A53678:1942
A continuation of the exposition of the Epistle of Paul the Apostle to the…
A continuation of the exposition of the Epistle of Paul the Apostle to the Hebrews viz, on the sixth, seventh, eight, ninth, and tenth chapters : wherein together with the explication of the text and context, the priesthood of Christ ... are declared, explained and confirmed : as also, the pleas of the Jews for the continuance and perpetuity of their legal worship, with the doctrine of the principal writers of the Socinians about these things, are examined and disproved / by J. Owen ...
London: printed for Nathaniel Ponder, 1680
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
These things are sufficient to repress the vanity of this Figment. But because there is no small danger in the proposal that hath been made of it, I shall briefly examine what Reasons its Authors and Promoters do produce to give countenance unto it.
Thus proceeds and argues Crellius or Schlictingius on the place. Peccata preprie dicta, id est, divinar am legnm transgressiones, cum in Christo locum non habeant ullum, (1) Necesse est ut in voce peccatorum sit improprietas, significenturque Christi infirmitates & perpessiones, (2) Qua de re jam egimus. cap. 5. ver. 2. 3. (3) Sic vidimus istarum infirmitatum & perpessionum contraria, Sanctitatis & innocentiae nomine paulo ante versu superiore describi; qui duo versiculi mutuo see illustrant: (seipsum offerens.) (4) Docet quando Christus pro se obtulerit, preces nimirum & supplicationes ut cap. 5. ver. 7. vidimus: tunc nempe cum in eo esset, ut seipsum deo offerret, cum sese ad oblationem sui ipsius accingeret, hoc est, cum tanquam victima mactaretur. (5) Oblatio enim Christi sic hoc loco extendenda est ut mortem ipsius tanquam necessarium antecedens, & quoddam veluti initium complectatur. (6) Cum vero hic versiculus ex superiori commate pendeat & inferatur, vel hinc apparet, non agi isthic de moribus, sed de natura, deque felici statu ac conditione nostri Pontificis. Nec enim ideo Christus opus non habet amplius pro se offerre, quod Sanctus sit & inculpatus, ratione morum seu actionum suarum, cum semper talis fuerit; sed quod in perpetunm ab omnibus malis & afflictionibus sit liberatus.
Thus proceeds and argues Crellius or Schlictingius on the place. Peccata preprie dicta, id est, divinar am legnm transgressiones, cum in Christo locum non habeant ullum, (1) Necesse est ut in voce peccatorum sit improprietas, significenturque Christi infirmitates & perpessiones, (2) Qua de re jam egimus. cap. 5. ver. 2. 3. (3) Sic vidimus istarum infirmitatum & perpessionum contraria, Sanctitatis & innocentiae nomine paulo ante versu superiore describi; qui duo versiculi mutuo se illustrant: (seipsum offerens.) (4) Docet quando Christus pro se obtulerit, preces nimirum & supplicationes ut cap. 5. ver. 7. vidimus: tunc nempe cum in eo esset, ut seipsum deo offerret, cum sese ad oblationem sui ipsius accingeret, hoc est, cum tanquam victima mactaretur. (5) Oblatio enim Christi sic hoc loco extendenda est ut mortem ipsius tanquam necessarium antecedens, & quoddam veluti initium complectatur. (6) Cum vero hic versiculus ex superiori commate pendeat & inferatur, vel hinc apparet, non agi isthic de moribus, sed de natura, deque felici statu ac conditione nostri Pontificis. Nec enim ideo Christus opus non habet amplius pro se offerre, quod Sanctus sit & inculpatus, ratione morum seu actionum suarum, cum semper talis fuerit; sed quod in perpetunm ab omnibus malis & afflictionibus sit liberatus.