A27004:1759
The reasons of the Christian religion the first part, of godliness, proving by natural…
The reasons of the Christian religion the first part, of godliness, proving by natural evidence the being of God ... : the second part, of Christianity, proving by evidence supernatural and natural, the certain truth of the Christian belief ... / by Richard Baxter ... ; also an appendix defending the soul's immortality against the Somatists or Epicureans and other pseudo-philosophers.
London: printed by R. White for Fran. Titon, 1667
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
†Obj. V. It is hard to believe the Immortality of the Soul, and the Life to come, when we consider how much the soul dependeth in its operations on the body; and how it seemeth but gradually to exceed the brutes: Especially to believe the Eternity of it, or its joys; when omne quod oritur interit; And if Eternity à part ante be proper to God, why not Eternity à part post?
†Obj. V. It is hard to believe the Immortality of the Soul, and the Life to come, when we consider how much the soul dependeth in its operations on the body; and how it seemeth but gradually to exceed the bruits: Especially to believe the Eternity of it, or its joyes; when omne quod oritur interit; And if Eternity à parte ante be proper to God, why not Eternity à parte post?
- †Fuge garrulitates anxias Philosophorum qui asserere non erubescunt, suas canumque animas eandem tenere speciem. Basil Hexam. l. 8. Interp. Eustath. Leg. Mammerti Claudiani lib. 3. de statu Animae; & praecipuè Gr. Nyssenum: & quae ex eo cit•ntur in Caesarii Dialog. 3. This stuck with Galen and some such. His & talibus adductus Socrates, nec patronum quaesivit ad judicium capitis, nec judicibus supplex fuit: Adhibuitque liberam contumaciam à magnitudine animi ductam, non à superbia: & supremo vitae die de hoc ipso multa disseruit; & paucis ante d•ebus, cum facile posset educi è custodia, noluit: Et cum pene in manu jam mortiferum illud teneret poculum, locutus ita est, ut non ad mortem, verum in coelum videretur ascendere. Ita enim censebat atque disseruit: Duas esse vias, duplicesque cursus animorum è corpore excedentium: Nam qui se humanis vitiis contaminassent, & see totos libidinibus dedissent quibus coecati velut domesticis vitiis atque flagitiis se inquinassent vel in Republica violanda frauds inexpiabiles concepissent, iis devium quoddam iter esse seclusum à Concilio Deorum: Qui autem se integros castosque servassent, quibusque fuisset minima cum corporibus contagio, seseque ab his semper sevocassent, essentque in corporibus humanis vitam imitati Deorum, his ad illos à quibus essent profecti, reditum facilem patere. Cicer. Tuscul. 1. pag. 233.Fuge garrulitates anxias Philosophorum qui asserere non erubescunt, suas canumque animas eandem tenere speciem. Basil Hexam. l. 8. Interp. Eustath. Leg. Mammerti Claudiani lib. 3. de statu Animae; & praecipuè Gr. Nyssenum: & quae ex eo citntur in Caesarii Dialog. 3. This stuck with Galen and some such. His & talibus adductus Socrates, nec patronum quaesivit ad judicium capitis, nec judicibus supplex fuit: Adhibuitque liberam contumaciam à magnitudine animi ductam, non à superbia: & supremo vitae die de hoc ipso multa disseruit; & paucis ante debus, cum facile posset educi è custodia, noluit: Et cum pene in manu jam mortiferum illud teneret poculum, locutus ita est, ut non ad mortem, verum in coelum videretur ascendere. Ita enim censebat atque disseruit: Duas esse vias, duplicesque cursus animorum è corpore excedentium: Nam qui se humanis vitiis contaminassent, & se totos libidinibus dedissent quibus coecati velut domesticis vitiis atque flagitiis se inquinassent vel in Republica violanda fraudes inexpiabiles concepissent, iis devium quoddam iter esse seclusum à Concilio Deorum: Qui autem se integros castosque servassent, quibusque fuisset minima cum corporibus contagio, seseque ab his semper sevocassent, essentque in corporibus humanis vitam imitati Deorum, his ad illos à quibus essent profecti, reditum facilem patere. Cicer. Tuscul. 1. pag. 233.