1 Augustino & Patribus, pugnantibus cum Pelagio, justitia est inhaerens sanctitas, vel nova obedientia: gratia, auxilium Spiritus Sancti: justificare, ex iniusto justū facere: reipsâ tamen nobiscum sentiunt, novam obedientiam non esse perfectam in hac vitâ; nosque solâ obedientiâ mortis Christi satisfacere judicio Dei, & acceptari ad vitam aeternam asserunt. Vide veterum expositiones in 2. Cor. 5. 22. August. de verbis Apost. Ser. 6.—Vi nos simus justitia Dei in ipso. Videte duo, justitiam Dei & non nostram: in ipso, NON IN NOBIS. Rursus de Spir. & lit. c. 26. Justificatio factoribus legis non accidit, sed factores legis justificatio praecedit—. Aut certè ita dictum est, Justificabuntur, ac si diceretur justi habebuntur, justi deputabuntur. Et de fide & operibus. cap. 14. epist. 120. c. 30. Bona opera sequuntur justificatum, & non praecedunt justificandum. Et exposit. inchoat. epist. ad Rom. Homines credendo justificati, demceps justè vivere incipiunt. Hieron. in 2. Cor. 5.—Ita & Christus propeccatis nostris oblatus, peccati nomen accepit—, ut nos efficeremur justitia Dei in ipso, NON NOSTRA NEC (IN) oNOBIS. Chrysost ibid. Justum fecit peccatorem, ut peccatores faceret justos. Imò neque sic dixit, sed quod multò maius erat. Non enim qualitatem posuit, sed substantiam: non dixit peccatorem sed peccatum, ut nos fieremus, non dixit justi sed justitia, & justitia Dei, Dei enim est ista, quando non ex operibus, quando necessarium est etiam MACULAM NULLAM inveniri, sed à gratia justificatio fit. Rursus homil 17. in Rom. 10. ait, Quod si Christo credideris & legem implêsti, & multò plura quàm ea praeceperat: multò siquidem matorem jam accepisti justitiam. Anselmus in 2. Cor. 5. Deus fecit Christum peccatum, ut nos efficeremur justitia dei in ipso▪ Ipse ergo factus est peccatum, sicut nos justitia: nec nostra, sed Dei (id est non à nobis, sed à Deo) nec in nobis sed in ipso: sicut ipse factus est peccatum, nec suum sed nostrum: nec in se sed in nobis constitutum. Bernard. Serm. c. ad milit. Templi 11. Porro mors Christi morte fugatur, & Christi nobis justitia imputatur. Epist. 190. Assignata est homini aliena justitia, quia caruit suâ—. Satisfactio ⟨p. 103⟩unius omnibus imputatur. Serm. 61. in Cant. Domine memorab• justitiae tuae solius: ipsa est enim & mea. Nempe factus es mihi tu justitia à Deo. Numquid mihi verendum n• non una ambobus sufficiat?
1 Augustino & Patribus, pugnantibus cum Pelagio, iustitia est inhaerens sanctitas, vel noua obedientia: gratia, auxilium Spiritus Sancti: iustificare, ex iniusto iustū facere: reipsâ tamen nobiscum sentiunt, nouam obedientiam non esse perfectam in hac vitâ; nosque solâ obedientiâ mortis Christi satisfacere iudicio Dei, & acceptari ad vitam aeternam asserunt. Vide veterum expositiones in 2. Cor. 5. 22. August. de verbis Apost. Ser. 6.—Vi nos simus iustitia Dei in ipso. Videte duo, iustitiam Dei & non nostram: in ipso, NON IN NOBIS. Rursus de Spir. & lit. c. 26. Iustificatio factoribus legis non accidit, sed factores legis iustificatio praecedit—. Aut certè ita dictum est, Iustificabuntur, ac si diceretur iusti habebuntur, iusti deputabuntur. Et de fide & operibus. cap. 14. epist. 120. c. 30. Bona opera sequuntur iustificatum, & non praecedunt iustificandum. Et exposit. inchoat. epist. ad Rom. Homines credendo iustificati, demceps iustè viuere incipiunt. Hieron. in 2. Cor. 5.—Ita & Christus propeccatis nostris oblatus, peccati nomen accepit—, vt nos efficeremur iustitia Dei in ipso, NON NOSTRA NEC (IN) oNOBIS. Chrysost ibid. Iustum fecit peccatorem, vt peccatores faceret iustos. Imò neque sic dixit, sed quod multò maius erat. Non enim qualitatem posuit, sed substantiam: non dixit peccatorem sed peccatum, vt nos fieremus, non dixit iusti sed iustitia, & iustitia Dei, Dei enim est ista, quando non ex operibus, quando necessarium est etiam MACULAM NULLAM inveniri, sed à gratia iustificatio fit. Rursus homil 17. in Rom. 10. ait, Quod si Christo credideris & legem implêsti, & multò plura quàm ea praeceperat: multò siquidem matorem iam accepisti iustitiam. Anselmus in 2. Cor. 5. Deus fecit Christum peccatum, vt nos efficeremur iustitia dei in ipso▪ Ipse ergo factus est peccatum, sicut nos iustitia: nec nostra, sed Dei (id est non à nobis, sed à Deo) nec in nobis sed in ipso: sicut ipse factus est peccatum, nec suum sed nostrum: nec in se sed in nobis constitutum. Bernard. Serm. c. ad milit. Templi 11. Porro mors Christi morte fugatur, & Christi nobis iustitia imputatur. Epist. 190. Assignata est homini aliena iustitia, quia caruit suâ—. Satisfactio ⟨p. 103⟩vnius omnibus imputatur. Serm. 61. in Cant. Domine memorab• iustitiae tuae solius: ipsa est enim & mea. Nempe factus es mihi tu iustitia à Deo. Numquid mihi verendum n• non vna ambobus sufficiat?
- oMarius Victorinus sine sensu, legit (VOBIS.)
