Guilielmi Perkinsi Problema de Romanæ fidei ementito Catholicismo Estq́[ue] antidotum contra Thesaurum Catholicum Jodoci…Guilielmi Perkinsi Problema de Romanæ fidei ementito Catholicismo Estq́[ue] antidotum contra Thesaurum Catholicum Iodoci…

Infidelitas rapuit fidem, captivitas abstulit libertatem, nec potuit illic ulla portio residere virtutum, quò tanta irruperat turm• vitiorum. Fulgentius de Incarnat. & grat. c. 13. Peccans Adamus qui sine peccandi necessitate creatus est, in eo, quòd animae sanitatem delinquendo perdidit, etiam illa cogitandi quae ad Deum pertinent, amisit protinus facultatem. Et cap. 12. ait, cogitationis sanctae amissam facultatem in primo homine, per hominem secundum recipi. Maxentius in libro de fide. c. 32. Liberum, ait, naturale arbitrium ad nihil aliud valere credimus ni•i ⟨p. 71⟩ad discernenda tantùm, & desideranda carnalia five saecularia, quae non apud Deum sed apud homines possunt fortassis videri gloriosa. Ad eà vero quae ad vitam aeternam pertinent, noc cogitare, nec velle, nec desiderare, nec perficere posse, nisi per infusionē & inoperationem intrinsecùs spiritus sancti. Addit, & velle & perficere donum divinum esse. Bern. de grat. & lib. arb. docet. Aliud esse velle, aliud veil bonum. Veil siquidem (inquit) inest nobis ex libero arbitrio, non etiam posse quae volumus, non dico velle bonum aut velle malum: sed tantùm velle. Veil etenim bonum, profectus est, velle malum, defectus—. Liberum arbitrium nos facit volentes; sed gratia benevolos. Ex ipso nobis est velle: ex ipsa bonum velle.

Infidelitas rapuit fidem, captiuitas abstulit libertatem, nec potuit illic vlla portio residere virtutum, quò tanta irruperat turm• vitiorum. Fulgentius de Incarnat. & grat. c. 13. Peccans Adamus qui sine peccandi necessitate creatus est, in eo, quòd animae sanitatem delinquendo perdidit, etiam illa cogitandi quae ad Deum pertinent, amisit protinus facultatem. Et cap. 12. ait, cogitationis sanctae amissam facultatem in primo homine, per hominem secundum recipi. Maxentius in libro de fide. c. 32. Liberum, ait, naturale arbitrium ad nihil aliud valere credimus ni•i ⟨p. 71⟩ad discernenda tantùm, & desideranda carnalia fiue saecularia, quae non apud Deum sed apud homines possunt fortassis videri gloriosa. Ad eà vero quae ad vitam aeternam pertinent, noc cogitare, nec velle, nec desiderare, nec perficere posse, nisi per infusionē & inoperationem intrinsecùs spiritus sancti. Addit, & velle & perficere donum diuinum esse. Bern. de grat. & lib. arb. docet. Aliud esse velle, aliud velle bonum. Velle siquidem (inquit) inest nobis ex libero arbitrio, non etiam posse quae volumus, non dico velle bonum aut velle malum: sed tantùm velle. Velle etenim bonum, profectus est, velle malum, defectus—. Liberum arbitrium nos facit volentes; sed gratia beneuolos. Ex ipso nobis est velle: ex ipsa bonum velle.