A26886:237
Certain disputations of right to sacraments, and the true nature of visible Christianity defending…
Certain disputations of right to sacraments, and the true nature of visible Christianity defending them against several sorts of opponents, especially against the second assault of that pious, reverend and dear brother Mr. Thomas Blake / by Richard Baxter ...
London: printed by R.W. for Nevil Simmons, 1658
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
And it's worthy to be observed which Peter Martyr saith Loc. Commun. Ch. 2. in expofit. Symboli, pag. 421.] Age, sigillatim videamus, quid propriè hoc sibi velit, Credo in Deū — eū esse agnoscendum uti Deū i. e. Deum esse aeternū — bonū ex quo bonū aliud quodvis oritur: Unde, patet eum, qui quippiam tanti aut pluris faciat quàm Deum ipsum, dicere verè non posse, Credo in Deum. Si enim eum ut summum bonū agnoscat, nihil ei unquam anteposueris. Neque etiam is hoc rectè credat, qui usquam alibi spem suam collocet: quum spes non sit nisi boni cujusdam; si ergò Deus sit bonum unde quodvis bonum defluat, quicunque aliunde boni quidp•am expectârit, in eum verè non crediderit. Praeterea qui bona quibus fruuntur, suae justitiae, industriae, factis▪ sibi denique ipsis accepta ferunt, sensum verúmque (ut sic dicam) gustum hujus primae nostrae sidei capitis non habent —proculdubio ejusmodi homines non Deum propriè, sed Dei loco phantasmata & sui cerebri inventa colunt. Res (mihi crede) maximi momenti est verum Deum modo suo habere.]
And it's worthy to be observed which Peter Martyr saith Loc. Commun. Ch. 2. in expofit. Symboli, pag. 421.] Age, sigillatim videamus, quid propriè hoc sibi velit, Credo in Deū — eū esse agnoscendum uti Deū i. e. Deum esse aeternū — bonū ex quo bonū aliud quodvis oritur: Vnde, patet eum, qui quippiam tanti aut pluris faciat quàm Deum ipsum, dicere verè non posse, Credo in Deum. Si enim eum ut summum bonū agnoscat, nihil ei unquam anteposueris. Neque etiam is hoc rectè credat, qui usquam alibi spem suam collocet: quum spes non sit nisi boni cujusdam; si ergò Deus sit bonum unde quodvis bonum defluat, quicunque aliunde boni quidp•am expectârit, in eum verè non crediderit. Praeterea qui bona quibus fruuntur, suae justitiae, industriae, factis▪ sibi denique ipsis accepta ferunt, sensum verúmque (ut sic dicam) gustum hujus primae nostrae sidei capitis non habent —proculdubio ejusmodi homines non Deum propriè, sed Dei loco phantasmata & sui cerebri inventa colunt. Res (mihi crede) maximi momenti est verum Deum modo suo habere.]