Oh pa fâth oer echryslon olwg ydyw ei welled ef ar ei wely, gwedi i angau roddi iddo ef, ei friw marwolaeth! pa fâth lychwys oer sydd dross ei holl gorph? pa ryw grynfa sydd ar ei holl aelodau? y mae 'r pen in llammu, a'r wyneb in glasu, y trwyn in duo, ar ên in llaesu, llinynnau y llygaid in torri, y tafod in bloesci, ar anadl in byrhau, in aroglu in drwm; y sefnig in grillian, ac ar bob ebwch o'r genau, y ⟨p. 40⟩[…] ⟨p. 41⟩[…] ⟨p. 40⟩mae llinynnau y gallon in barod i dory. Yr awr honey mae 'r enaid truan in deal in hysbus fod ei gorph daiarol in dechreu marw; ac megis o flaen ymddattodiad hollawl, neu ddiwedd adeiladaeth y bid mawr, y try yr haul in dywyllwch, a'r lloer in waed, a'r ser a syrthiant o'r wybrennau, a'r awyr a fydd in slawn tymeftloedd, a serennau gwibiog tanllyd, y ddaiar a grŷn, a'r môr a rua, a chalonnau dynion a lewyg a gan ofn in disgwyl diwedd a'r y cyfryw ddechruad ofnadwy. felly tu ac at ymddattodiad dŷn (yr hwn yw y bid bychan) ei olygon, y rhai ynt yw cyffelybu ir haul a'r lloer, a gollant eu goleuni, ac ni chanffyddant ddim and gevogrwydd gwaedlyd pechod: y synhwyrau eraill megis y sêr y rhai ydynt lay, a dy wyllant ac â syrthiant y nail in ol y llall: ei feddwl, ei reswm, ai gôf, megis nefol nerthoedd yr enaid, a gânt eu hysgwyd gan ech•ydus dymestloedd anobaith, a chynfellt o dân uffern; ei gorph daiarol fy'n dechreu siglo a chrynu, a'r defnyddiau gwlybion megis môr a fai in llenwi, a ruant, ac a chwrnant in ei dagell, gan ddisgwyl beunydd am derfyniad galarus ar y cyfryw ddechrevad dychrynadwy.
Oh pa fâth oer echryslon olwg ydyw ei weled ef ar ei wely, gwedi i angau roddi iddo ef, ei friw marwolaeth! pa fâth lychwys oer sydd dros ei holl gorph? pa ryw grynfa sydd ar ei holl aelodau? y mae 'r pen yn llammu, a'r wyneb yn glasu, y trwyn yn duo, ar ên yn llaesu, llinynnau y llygaid yn torri, y tafod yn bloesci, ar anadl yn byrhau, yn aroglu yn drwm; y sefnig yn grillian, ac ar bob ebwch o'r genau, y ⟨p. 40⟩〈…〉 ⟨p. 41⟩〈…〉 ⟨p. 40⟩mae llinynnau y galon yn barod i dorri. Yr awr hon y mae 'r enaid truan yn deall yn hysbus fod ei gorph daiarol yn dechreu marw; ac megis o flaen ymddattodiad hollawl, neu ddiwedd adeiladaeth y byd mawr, y try yr haul yn dywyllwch, a'r lloer yn waed, a'r ser a syrthiant o'r wybrennau, a'r awyr a fydd yn slawn tymeftloedd, a serennau gwibiog tanllyd, y ddaiar a grŷn, a'r môr a rua, a chalonnau dynion a lewyg a gan ofn yn disgwyl diwedd a'r y cyfryw ddechruad ofnadwy. felly tu ac at ymddattodiad dŷn (yr hwn yw y byd bychan) ei olygon, y rhai ynt yw cyffelybu ir haul a'r lloer, a gollant eu goleuni, ac ni chanffyddant ddim ond geuogrwydd gwaedlyd pechod: y synhwyrau eraill megis y sêr y rhai ydynt lai, a dy wyllant ac â syrthiant y naill yn ol y llall: ei feddwl, ei reswm, ai gôf, megis nefol nerthoedd yr enaid, a gânt eu hysgwyd gan ech•ydus dymestloedd anobaith, a chynfellt o dân vffern; ei gorph daiarol fy'n dechreu siglo a chrynu, a'r defnyddiau gwlybion megis môr a fai yn llenwi, a ruant, ac a chwrnant yn ei dagell, gan ddisgwyl beunydd am derfyniad galarus ar y cyfryw ddechreuad dychrynadwy.
