Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Auspicatò etiam in primo literarum tyrocinio & studiorum socios & amicos ⟨p. 384⟩habuit viros scientiae ac meriti singularis, ad amplissima Reip. munera posteà evectos; inter alios Petrum Fabrum Sanjoranum, Claudium Falconem Rezium, hunc Rhedonensis, illum Tolosani senatûs primarium Praesidem; Carolum Cantoclarum & Franciscum Viettam, supplicum libellorum in Aula Regia Magistros, Nicolaum Sudorium Inquisitionum curiae in senatu Parisiensi Praesidem, & Nicolaum Rapinum supremum causarum Capitalium in Regio Comitatu Praefectum. Sed Rizii benevolentiam prae aliis intimam adeptus est, sicut posteà filii ejus primogeniti, Alexandri Falconis, Senatùs Neustriani Principis; quos insignis virtus & eruditio in sublimes illas justitiae sedes evexit.

Dumb Scaevola in Academia Pictaviensi jurisprudentiae incubuit, Joannes Perusius (laudatus à Ronsardo & Mureto) sub exitum Henrici II. diem obiit, Medeae tragaediam quam versu Gallico pangebat imperfectam relinquens. Principium operis ità feliciter contexebatur, ut consummatio ejus magnopere cuperetur; cùm illud scribendi genus eo tempore novum apud Gallos esset & inusitatum. SAMMARTHANUS primo floor juventutis rem perficere suscepit, eo quidem successu, ut maximum poemati ornamentum, nec laudem sibi minorem comparaverit: adeoque hic conatus animos ipsi dederit, ut majora aggrederetur. Itaque juvenis iste poeta tragicus & infelix, qui vitae cursum vixdum exorsus statim finierat, sorte tamen meliore hac in parte usus est quàm olim Timomachus in imagine Medeae, (quam licèt imperfectam tanti emerat Julius Caesar;) mortuo enim hoc inclyto pictore, nemo alius potuit, aut saltem ausus est tabulae excellenti, non magis quàm Veneri Appelleae, extremam manum imponere.

Dum Scaevola in Academia Pictaviensi jurisprudentiae incubuit, Joannes Perusius (laudatus à Ronsardo & Mureto) sub exitum Henrici II. diem obiit, Medeae tragaediam quam versu Gallico pangebat imperfectam relinquens. Principium operis ità feliciter contexebatur, ut consummatio ejus magnopere cuperetur; cùm illud scribendi genus eo tempore novum apud Gallos esset & inusitatum. SAMMARTHANUS primo flore juventutis rem perficere suscepit, eo quidem successu, ut maximum poemati ornamentum, nec laudem sibi minorem comparaverit: adeoque hic conatus animos ipsi dederit, ut majora aggrederetur. Itaque juvenis iste poeta tragicus & infelix, qui vitae cursum vixdum exorsus statim finierat, sorte tamen meliore hac in parte usus est quàm olim Timomachus in imagine Medeae, (quam licèt imperfectam tanti emerat Julius Caesar;) mortuo enim hoc inclyto pictore, nemo alius potuit, aut saltem ausus est tabulae excellenti, non magis quàm Veneri Appelleae, extremam manum imponere.