A continuation of the exposition of the Epistle of Paul the Apostle to the…

And this makes way for the Solution of the general Question, How one may be said to do any thing in another which shall be reckoned unto him as his own act? And this may be by virtue of a Covenant and no otherwise. Hence Divines do usually Illustrate the imputation of the Sin of Adam unto his Posterity by this Example of Levi, though I have not met with any who truly understand the Ground of the Comparison, which is Abraham acting as a Covenanter in the Name of his Posterity. But whereas this is opposed with some vehemency by Schlictingius in his Comment on this place, I shall Transcribe his words, and consider his Discourse. Haec sententia non ad omnes actiones transferenda est; sed ad eas tantum quae propriè versantur vel in auctione vel in diminutione rerum quae à Parentibus in liberos devolvi & haereditario jure transferri solent, qualis actio est decimarum solutio. Persolvuntur enim de bonis & facultatibus, quae hactenus cùm sunt liberorum, quatenus jus haereditatis ad eos spectat, praesertim si certum sit, fore liberos, qui in bona succedant, quemadmodum Abrahamo contigit, cui certa fuit à deo promissa posteritas. Quemadmodum enim haeredes personam patris post mortem ratione possessionis bonorum veluti repraesentant, it a antequam haeredes à patre separentur & de bonis paternis statuendi arbitrium habeant, Pater omnium liberorum suorum personam quadam ratione refert, & quicquid de illis statuerit aut fecerit id haeredes quodammodo fecisse censentur. Dico, quodammodo, quia propriè id dici non potest; nec autor hic D. id propriè factum esse asserit, sed improprietatem verbis suis subesse ipsemet profitetur, ut antea vidimus. Ex dictis autem facilè intelligitur, id quod nos unà cum Autore D. statuimus, ad eos tantum Successores seu posteros esse extendendum ad quos vel certò, ut Abrahami posteris contigit, vel saltem verisimiliter perventura sit haereditas Parentis, & notabilis aliqua bonorum ab eo profectorum portio. Alioquin vis illa haereditatis de qua diximus, expirabit, nec posteris tribui poterit id quod majorum aliquis circa bona sua fecerit. ⟨p. 151⟩Quibus it a explicatis, facile jam apparet falli eos qui ex hoc loco colligunt omnem Adami posteritatem in ipso Adamo parent suo peccasse, & mortis supplicium verè fuisse commeritum.

And this makes way for the Solution of the general Question, How one may be said to do any thing in another which shall be reckoned unto him as his own act? And this may be by virtue of a Covenant and no otherwise. Hence Divines do usually Illustrate the imputation of the Sin of Adam unto his Posterity by this Example of Levi, though I have not met with any who truly understand the Ground of the Comparison, which is Abraham acting as a Covenanter in the Name of his Posterity. But whereas this is opposed with some vehemency by Schlictingius in his Comment on this place, I shall Transcribe his words, and consider his Discourse. Haec sententia non ad omnes actiones transferenda est; sed ad eas tantum quae propriè versantur vel in auctione vel in diminutione rerum quae à Parentibus in liberos devolvi & haereditario jure transferri solent, qualis actio est decimarum solutio. Persolvuntur enim de bonis & facultatibus, quae hactenus cùm sunt liberorum, quatenus jus haereditatis ad eos spectat, praesertim si certum sit, fore liberos, qui in bona succedant, quemadmodum Abrahamo contigit, cui certa fuit à deo promissa posteritas. Quemadmodum enim haeredes personam patris post mortem ratione possessionis bonorum veluti repraesentant, it a antequam haeredes à patre separentur & de bonis paternis statuendi arbitrium habeant, Pater omnium liberorum suorum personam quadam ratione refert, & quicquid de illis statuerit aut fecerit id haeredes quodammodo fecisse censentur. Dico, quodammodo, quia propriè id dici non potest; nec autor hic D. id propriè factum esse asserit, sed improprietatem verbis suis subesse ipsemet profitetur, ut antea vidimus. Ex dictis autem facilè intelligitur, id quod nos unà cum Autore D. statuimus, ad eos tantum Successores seu posteros esse extendendum ad quos vel certò, ut Abrahami posteris contigit, vel saltem verisimiliter perventura sit haereditas Parentis, & notabilis aliqua bonorum ab eo profectorum portio. Alioquin vis illa haereditatis de qua diximus, expirabit, nec posteris tribui poterit id quod majorum aliquis circa bona sua fecerit.