A27059:50
Two disputations of original sin I. of original sin as from Adam, II. of…
Two disputations of original sin I. of original sin as from Adam, II. of original sin as from our nearer parents : written long ago for a more private use, and now published (with a preface) upon the invitation of Dr. T. Tully / by Richard Baxter.Two disputations of original sin I. of original sin as from Adam, II. of original sin as from our neerer parents : written long ago for a more private use, and now published (with a preface) upon the invitation of Dr. T. Tullie / by Richard Baxter.
London: printed for Robert Gibbs, 1675
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Sect. 36. VII. Pet. Martyr Loc. Com. p. 142, 143. Quod Deus ait, Se veil persequi peccata patrum in filios in tertiam & quartam generationem, quum alio loco dicat, Filium non portaturum iniquitatem patris: si filius, inquit, non portat iniquitatem patris, sed suam, ⟨p. 29⟩& tamen Deus persequitur in eo peccatum patris, oportet ut filius ipse peccatum illud in se habeat: alioqui haec loca inter se non convenirent. Peccatum itaque sua natura ita factum est, ut non tantum animum hominis vastet, verum etiam corpus, carnem & membra depravet. Itaque Paulus ad Corinthios ait, corporae nostra templa esse Spiritus sancti, & graviter comminatur, si quis templum Dei destruat. Si ergo Deus puniat peccata parentum in siliis, & filius alienam iniquitatem non portat sed tantum suam: sequitur parvulos impiorum hominum, cum affliguntur ut patres in illis puniantur, aliquid in se habere paternae pravitatis. Neque hic cuiquam conquerendum est de justitia Dei; nam si Deus incorruptissima sua justitia potest eos qui peccant in reprobum sensum trader, & peccata peccatis punire: cur non etiam juste velit, peccati corruptionem non tantum animum perdere, sed etiam ejus impuritatem in corpus quoque redundare? Unde qui generantur ex peccatoribus, talem naturam ex illis contrahunt, qualem in illis reperiunt. Atque hac sententia homines admonentur ut sancte vivant, neve & animos suos & corpora polluant, eademque opera filios quoque suos inficiant.
Sect. 36. VII. Pet. Martyr Loc. Com. p. 142, 143. Quod Deus ait, Se velle persequi peccata patrum in filios in tertiam & quartam generationem, quum alio loco dicat, Filium non portaturum iniquitatem patris: si filius, inquit, non portat iniquitatem patris, sed suam, ⟨p. 29⟩& tamen Deus persequitur in eo peccatum patris, oportet ut filius ipse peccatum illud in se habeat: alioqui haec loca inter se non convenirent. Peccatum itaque sua natura ita factum est, ut non tantum animum hominis vastet, verum etiam corpus, carnem & membra depravet. Itaque Paulus ad Corinthios ait, corporae nostra templa esse Spiritus sancti, & graviter comminatur, si quis templum Dei destruat. Si ergo Deus puniat peccata parentum in siliis, & filius alienam iniquitatem non portat sed tantum suam: sequitur parvulos impiorum hominum, cum affliguntur ut patres in illis puniantur, aliquid in se habere paternae pravitatis. Neque hic cuiquam conquerendum est de justitia Dei; nam si Deus incorruptissima sua justitia potest eos qui peccant in reprobum sensum tradere, & peccata peccatis punire: cur non etiam juste velit, peccati corruptionem non tantum animum perdere, sed etiam ejus impuritatem in corpus quoque redundare? Vnde qui generantur ex peccatoribus, talem naturam ex illis contrahunt, qualem in illis reperiunt. Atque hac sententia homines admonentur ut sancte vivant, neve & animos suos & corpora polluant, eademque opera filios quoque suos inficiant.