Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Interea Cuthbertus Tonstallus Dunelmensis Episcopus Gilpinum suis sumptibus ad exteras Ecclesias visendas mittere decrevit. Erat Tonstallus matris Gilpini avunculus. Sed antequam peregrè proficisceretur evocatus ad aulam concionem habuit coram Rege Edwardo sexto de Ecclesiarum rapinis. Concio illa publicè typis excusa extat. Deinde ad peregrinandi studium see contulit. Amicorum cura sacerdotium ei collatum erat. Illud sacerdotium Tonstallus Gilpino retinendum suadebat, ut impensas itineris facilius toleraret, honestiusque sese ac liberalius exciperet. At Gilpinus cum parvo temporis spatio sacerdotium retinuisset, ante profectionem amicum quendam ad se vocavit, quem hominem pium & doctum, & in sacri ministerii function impigrum cognoverat, huic sacerdotium ipsi non multo ante collatum, resignation sua conferendum procuravit. Quod ut resciverat Tunstallus Gilpinum increpat. Ego, inquit, tui curam gero, & tu curam meam tanquam mutilem projicis. Sed ego praemoneo quod tu his artibus mendicus morieris. Gilpinus primo verbis officiosis Episcopi optimè de se meriti animum placare studet. Deinde subjungit, see sacerdotio renuntiasse necessario, quod quieta conscientia retinere non potuerat. At, inquit, Episcopus cum dispensatione retinere potes, & tecum in hac re dispensabitur. Respondet Gilpinus, at qui Diabolus nulla dispensation, aut ullis vinculis retinebitur, quin me absent in populi mihi commissi perditionem ruat. Et vereor quàm mihi sit inanis responsio apud Deum villicationis meae rationem exegentem, si dixero mecum dispensatum fuisse dumb Diabolus disperderet. Qua responsione Episcopus videbatur offensus. Sed perspecta sancti animi sinceritate Gilpinum in majori honere habere coepit. Minabatur tamen saepius, sicut Gilpinus referre solebat: per patris animam, quo verbo Episcopus familiaris uti consuevit, eum moriturum mendicum. Profectus est primum Machliniam ad Georgium fratrem ipsius literis eò vocatus, deinde agebat Lovanii, Antverpiae, & Lutetiae. Postquam ex Anglia discederet, accepit literas à Georgio fratre quibus monitus erat, ut fratrem Machlineae conveniret. Quia quaedam haberet ipsi coram communicanda quae literis expediri non facilè possent. Itaque Machliniam ad fratrem properavit.

Interea Cuthbertus Tonstallus Dunelmensis Episcopus Gilpinum suis sumptibus ad exteras Ecclesias visendas mittere decrevit. Erat Tonstallus matris Gilpini avunculus. Sed antequam peregrè proficisceretur evocatus ad aulam concionem habuit coram Rege Edwardo sexto de Ecclesiarum rapinis. Concio illa publicè typis excusa extat. Deinde ad peregrinandi studium se contulit. Amicorum cura sacerdotium ei collatum erat. Illud sacerdotium Tonstallus Gilpino retinendum suadebat, ut impensas itineris facilius toleraret, honestiusque sese ac liberalius exciperet. At Gilpinus cum parvo temporis spatio sacerdotium retinuisset, ante profectionem amicum quendam ad se vocavit, quem hominem pium & doctum, & in sacri ministerii functione impigrum cognoverat, huic sacerdotium ipsi non multo ante collatum, resignatione sua conferendum procuravit. Quod ut resciverat Tunstallus Gilpinum increpat. Ego, inquit, tui curam gero, & tu curam meam tanquam mutilem projicis. Sed ego praemoneo quod tu his artibus mendicus morieris. Gilpinus primo verbis officiosis Episcopi optimè de se meriti animum placare studet. Deinde subjungit, se sacerdotio renuntiasse necessario, quod quieta conscientia retinere non potuerat. At, inquit, Episcopus cum dispensatione retinere potes, & tecum in hac re dispensabitur. Respondet Gilpinus, at qui Diabolus nulla dispensatione, aut ullis vinculis retinebitur, quin me absente in populi mihi commissi perditionem ruat. Et vereor quàm mihi sit inanis responsio apud Deum villicationis meae rationem exegentem, si dixero mecum dispensatum fuisse dum Diabolus disperderet. Qua responsione Episcopus videbatur offensus. Sed perspecta sancti animi sinceritate Gilpinum in majori honere habere coepit. Minabatur tamen saepius, sicut Gilpinus referre solebat: per patris animam, quo verbo Episcopus familiaris uti consuevit, eum moriturum mendicum. Profectus est primum Machliniam ad Georgium fratrem ipsius literis eò vocatus, deinde agebat Lovanii, Antverpiae, & Lutetiae. Postquam ex Anglia discederet, accepit literas à Georgio fratre quibus monitus erat, ut fratrem Machlineae conveniret. Quia quaedam haberet ipsi coram communicanda quae literis expediri non facilè possent. Itaque Machliniam ad fratrem properavit.