A67927:1091
Acts and monuments of matters most special and memorable, happening in the Church. [vol.…Actes and monuments of matters most speciall and memorable, happenyng in the Church. [vol.…
Acts and monuments of matters most special and memorable, happening in the Church. [vol. 2, part 2] with an universal history of the same, wherein is set forth at large the whole race and course of the Church, from the primitive age to these latter times of ours, with the bloody times, horrible troubles, and great persecutions against the true martyrs of Christ, sought and wrought as well by heathen emperors, as now lately practised by Romish prelates, especially in this realm of England and Scotland. Newly revised and recognised, partly also augmented, and now the fourth time again published and recommended to the studious reader, by the author (through the help of Christ our Lord) John Fox, which desireth thee good reader to help him with thy prayer.Actes and monuments of matters most speciall and memorable, happenyng in the Church. [vol. 2, part 2] with an vniuersall history of the same, wherein is set forth at large the whole race and course of the Church, from the primitiue age to these latter tymes of ours, with the bloudy times, horrible troubles, and great persecutions agaynst the true martyrs of Christ, sought and wrought as well by heathen emperours, as nowe lately practised by Romish prelates, especially in this realme of England and Scotland. Newly reuised and recognised, partly also augmented, and now the fourth time agayne published and recommended to the studious reader, by the author (through the helpe of Christ our Lord) Iohn Foxe, which desireth thee good reader to helpe him with thy prayer.
London: printed by John Daye, 1583London: printed by Iohn Daye, 1583
No title page in the transcription: set from the catalogue record.
Book 11 › Letters of M. Latimer. › Letter › Salutem plurimam.
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Long interest dicas omnes per ostium non intrantes fures esse, & omnes simpliciter fures esse. Sed unde (quaeso) dumb ego dico omnes per ostium non intrantes fures esse videor tibi dicere omnes simpliciter fures esse? nisi forte plaerique omnes videntur tibi aliunde ascendere, & non per ostium intrare? Quod si senseris, at nolito dicere, si sapis (sapis autem plurimum) quod sentis▪ Cum quanto enim id dixeris tuo periculo, ipsi videris. Et nisi id senseris, cur per Deum immortalem ego non possum dicere omnes esse fures, qui per ostium non intrantes ascendunt aliunde, quibuscunque interim titulis splendescant, nisi videar tibi dicere statim omnes ad unum fures esse: & tum quae te potius caepit dementia, dumb sic colligis, ut plures fures quam pastores colligendo esse feceris. Nam velis nolis verum est quod ego dixi nempe quotquot per ostium non intrant, sed aliunde ascendunt fures & latrones esse, seu papae seu episcopi fuerint. Quare dumb sic in ipso exorbitas limine, quorsum attinet, reliqua examinare? Sed age, hoc tibi arridet plurimum, quòd Pharisaei sunt tam tectè à Christo repraehensi, & non palam, quomodo tum non displicebit è regione tibi acerbissima illa, simul & apertissima criminatio, in os & coram turba illis obiecta, (Vae vobis Scribae & Pharisaei hypocritae) ubi nominati taxantur? Sed Christus, inquis, deus erat peruicatiam cordis conspicatus. Tu vero homo, patentium intuitor, no mentium rimator. Sum sane homo (uti dicis) id quod citra tuam operā jam olim habeo exploratum: homo (inquam) sum, non labem in alieno corde delitescentem, sed vitam omnibus patentem & expositam intuitus, adeoue ex fructibus cognoscens, quos Christus admonuit ex fructibus cognoscendos, ipsum quorundam vivendi genus libenter damnans denique, quod in sacris literis sacrisque interpretibus damnatum toties comperio, nihil id quidem moratus, quaecunque ipsum amplectuntur personae: quod dum ego facio, neque cordium latebras ulterius penetro, nonne immerito abs te reprehendor? qui non homo mecum sed plusquam homo es, dumb mei animi emphasim melius nostri per arrogantiam, quam egomet novi, utpote qui non sat habes quae dico novisse, sed quae sentio nondum dicta noveris abditissima cordis mei penitissime rimatus, ne non cite in teipsum competeret, quod in me torquere molitus es:
Longe interest dicas omnes per ostium non intrantes fures esse, & omnes simpliciter fures esse. Sed vnde (quaeso) dum ego dico omnes per ostium non intrantes fures esse videor tibi dicere omnes simpliciter fures esse? nisi forte plaerique omnes videntur tibi aliunde ascendere, & non per ostium intrare? Quod si senseris, at nolito dicere, si sapis (sapis autem plurimum) quod sentis Cum quanto enim id dixeris tuo periculo, ipsi videris. Et nisi id senseris, cur per Deum immortalem ego non possum dicere omnes esse fures, qui per ostium non intrantes ascendunt aliunde, quibuscunque interim titulis splendescant, nisi videar tibi dicere statim omnes ad vnum fures esse: & tum quae te potius caepit dementia, dum sic colligis, vt plures fures quam pastores colligendo esse feceris. Nam velis nolis verum est quod ego dixi nempe quotquot per ostium non intrant, sed aliunde ascendunt fures & latrones esse, seu papae seu episcopi fuerint. Quare dum sic in ipso exorbitas limine, quorsum attinet, reliqua examinare? Sed age, hoc tibi arridet plurimum, quòd Pharisaei sunt tam tectè à Christo repraehensi, & non palam, quomodo tum non displicebit è regione tibi acerbissima illa, simul & apertissima criminatio, in os & coram turba illis obiecta, (Vae vobis Scribae & Pharisaei hypocritae) vbi nominati taxantur? Sed Christus, inquis, deus erat peruicatiam cordis conspicatus. Tu vero homo, patentium intuitor, no mentium rimator. Sum sane homo (vti dicis) id quod citra tuam operā iam olim habeo exploratum: homo (inquam) sum, non labem in alieno corde delitescentem, sed vitam omnibus patentem & expositam intuitus, adeoue ex fructibus cognoscens, quos Christus admonuit ex fructibus cognoscendos, ipsum quorundam viuendi genus libenter damnans denique, quod in sacris literis sacrisque interpretibus damnatum toties comperio, nihil id quidem moratus, quaecunque ipsum amplectuntur personae: quod dum ego facio, neque cordium latebras vlterius penetro, nonne immerito abs te reprehendor? qui non homo mecum sed plusquam homo es, dum mei animi emphasim melius nostri per arrogantiam, quam egomet noui, vtpote qui non sat habes quae dico nouisse, sed quae sentio nondum dicta noueris abditissima cordis mei penitissime rimatus, ne non cite in teipsum competeret, quod in me torquere molitus es: