A27006:2426
Reliquiæ Baxterianæ, or, Mr. Richard Baxters narrative of the most memorable passages of his…
Reliquiæ Baxterianæ, or, Mr. Richard Baxters narrative of the most memorable passages of his life and times faithfully published from his own original manuscript by Matthew Sylvester.Reliquiæ Baxterianæ, or, Mr. Richard Baxters narrative of the most memorable passages of his life and times faithfully publish'd from his own original manuscript by Matthew Sylvester.
London: printed for T. Parkhurst, 1696
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Literae D. Amyraldi, Ad Reverendum Virum Dom. Dominum Baxterum, Fidelem Evangelis Jesu Christi Ministerium, Londinum. Virtutum tuarum fama, Vir Reverende, ad aures meas ante aliquot annos pervenit, nec omnino me latuerat quam honorifice de me & privatam sentias & publice loquaris. Verum quia & audio scripsisti Anglice tantum modo, cognitio autem linguoe vestrae quam ante quadraginta Annos qualemcunque Londini adeptus eram, e memoria mea desuetudine obliterata est, parum commercii mihi est cum libris vestris, nec hactenus contigit ut quidquam quod à te prodixerit oculis usurpaverim. Eo de causâ, quamvis nonnunquam ceperit me impetus aliquis ad te scribendi, ut honorem quo te prosequor testificarer, & ut significarem quod me publice laudasti, ingrato non accidisse; (Etsi enim tenuitatem meam agnosco, non dissimulabo tamen, non esse mihi fibram adeo corneam, qui• laudari amen, à te potissimum laudato Viro:) Attamen quotiuscunque id in Animum induxi vel occasio literas ad te mittendi suppeditata non est, vel me repressit aliquis metus nequid de me suspicaveris: At quod hucusque distuleram, Vir Reverend, expressit à me indignatio concepta ex lectione literarum Domini Simonii ad me, in quibus vidi nescio quem male feriatum hominem (etenim eum ne de nomine quidem novi) scripsisse ad Molinaeum, Amyraldum de te, deque Scriptis tuos loqui valde contemptem; adeo ut si verum esset quod ille quisquis est dicit, justissimam causam haberes cur gravissime mihi succenseres, meque judicares indignum iis laudibus, iisque benevolentiae tuoe significationibus, quibus me prosequi ac decorare voluisti. Illico igitur calamum arripui, & nulla interposita mora, scripsi ad D. Simonium Gallice quoe velim à te legi atque intelligi posse, ut qualis sit animus erga te meus liquido cognosceres. Tibi vero, Vir Reverend, hanc Epistolam destino, in qua quantâ possum bonâ fide & luculentis verbis testor atque pronuntio, falsa illa omnia esse, & emendacii officina profecta, quoe vel audivisti vel legisti quasi dicta de te à me secus quam oportuit. Non enim te novi nisi de fama, quoe de tua pietate atque eruditione & eloquentia egregie loquitur; nec aliter erga te sum affectus quam ut decet erga virum multis laudibus ornatum, & proeterea de me optime meritum, & cui eo nomine multum debeo. Noli ergo quaeso, Vir Reverend, quidquam istiusmodi credere;
Literae D. Amyraldi, Ad Reverendum Virum Dom. Dominum Baxterum, Fidelem Evangelis Jesu Christi Ministerium, Londinum. VIrtutum tuarum fama, Vir Reverende, ad aures meas ante aliquot annos pervenit, nec omnino me latuerat quam honorifice de me & privatam sentias & publice loquaris. Verum quia & audio scripsisti Anglice tantum modo, cognitio autem linguoe vestrae quam ante quadraginta Annos qualemcunque Londini adeptus eram, e memoria mea desuetudine obliterata est, parum commercii mihi est cum libris vestris, nec hactenus contigit ut quidquam quod à te prodixerit oculis usurpaverim. Eo de causâ, quamvis nonnunquam ceperit me impetus aliquis ad te scribendi, ut honorem quo te prosequor testificarer, & ut significarem quod me publice laudasti, ingrato non accidisse; (Etsi enim tenuitatem meam agnosco, non dissimulabo tamen, non esse mihi fibram adeo corneam, qui laudari amen, à te potissimum laudato Viro:) Attamen quotiuscunque id in Animum induxi vel occasio literas ad te mittendi suppeditata non est, vel me repressit aliquis metus nequid de me suspicaveris: At quod hucusque distuleram, Vir Reverende, expressit à me indignatio concepta ex lectione literarum Domini Simonii ad me, in quibus vidi nescio quem male feriatum hominem (etenim eum ne de nomine quidem novi) scripsisse ad Molinaeum, Amyraldum de te, deque Scriptis tuos loqui valde contemptem; adeo ut si verum esset quod ille quisquis est dicit, justissimam causam haberes cur gravissime mihi succenseres, meque judicares indignum iis laudibus, iisque benevolentiae tuoe significationibus, quibus me prosequi ac decorare voluisti. Illico igitur calamum arripui, & nulla interposita mora, scripsi ad D. Simonium Gallice quoe velim à te legi atque intelligi posse, ut qualis sit animus erga te meus liquido cognosceres. Tibi vero, Vir Reverende, hanc Epistolam destino, in qua quantâ possum bonâ fide & luculentis verbis testor atque pronuntio, falsa illa omnia esse, & emendacii officina profecta, quoe vel audivisti vel legisti quasi dicta de te à me secus quam oportuit. Non enim te novi nisi de fama, quoe de tua pietate atque eruditione & eloquentia egregie loquitur; nec aliter erga te sum affectus quam ut decet erga virum multis laudibus ornatum, & proeterea de me optime meritum, & cui eo nomine multum debeo. Noli ergo quaeso, Vir Reverende, quidquam istiusmodi credere;