Guilielmi Perkinsi Problema de Romanæ fidei ementito Catholicismo Estq́[ue] antidotum contra Thesaurum Catholicum Jodoci…Guilielmi Perkinsi Problema de Romanæ fidei ementito Catholicismo Estq́[ue] antidotum contra Thesaurum Catholicum Iodoci…

Lingua Latina in Sacris.

1 Ignota populo lingua, non fuit in usu in Sacris peragendis, apud puriorē Ecclesiā, per annos ad minimum 800. Chrys. hom. 18. in 2. Cor. Communes preces à Sacerdote, & ab illis fiunt, & omnes unā d•cunt orationē. Isid. de Eccl. offic. l. 1. c. 10. Oportet, ut quando psallitur, psallatur ab omnibus: cùm oratur, oretur ab omnibus: quando lectio legitur, facto silentio aequè audiatur ab omnibus—. Ideo Diaconus & clarâ voce silentium admonet, ut, sive dumb psallitur, sive dumb lectio pronuntiatur, ab omnibus unitas conseruetur, ut quod omnibus praedicatur, ab omnibus aequaliter audiatur. Orig contra Cels. l. 8. Singuli nativâ▪ & vernaculâ linguâ Deum precentur. Hicrom. Tom. 1. epist. 17. Vox quidem dissona, sed una religio: tot penè psallentium chori, quot gentium diversitates. August. epist. 178. Una [Trinitatis substantia] rogatur, ut misereatur, â cunctis latinis, & barbaris, unius Dei natura, ut à laudibus Dei unius, nec ipsa lingua barbarasit, ulla•enùs aliena. Rutheni, A•meni, Aegyptij, Aethiopes, vulgaribus linguis, & Moravi, ex concessione Papae, Sacra Slavonicè peregerunt. Officij divini celebratio, in quibusdam locis concessa, secundùm diversitates linguarum, anno 1215. ab Innoc. III. in Concil. Lateran. c. 9. Et habetur in Decret. Gregor. l. 1. t. 31. c. Quoniam plerisque ▪ de offic. judicis ordinarij. Lyra in 1. Cor. 14. In primitiva Ecclesia benedictions, & caetera communia, fiebant in vulgari lingua. In Concilio Moguntiaco circa an. 813. c. 45. permissum, ut qui Catholicam fidem, & orationem dominicam aliter discere non potuerit, in sua lingua discat.

1 Ignota populo lingua, non fuit in vsu in Sacris peragendis, apud puriorē Ecclesiā, per annos ad minimum 800. Chrys. hom. 18. in 2. Cor. Cōmunes preces à Sacerdote, & ab illis fiunt, & omnes vnā d•cunt orationē. Isid. de Eccl. offic. l. 1. c. 10. Oportet, vt quando psallitur, psallatur ab omnibus: cùm oratur, oretur ab omnibus: quando lectio legitur, facto silentio aequè audiatur ab omnibus—. Ideo Diaconus & clarâ voce silentium admonet, vt, siue dum psallitur, siue dum lectio pronuntiatur, ab omnibus vnitas conseruetur, vt quod omnibus praedicatur, ab omnibus aequaliter audiatur. Orig contra Cels. l. 8. Singuli natiuâ & vernaculâ linguâ Deum precentur. Hicrom. Tom. 1. epist. 17. Vox quidem dissona, sed vna religio: tot penè psallentium chori, quot gentium diuersitates. August. epist. 178. Una [Trinitatis substantia] rogatur, vt misereatur, â cūctis latinis, & barbaris, vnius Dei natura, vt à laudibus Dei vnius, nec ipsa lingua barbarasit, vllaenùs aliena. Rutheni, Ameni, Aegyptij, Aethiopes, vulgaribus linguis, & Moravi, ex concessione Papae, Sacra Slavonicè peregerunt. Officij divini celebratio, in quibusdam locis concessa, secundùm diversitates linguarum, anno 1215. ab Innoc. III. in Concil. Lateran. c. 9. Et habetur in Decret. Gregor. l. 1. t. 31. c. Quoniam plerisque de offic. iudicis ordinarij. Lyra in