Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Taceo generosum facinus, quo omnem Mendozae veterani Ducis calliditatem elisit, & sibi Gallicaeque Nobilitatis flori viam fecit, ex insidijs in quas praecipitaverant eluctandi. Eodem animi robore ad Roram amnem cuneis hostium undiquaque cinctus, & densa scloporum grandine ac flammis obrutus Ludovici Velasci equitatum, & media agmina perrupit, & exemplo suo ostendit, magnae virtuti, & in periculis ipsis crescenti callem semper ad gloriam & salutem patere. Ipsa caeteroquin Graviae expugnatio, fanny Georgij & aliorum circa Brugas munimentorum occupatio, Brevordae recuperatio, Verdugi clades, praesidia Rhenobergae & Meursiae, terror Venloae, potentissimo exercitu nequicquam obstante, illata, vix viginti annorum juveni ingentem gloriam peperere, quarum sub Mauritio victoriarum instrumentum potissimum fuit. Quid posset in castris, ne Hostis quidem dissimulabat, & quanvis felicitati ejus invideret, virtutem tamen odisse non poterat. E pulvere militari ad splendidam legationem à Patribus traductus, ei etiam se parem in ista aetate praestitit. Non negotia tantum, sed & Majestas Reipublicae Potentissimo Magnae Britanniae Regi repraesentanda erant. Ei rei Noster delectus. Et quamvis nihil vei ad splendorem, vel ad affectum in eo excipiendo maximus Rex praetermitteret, hoc tamen deerat, ut sciret, si per fatorum leges licuisset, quam sanguini Nassovico sponsam debiturus esset aliquando regius Britannorum sanguis. Legationis pro dignitate & ex usu Reipublicae gestae praemium redux à Patribus tulit, Flandriae totius, qua patebat Ordinum imperio, Slusa à Mauritio occupata, praefecturam, sed majus à sua virtute & propiori host, crebras victorias, & ex ijs gloriam, verum generosarum mentium pabulum. Ob id unum bello interdum minus aequus videbatur, quod multo sanguine vincendum esset, quem tota vita servare malebat quam fundere, quotiens humanitati locus esse poterat inter ardua bellorum. Nec san• vel Erckelij incensi dirutique, vel perusti populatique Limburgensis agri alia praeter hostis pertinaciam causa fuit. Una nostro cura, armorum potius terrore quam vi reluctantes cogere, ut felices esse vellent. Habet hoc generosa indoles, ut tantum absit à crudelitate, quantum abest ab ejus causis. Successere mox mitiora tempora, & ferrum quod vi Genti vestrae excuti non poterat, Caduc•atorum regiorum interventu, pararijs etiam Regibus, ad tempus conditum fuit.

Taceo generosum facinus, quo omnem Mendozae veterani Ducis calliditatem elisit, & sibi Gallicaeque Nobilitatis flori viam fecit, ex insidijs in quas praecipitaverant eluctandi. Eodem animi robore ad Roram amnem cuneis hostium undiquaque cinctus, & densa scloporum grandine ac flammis obrutus Ludovici Velasci equitatum, & media agmina perrupit, & exemplo suo ostendit, magnae virtuti, & in periculis ipsis crescenti callem semper ad gloriam & salutem patere. Ipsa caeteroquin Graviae expugnatio, fani Georgij & aliorum circa Brugas munimentorum occupatio, Brevordae recuperatio, Verdugi clades, praesidia Rhenobergae & Meursiae, terror Venloae, potentissimo exercitu nequicquam obstante, illata, vix viginti annorum juveni ingentem gloriam peperere, quarum sub Mauritio victoriarum instrumentum potissimum fuit. Quid posset in castris, ne Hostis quidem dissimulabat, & quanvis felicitati ejus invideret, virtutem tamen odisse non poterat. E pulvere militari ad splendidam legationem à Patribus traductus, ei etiam se parem in ista aetate praestitit. Non negotia tantum, sed & Majestas Reipublicae Potentissimo Magnae Britanniae Regi repraesentanda erant. Ei rei Noster delectus. Et quamvis nihil vei ad splendorem, vel ad affectum in eo excipiendo maximus Rex praetermitteret, hoc tamen deerat, ut sciret, si per fatorum leges licuisset, quam sanguini Nassovico sponsam debiturus esset aliquando regius Britannorum sanguis. Legationis pro dignitate & ex usu Reipublicae gestae praemium redux à Patribus tulit, Flandriae totius, qua patebat Ordinum imperio, Slusa à Mauritio occupata, praefecturam, sed majus à sua virtute & propiori hoste, crebras victorias, & ex ijs gloriam, verum generosarum mentium pabulum. Ob id unum bello interdum minus aequus videbatur, quod multo sanguine vincendum esset, quem tota vita servare malebat quam fundere, quotiens humanitati locus esse poterat inter ardua bellorum. Nec san vel Erckelij incensi dirutique, vel perusti populatique Limburgensis agri alia praeter hostis pertinaciam causa fuit. Una nostro cura, armorum potius terrore quam vi reluctantes cogere, ut felices esse vellent. Habet hoc generosa indoles, ut tantum absit à crudelitate, quantum abest ab ejus causis. Successere mox mitiora tempora, & ferrum quod vi Genti vestrae excuti non poterat, Caducatorum regiorum interventu, pararijs etiam Regibus, ad tempus conditum fuit.