A67922:44
Acts and monuments of matters most special and memorable, happening in the Church. [vol.…Actes and monuments of matters most speciall and memorable, happenyng in the Church. [vol.…
Acts and monuments of matters most special and memorable, happening in the Church. [vol. 1] with an universal history of the same, wherein is set forth at large the whole race and course of the Church, from the primitive age to these latter times of ours, with the bloody times, horrible troubles, and great persecutions against the true martyrs of Christ, sought and wrought as well by heathen emperors, as now lately practised by Romish prelates, especially in this realm of England and Scotland. Newly revised and recognised, partly also augmented, and now the fourth time again published and recommended to the studious reader, by the author (through the help of Christ our Lord) John Fox, which desireth thee good reader to help him with thy prayer.Actes and monuments of matters most speciall and memorable, happenyng in the Church. [vol. 1] with an vniuersall history of the same, wherein is set forth at large the whole race and course of the Church, from the primitiue age to these latter tymes of ours, with the bloudy times, horrible troubles, and great persecutions agaynst the true martyrs of Christ, sought and wrought as well by heathen emperours, as nowe lately practised by Romish prelates, especially in this realme of England and Scotland. Newly reuised and recognised, partly also augmented, and now the fourth time agayne published and recommended to the studious reader, by the author (through the helpe of Christ our Lord) Iohn Foxe, which desireth thee good reader to helpe him with thy prayer.
London: printed by John Daye, 1583London: printed by Iohn Daye, 1583
To the reader: Ad doctum Lectorem Joh. Foxus.To the reader: Ad doctum Lectorem Ioh. Foxus.
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
an quia Papistis illis tuis & impuris monachis sic libuit in ridiculis miraculorum suorum portentis ineptire, tu protinus nullam gravem historiae authoritatem putas in ecclesia admittendam? Quin eadem lege & de Eusebij ecclesiastica, & tripartita Sozomeni & Socratis caeterorúmque historijs judicemus. Sunt praeter haec & alia quaedam de Sanctis & Divis conscripta miracula, quae proprius ad Legendam hanc accedunt, & tamen nequaque eo loco apud nos habentur, ut Legendae illi Papisticae annumerentur, etiam quae suspectissimae sunt fidei. Quanque de scriptoribus caeteris mea nihil interest censuram ferre. Quòd ad hanc verò nostram [Greek or Hebrew] attinet, testatum id velim universis, datam esse a nobis operam fedulò ne quid usquam inesset operi fabulosum, aut eiusmodi, quod vel a nobis fictum, vel quod Legendae illi aureae (magis dicam plumbeae) non undique foret dissimillimum. Id quod res ipsa & nativa historiae facies testari poterit, cuius tota textura ex ipsis Episcoporum Archivis atque Registris, partímque ex proprijs martyrum ipsorum literis hausta ac conflata videri poterit. In qua historia etsi neque id exigam ut singula hic prooraculis habeantur, at dedimus tamen pro virili operam ut si non plenè assequeremur, accederemus tamen quam proximè ad veterē illam historiae legem, ut duas res, prae cipuas historiae pests vitaremus, timorem uidelicet & assentationem: quarum altera saepe minus dicit, altera semper plus addit quàm par est, narrationi. Sed huius rei fidem ex ipso magis opere, quam ex mea commendatione astrui honestius est. Habet enim veritas ipsa simplicem suam & nativam faciem, quam non erit deficile non muccosis naribus lectori, ex ipso vel orationis habitu, aut rerum aspectu, sive alijs circumstantiarum notis deprehendere. Sed vereor ne hîc quoque, quemadmodum caeteris in rebus locum habeat veteris proverbij experientia: faciunt quippe mendaces ut ne vera etiam dicenti fides habeatur. Cum hactenus in Martyrologicis sanctorum Legendis vitísque describendis mendacia, ac nugacissimae somniorum fictions pro veris legantur narrationibus, sit ut & caeterae eiusdem argumenti materiae eandem pariter suspicionem subeant, ut vix jam quicque legi dicíue in ecclesia cum fide queat. Verùm huic malo cùm mederi nequeamus, satis erit quod nostrarum erat virium id nos praestitisse. Quod superest, divinae curandum providentiae relinquamus.
an quia Papistis illis tuis & impuris monachis sic libuit in ridiculis miraculorum suorum portentis ineptire, tu protinus nullam grauem historiae authoritatem putas in ecclesia admittendam? Quin eadem lege & de Eusebij ecclesiastica, & tripartita Sozomeni & Socratis caeterorúmque historijs iudicemus. Sunt praeter haec & alia quaedam de Sanctis & Diuis conscripta miracula, quae proprius ad Legendam hanc accedunt, & tamen nequaque eo loco apud nos habentur, vt Legendae illi Papisticae annumerentur, etiam quae suspectissimae sunt fidei. Quanque de scriptoribus caeteris mea nihil interest censuram ferre. Quòd ad hanc verò nostram attinet, testatum id velim vniuersis, datam esse a nobis operam fedulò ne quid vsquam inesset operi fabulosum, aut eiusmodi, quod vel a nobis fictum, vel quod Legendae illi aureae (magis dicam plumbeae) non vndique foret dissimillimum. Id quod res ipsa & natiua historiae facies testari poterit, cuius tota textura ex ipsis Episcoporum Archiuis atque Registris, partímque ex proprijs martyrum ipsorum literis hausta ac cōflata videri poterit. In qua historia etsi neque id exigam vt singula hic ꝓoraculis habeantur, at dedimus tamen pro virili operam vt si non plenè assequeremur, accederemus tamen quam proximè ad veterē illam historiae legem, vt duas res, prae cipuas historiae pestes vitaremus, timorem uidelicet & assentationem: quarum altera saepe minus dicit, altera semper plus addit quàm par est, narrationi. Sed huius rei fidem ex ipso magis opere, quam ex mea commendatione astrui honestius est. Habet enim veritas ipsa simplicem suam & natiuam faciem, quam non erit deficile non muccosis naribus lectori, ex ipso vel orationis habitu, aut rerum aspectu, siue alijs circumstantiarum notis deprehendere. Sed vereor ne hîc quoque, quemadmodum caeteris in rebus locum habeat veteris prouerbij experientia: faciunt quippe mendaces vt ne vera etiam dicenti fides habeatur. Cum hactenus in Martyrologicis sanctorum Legendis vitísque describendis mendacia, ac nugacissimae somniorum fictiones pro veris legantur narrationibus, sit vt & caeterae eiusdem argumenti materiae eandem pariter suspicionem subeant, vt vix iam quicque legi dicíue in ecclesia cum fide queat. Verùm huic malo cùm mederi nequeamus, satis erit quod nostrarum erat virium id nos praestitisse. Quod superest, diuinae curandum prouidentiae relinquamus.