The Doctrine of the Saints' Perseverance

Now the Controversy that was between Austin, and the Pelagians, and Semi-Pelagians about Perseverance, Hilary thus expresseth in his Epist: to him: Deinde molestè ferunt (speaking of the Semi-Pelagians) ita dividi gratiam, quae vel tunc, primo Homini data est, vel nunc omnibus datur, ut ille acceperit Perseverantiam, non quâ fieret, ut perseveraret, sed sine quâ per liberum Arbitrium persever are non posset: nunc verò Sanctis in Regnum per Gratiam praedestinatis, non tale adjutorium perseverantiae detur, sed tale, ut eis perseverantia ipsa donetur, non solùm ut sine ilio Dono perseverantes esse non possint, verùm etiam ut per hoc Donum non nisi perseverantes sint. Caeterum quicquid libet donatum sit predestinatis, id posse & amittere, & retinere propriâ voluntate contendunt. The very state of the controversy as now under contest is most clearly expressed, in this Report of the Difference, between the Semi-pelagians, and the Church of God in those days. And because the whole sum of Mr. Goodwin's Book is briefly comprised, in the ninth and tenth Chapter of Prosper de Ingrat: I shall transcribe that tenth chapter, to present to the Reader the substance and pith of That Treatise, as also the state of the Controversy in those days. —Quàm sana fides sit vestrapatescat, Gratia quâ Christi Populus sumus, hoc cohibetur Limite vobiscum, & formam hanc adscribitis illi: Ut cunctos vocet illa quidem, invitetque nec ullum Praeteriens, studeat communem afferre salutem Omnibus, & totum peccato absolvere Mundum; Sed proprio quemque Arbitrio parere vocanti, Judicioque suo; motâ see extendere mente Ad lucem oblatam, quae se non subtrahat ulli, Sed cupidos recti juvet, illustretque volentes. Hinc adjutoris Domini Bonitate magistrâ Crescere virtutum studia, ut quod quisque petendum Mandatis didicit, jugi sectetur amor. Esse autem edoctis istam communiter oequam Libertatem animis, ut cursum explere beatum Persistendo queant, finem effectumque petitum Dante Deo, ingeniis qui nunquam desit honestis. Sed quia non idem est Cunctis Vigor, & variarum Illecebris rerum trahitur dispersa voluntas, Sponte aliquos vitiis succumbere, qui potuissent A Lapsu revocare pedem, stabilesque manere.

Now the Controversy that was between Austin, and the Pelagians, and Semi-Pelagians about Perseverance, Hilary thus expresseth in his Epist: to him: Deinde molestè ferunt (speaking of the Semi-Pelagians) ita dividi gratiam, quae vel tunc, primo Homini data est, vel nunc omnibus datur, ut ille acceperit Perseverantiam, non quâ fieret, ut perseveraret, sed sine quâ per liberum Arbitrium persever are non posset: nunc verò Sanctis in Regnum per Gratiam praedestinatis, non tale adjutorium perseverantiae detur, sed tale, ut eis perseverantia ipsa donetur, non solùm ut sine ilio Dono perseverantes esse non possint, verùm etiam ut per hoc Donum non nisi perseverantes sint. Caeterum quicquid libet donatum sit predestinatis, id posse & amittere, & retinere propriâ voluntate contendunt. The very state of the controversy as now under contest is most cleerly exprest, in this Report of the Difference, between the Semi-pelagians, and the Church of God in those dayes. And because the whole summe of Mr. Goodwin's Book is briefly comprised, in the ninth and tenth Chapter of Prosper de Ingrat: I shall transcribe that tenth chapter, to present to the Reader the substance and pith of That Treatise, as also the state of the Controversy in those dayes. —Quàm sana fides sit vestrapatescat, Gratia quâ Christi Populus sumus, hoc cohibetur Limite vobiscum, & formam hanc adscribitis illi: Vt cunctos vocet illa quidem, invitetque nec ullum Praeteriens, studeat communem afferre salutem Omnibus, & totum peccato absolvere Mundum; Sed proprio quemque Arbitrio parere vocanti, Judicioque suo; motâ se extendere mente Ad lucem oblatam, quae se non subtrahat ulli, Sed cupidos recti juvet, illustretque volentes. Hinc adjutoris Domini Bonitate magistrâ Crescere virtutum studia, ut quod quisque petendum Mandatis didicit, jugi sectetur amor. Esse autem edoctis istam communiter oequam Libertatem animis, ut cursum explere beatum Persistendo queant, finem effectumque petitum Dante Deo, ingeniis qui nunquam desit honestis. Sed quia non idem est Cunctis Vigor, & variarum Illecebris rerum trahitur dispersa voluntas, Sponte aliquos vitiis succumbere, qui potuissent A Lapsu revocare pedem, stabilesque manere.