N02338:43
Manuductio ad ministerium. Directions for a candidate of the ministry
Manuductio ad ministerium. Directions for a candidate of the ministry. : Wherein, first, a right foundation is laid for his future improvement; and, then, rules are offered for such a management of his academical & preparatory studies; and thereupon, for such a conduct after his appearance in the world; as may render his a skilful and useful minister of the Gospel. : [Three lines of quotation in Latin]
Boston: printed for Thomas Hancock, 1726
Title page typeset from the transcription.
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Novit hoc Redemptoris nostri, ac Religionis Hostis, qui per Mille Technas potestati suae subjicere Academias, ubique et nimio cum successu molitur.
Fateridum est, et nunquam satis dolendum atque plorandum, quod in plerisque hujus Mundi Academiis, nil praeter Mundanam Sapientiam acquiratur. Philosophia in illis tradita est mera Morosophia; et, Nomen (vel saltem Notitia) CHRISTI non est ibi; Absque quo Cuncta Sapientia est mera Stultitia. Discuntur permulta mox dediscenda. Quae docentur plerumque sunt, Apinae, tricaeque, aut si quid vilius istis.
Quid prodest Linguarum Cognitio, ubi Bene Loquentes non illas ut ad Bene Faciendum Instrumenta, ⟨p. xii⟩et Cognitionis utilioris Vehicula, adhibeant? Verum haec non Realium sed Nominalium jactata peritia, Philologos his plumis indutos, tantum inflatos reddit, ac inaniter tumefactos?
Quid valent Caeca, et forsan Falsa, vulgaris Logicae Sophismata, ut Ratio acuatur et adjuvetur, et e Fodinis Veritas effodiatur? De Logica in qua permulti cum Ratione insaniunt, Nemo rectius cum Ratione praescribit et praecipit, quam Focanus noster, dicendo; De hac Philosophiae part merito dixerim, quod ille olim de tota Philosophia; Philosophare, sed Paucis. Quid valent Ethnica Ethicae Deliria, ut per fallacem et fucatam Virtutem, ad Beatitudinem imaginariam, nobis in ipsis, non in DEO, sed et absque CHRISTO, perducamur? Non quidem Amplexanda sed potius Execranda est ista Ethica quae eo tendit ut simus, quod Antiquitus de quibusdam conquestum est, Sine CHRISTO Christiani. Quid valent Metaphysicae Scholasticorum Disputations plusquam inanes, quibus Aranearum in Cerebris Humanis texuntur telae, et Altercationes in Tenebris per non tam Subtiles quam Futiles Distinctiones in Infinitum foveantur? Optime quidem a Rege Sueciae, optimo Reformationis Amico, Gustavo Adolpho, factum, quum Omnes Metaphysicas e Regno suo expulit, et exulare Jussit. Quis est ille Fumivendulus Aristoteles, cujus Jugo Brutorum instar sua Cola submiserunt, in Occidente diu, et in Oriente adhuc, Animae quae se tamen Rationales appellari volunt? Certissimum, quod ab Aliis praeter Melancthonem, observatum est, Quo quis magis Aristotelicus eo minus Christianus.