Guilielmi Perkinsi Problema de Romanæ fidei ementito Catholicismo Estq́[ue] antidotum contra Thesaurum Catholicum Jodoci…Guilielmi Perkinsi Problema de Romanæ fidei ementito Catholicismo Estq́[ue] antidotum contra Thesaurum Catholicum Iodoci…

Bullae.

1 Bullae Indulgentiales Romani Pontificis, in quibus datur absolutio pro reatu poenae temporalis, per applicationem meritorum Christi & sanctorum, non fuerunt notae per Ecclesiam Catholicam, mille ampliùs annis à Christo. Alexander. III. qui sedere Romae coepit anno Dom. 1159. ⟨p. 217⟩in Epistola ad Archiepiscopum Cantuariensem, sic scribit, Decretal. lib. 5. Tit. 38. cap. 4. Quòd autem consuluisti, utrum r•missiones, quae fiunt in dedicationibus Ecclesiarum, aut conferentibus ad aedificationem pontium, alijs prosint quàm his, qui remit•entibus subsunt: hoc volumus tuam fraternitatem tenere, quòd cùm à non suo judice, ligari nullus valeat vel absolvi, remissiones praedictas prodesse illis tantummodo arbitramur, quibus ut prosint, proprij judices specialiter indulserunt. Hinc colligo, primò, ad omnes tum Episcopos pertinuisse Indulgentias dare. Secundò, indulgentias Alexandri seculo vix notas; eò quòd Archiepiscopus Cantuariensis Romam misit, ut cognosceret quibus specialiter prodessent. Nam ex eo constat nondum ipsis in Anglia magistris & praesulibus notam, illarum vim & valorem. Antè tamen anno 1095 Urbanus II. Papa, suscepturis peregrinationem in terram sanctam, cunctas pro delictis suis poenite•tias relaxat, ut habet Nauclerus, gener. 37. indulget omnium peccatorum veniam, & in retribution jusi orum salutis pollicetur augmentum, ut dicit Matth. Paris in Willielmo IIo. Ex Concil. Later. sub Innoc. IIIo. Can. 62. apparet, omnes Episcopos habuisse potestatem conferendi indulgentias. Invaluerunt autem indulgentiae Jubilaeares circa an. 1300, Platina in Bonif. VIII. In primitiva Ecclesia non fuisse notas, testatur Roffensis contra Luth. art. 18. Ego (inquit) respondeo, non satis constare à quo primùm [indulgentiae] trdi coeperunt. Et de Purgatorio ait, apud priscos illos, nulla, vel certè quàm rarissima fiebat mentio—. Coeperunt Judulgentiae, postquam ad Purgatorij cruciatus aliquandiu trepidatum est. Durandus in Sent. 4. dist. 20. q. 3, De Indulgentijs pauca dici possunt per certitudinem, quia scriptura de ijs expressè non loquitur.—Sancti etiam ut Ambrosius, Hilarius, Augustinus, Hieronymus, minimè loquuntur de indulgentijs. Alphonsus de Castrol. 8. Tit. Indulgentiae. Inter omnes res, de quibus in hoc opere disputamus, nulla est quam minùs apertè scae literae prodiderint, & de qu minùs veusti scriptores dixerint.