A27058:1019
The true history of councils enlarged and defended against the deceits of a pretended…
The true history of councils enlarged and defended against the deceits of a pretended vindicator of the primitive church, but indeed of the tympanite & tyranny of some prelates many hundred years after Christ, with a detection of the false history of Edward Lord Bishop of Cork and Ross in Ireland ... and a preface abbreviating much of Ludolphus's History of Habassta : written to show their dangerous error, who think that a general council, or college of bishops, is a supreme governor of all the Christian world ... / by Richard Baxter ... ; to which is added by another hand, a defence of a book, entitled, No evidence for diocesan churches ...The true history of councils enlarged and defended against the deceits of a pretended vindicator of the primitive church, but indeed of the tympanite & tyranny of some prelates many hundred years after Christ, with a detection of the false history of Edward Lord Bishop of Corke and Rosse in Ireland ... and a preface abbreviating much of Ludolphus's History of Habassta : written to shew their dangerous errour, who think that a general council, or colledge of bishops, is a supream governour of all the Christian world ... / by Richard Baxter ... ; to which is added by another hand, a defence of a book, entituled, No evidence for diocesan churches ...
London: printed for Tho. Parkhurst, 1682
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
P. 202. De Concil. Calcedon. Adeo indulgebant sancti Patres mutuis odiis & dissensionibus ut alter non facile vellet alteri cedar—showing the uncertainty of the Histories of this Council, and the Lies of the Papists not to be trusted. Jam divina qua ratione ego ero salvandus, qui nec ipsum Concilium assequor, nec causam Concilii satis perspicio. p. 205. Quod Eutyches non tantum unam in Christo naturam esse statuat, ostendunt Papistarum Verba, qui dicunt Eutychen concessisse in Christo duas naturas, viz. Divinitatem & Humanitatem, quae à Divinitate est assumpta—Sed quid Eutyches voluerit quod postea in Christo tantum Divina natura manserit, deserta humana, ibi prorsus sunt muti; & re nondum certo cognitd dicunt, statuisse Eutychen quod in Christo duae naturae, & tamen non duae sed una natura sit: Ita postea historiae fiunt incertae & obscurae, ut nemo possit intelligere quid Eutyches senserit, aut quid Pontificiae historiae sentiant. Amittimus hisce ambagibus concilium una cum causis propter quas convocatum est.—Ego meas conjecturas recitabo: si rem assequor, bene; si non, non propterea labesactabitur fides Christiana. Eutychis opinio (sicut & Nestorii) errat circa idiomata, quamvis alio modo. Nestorius non vult idiomata humanitatis tribuere Divinitati in Christo:—Contra Eutyches non vult idiomata divinitatis tribuere humanitati, etiamsi & ipse firmiter & mordicus retineat Christum esse verum Deum & hominem. Ut si dicerem in Concione publica, Verbum filium Dei esse conditorem Coeli & Terrae aequalem Patri ab aeterno—Et hoc Verbum, illum filium Dei esse verum hominem: Hoc concedit mihi Eutyches nihil dubitans. Jam si porro dicam, Quod ille homo Christus sit conditor coeli & terra, hoc offendit Eutychen, qui putat prorsus esse absurdum dicere, Homo create coelum & terram.—P. 210. Ibi vides quod idiomata facili occasione homines non praemonitos offendant & perturbent. Hic erat subveniendum teneris Conscientiis •raterna, amica & salutari admonitione, ⟨p. 178⟩nec superbissimi errantes abjiciendi essent. Utinam meo judicio non respondeat eventus: sed vereor profecto aliquos haereticos in novissimo die fieri judices; & illos ipsos Episcopos penes quos suit judicandi potestas, in aeternum damnatos, ni Deus est mirabilis & incomprehensibilis in suis judiciis; nisi quod scimus eum esse propitium humilibus & infensissimum superbis.
P. 202. De Concil. Calcedon. Adeo indulgebant sancti Patres mutuis odiis & dissensionibus ut alter non facile vellet alteri cedere—shewing the uncertainty of the Histories of this Council, and the Lies of the Papists not to be trusted. Iam divina qua ratione ego ero salvandus, qui nec ipsum Concilium assequor, nec causam Concilii satis perspicio. p. 205. Quod Eutyches non tantum unam in Christo naturam esse statuat, ostendunt Papistarum Verba, qui dicunt Eutychen concessisse in Christo duas naturas, viz. Divinitatem & Humanitatem, quae à Divinitate est assumpta—Sed quid Eutyches voluerit quod postea in Christo tantum Divina natura manserit, deserta humana, ibi prorsus sunt muti; & re nondum certo cognitd dicunt, statuisse Eutychen quod in Christo duae naturae, & tamen non duae sed una natura sit: Ita postea historiae fiunt incertae & obscurae, ut nemo possit intelligere quid Eutyches senserit, aut quid Pontificiae historiae sentiant. Amittimus hisce ambagibus concilium una cum causis propter quas convocatum est.—Ego meas conjecturas recitabo: si rem assequor, bene; si non, non propterea labesactabitur fides Christiana. Eutychis opinio (sicut & Nestorii) errat circa idiomata, quamvis alio modo. Nestorius non vult idiomata humanitatis tribuere Divinitati in Christo:—Contra Eutyches non vult idiomata divinitatis tribuere humanitati, etiamsi & ipse firmiter & mordicus retineat Christum esse verum Deum & hominem. Ut si dicerem in Concione publica, Verbum filium Dei esse conditorem Coeli & Terrae aequalem Patri ab aeterno—Et hoc Verbum, illum filium Dei esse verum hominem: Hoc concedit mihi Eutyches nihil dubitans. Iam si porro dicam, Quod ille homo Christus sit conditor coeli & terra, hoc offendit Eutychen, qui putat prorsus esse absurdum dicere, Homo creat coelum & terram.—P. 210. Ibi vides quod idiomata facili occasione homines non praemonitos offendant & perturbent. Hic erat subveniendum teneris Conscientiis raterna, amica & salutari admonitione,