A10335:235
Th'overthrow of stage-plays, by the way of controversy betwixt D. Gager and D. Rainoldes…Th'overthrow of stage-playes, by the way of controversie betwixt D. Gager and D. Rainoldes…
Th'overthrow of stage-plays, by the way of controversy betwixt D. Gager and D. Rainoldes wherein all the reasons that can be made for them are notably refuted; th'objections answered, and the case so cleared and resolved, as that the judgement of any man, that is not froward and perverse, may easily be satisfied. Wherein is manifestly proved, that it is not only unlawful to be an actor, but a beholder of those vanities. Whereunto are added also and annexed in th'end certain latin letters betwixt the said Master Rainoldes, and D. Gentiles, reader of the civill law in Oxford, concerning the same matter.Th'overthrow of stage-playes, by the way of controversie betwixt D. Gager and D. Rainoldes wherein all the reasons that can be made for them are notably refuted; th'objections aunswered, and the case so cleared and resolved, as that the iudgement of any man, that is not froward and perverse, may easelie be satisfied. Wherein is manifestly proved, that it is not onely vnlawfull to bee an actor, but a beholder of those vanities. Wherevnto are added also and annexed in th'end certeine latine letters betwixt the sayed Maister Rainoldes, and D. Gentiles, reader of the civill law in Oxford, concerning the same matter.
Middelburg: printed by Richard Schilders, 1599
Title page typeset from the transcription.
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Nisi fortè dices te existimare magistratus eos tantum modò maiestatis crimen admisisse, qui mercedis gratia codicem legerent pro concione Quod. mihi persuaderi prorsus non potest persuasum tibi esse.
Ita postulanti tibi ut eorum, quae inficiaris, quaedam, si possem, docerem & ostenderem; non in illis solùm, sed etiam in caeteris hoc gratificari studui, ut potui. Maturius id facturus, nisi tu, omissa librorum & capitum, in quibus Augustini & aliorum quos citas verba scripta sint, indication, coëgisses me tempus terere perlegendis nonnullis libris integris, quo loca, quibus certò innixus videreris, exploratè cognita compertaque haberem. Auxit meam huius officii praestandi cupiditatem & desiderium tua sententia, sententiam non dissimilem ngravioris autoris in memoriam revocans, ad tanta crimina patientem esse non oportere. Quare, quod mihi obiicis concludens, te à me tractari pessimè immeritò, hominem mei studiosissimum, crimen gravissimum omnium, si verum, non modò in amore non respondere, sed etiam malefactis benevolentiam rependere: id immeritò mihi à te obiectum esse, tua ipsius voce convinco, & concludo. Nam, quum per epistolam olim me moneres eorum quae putabas perperam asserta in meis praelectionibus ad ⟨p. 190⟩primum Maccabaeorum, his verbis usus es: Aequi bonique haec consules? Certè ea ipsa sunt, quae ego in donis amicorum pretiosissima ducerem; & utinam mihi aliquis contigisset aliquando, qui in meis scriptis praestare tantum voluisset. Vides ne ut ipse te à me non pessimè, sed optimè tractatum; neque iniuriis affectum, sed donis; & iis non vulgaribus, sed longè pretiosissimis, carissimis, optatissimis, esse fatearis? Quod si plus aloës quam mellis medicamentis meis admiscui, vel cum acrimonia potius maiore tanquam ad secandum & urendum accessi: tamen hoc quoque à oprudente morum magistro scis probari, quum nulla reperitur alia medicina. Ac ego, medicinam aliam saepiuscule in te expertus frustra, hanc unam fuperesse salutarem duxi; alioqui desperandum. Praesertim cùm rursus in pristinum de mendacio malè officioso morbum recidisses: idque ita graviter & periculosè, ut novo typis excuso opere defenderes, quod in vetere (liberámne amici vocem feres?) pessimè affirmâras. Quantum mutatus ab illo, qui mihi esse videbare, quum in epistola quadam hac de re scripta concluderes hoc modo: In controversia hac sustinere, quantum ad theologos pertinet, deinceps assensionem, in animo est. tibi scilicet, ut debeo, plurimum tribuo, qui me in contrariam vocas sententiam: & cum Tertulliano tandem malim sapere in Scripturis sanctis minus, quàm contra.]