A discourse concerning liturgies

Answerably Ambrose to Forentianus, Epist. 23. l. 4. Docet autem Spiritus Christi (sicut & Christus) or are discipulos suos; quis autem post Christum doceret, nisi Spiritus ejus, quem ipse misit ut doceret & dirigeret orations nostras? Oramus enim Spiritu, oramus & mente, ut bene possit mens orare, praecedit Spiritus, & deducit eam in viam rectam, ne obrepant carnalia, ne minora ac etiam majora viribus. Novit enim bonus Medicus quae esca cui apta sit infirmitati, & cui tempori ad perfectum valetudinis; interdum opportunitas escae sanitatem reddit, quod si importune aliquis accipiet, aut non convenienter implicatur periculo. Ergo quia nos nescimus quid oremus, & quomodo oporteat, postulat pro nobis Spiritus Sanctus.

Answerably Ambrose to Forentianus, Epist. 23. l. 4. Docet autem Spiritus Christi (sicut & Christus) or are discipulos suos; quis autem post Christum doceret, nisi Spiritus ejus, quem ipse misit ut doceret & dirigeret orationes nostras? Oramus enim Spiritu, oramus & mente, ut bene possit mens orare, praecedit Spiritus, & deducit eam in viam rectam, ne obrepant carnalia, ne minora ac etiam majora viribus. Novit enim bonus Medicus quae esca cui apta sit infirmitati, & cui tempori ad perfectum valetudinis; interdum opportunitas escae sanitatem reddit, quod si importune aliquis accipiet, aut non convenienter implicatur periculo. Ergo quia nos nescimus quid oremus, & quomodo oporteat, postulat pro nobis Spiritus Sanctus.

Their affections excited by the Spirit could help them to expressions without a Book, and did form their words in Prayer, as Augustine tells us, Quamlibet alia (quam oramus dominica) verba dicamus, quae affectus orantis, vel praecedendo format ut clareat, vel consequendo attendit ut crescat. Epist. 121. Probae, 721. c. 12. And if their affections were not always so active, their judgment and invention, (which with divine assistance) served them so well on a sudden with expressions in Preaching, might much more easily help them to words in Praying.