit censura, & omnimodae comminuetur Ecclesiasticae vigor disciplinae—. Quis clericus aut Presbyter frustratoriae appellationis refugio, non patrabit, aut etiam sepelietur in stercore suo? Quis Episcopus habebit in promptu, non omnem dico, sed aliquam vlcisci inobedientiam?