Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Domi Joh. Uncentius quotidie conveniebatur ab omnibus quotquot Patavii literarum ingenuarum ornamento nobiles erant, neque ab his solum, sed & ab advenis, qui eo ventitare gloriosum sibi ducebant. Hic docere & doceri pulchrum, quò nemo asymbolus veniebat unquam, nemo sine recondito aliquo munere literario, quibus ille ut erat instructissimus ad docendum, parem gratiam retulit semper. Transalpinis hominibus, qui bonas artes non tralatitiè amarent, curae erat cùm primum Patavium venerant, hunc nostrum de facie noscere, ab eoque in albo, ut vocant, amicorum tesseram philothesiam sibi comparare. Has ille elegantiae & amoris plenas concinnare solitus, in gratiam studiosorum, quos etiam munusculis plerumque prosequebatur. Religioni in congressibus habebat digredi, quantumvis necessario, tantisper ab iis qui eum convenerant, nisi prius libros aliave illis è bibliotheca prompsisset, quibus morae taedium levaret. At quàm officiosus fuerit ex eo possis arguere, quod cùm ipsi cum plerisque, qui in Patavino Gymnasio prositerentur, amicitia intercederet, ipsorumque aliqui (ut fit) alter alterum non omnino amarent; haud tamen unquam is officii lineas transiliverit. Quo factum, ut & ipsi Pinello certatim been vellent, & is pacem inter ipsos non semel conciliaret. ⟨p. 344⟩Pacis vero, concordiaeque adeò fuit studiosus, ut illi valde soleret in ore esse, dissuere qui possit, si incidat minus rectè facere: comitate, ut innueret, facilitateque nihil non expugnari. Et sanè de Pinello id praedicare possumus, quod de Solone Plutarchus, nullis eum see in civitatis dissidio immiscuisse factionibus, non magis huic, quam illi favisse, sed conatus omnes suos parasse in civium concordiam. Quos invitus vel occupatior admittebat, in vestibulo ¹domus excipiebat, stare vel deambulare solitus. Hominem enim praeclara cogitantem, nihil oequè torquet ac temporis jactura, quam tum maximè percipit, cum otiosis ineptisve aures suas dedere cogitur. Jure & festive Horatius, quem nescio quis de genere hoc miserandum in modum obtuderat.²

Domi Joh. Vncentius quotidie conveniebatur ab omnibus quotquot Patavii literarum ingenuarum ornamento nobiles erant, neque ab his solum, sed & ab advenis, qui eo ventitare gloriosum sibi ducebant. Hic docere & doceri pulchrum, quò nemo asymbolus veniebat unquam, nemo sine recondito aliquo munere literario, quibus ille ut erat instructissimus ad docendum, parem gratiam retulit semper. Transalpinis hominibus, qui bonas artes non tralatitiè amarent, curae erat cùm primum Patavium venerant, hunc nostrum de facie noscere, ab eoque in albo, ut vocant, amicorum tesseram philothesiam sibi comparare. Has ille elegantiae & amoris plenas concinnare solitus, in gratiam studiosorum, quos etiam munusculis plerumque prosequebatur. Religioni in congressibus habebat digredi, quantumvis necessario, tantisper ab iis qui eum convenerant, nisi prius libros aliave illis è bibliotheca prompsisset, quibus morae taedium levaret. At quàm officiosus fuerit ex eo possis arguere, quod cùm ipsi cum plerisque, qui in Patavino Gymnasio prositerentur, amicitia intercederet, ipsorumque aliqui (ut fit) alter alterum non omnino amarent; haud tamen unquam is officii lineas transiliverit. Quo factum, ut & ipsi Pinello certatim bene vellent, & is pacem inter ipsos non semel conciliaret.