Now that Doctor Twice resembles this prayer of Christ, for the forgiveness of all his crucifiers, unto Christs deprecation of his death and passion, and makes it to be as that, an expression only of an antecedent will, a desire of their pardon, considered absolutely in it self, abstracting from Gods decree unto the contrary, I shall evidence by giving you D. Twice his own words. Vind. lib. 1. p. 2. pag. 188. Non dicit Molinaeus istam voluntatem Christi hominis, secundum quam oravit pro crucifigentibus ipsum, contrariam fuisse voluntati divinae; potuit enim fieri cum submissione voluntati Dei tacite factâ, licet non expressà, ad formulam precationis illius: pater transeat a me calix iste; Sed non mea voluntas fiat, sedtua. And again afterwards in the same page. Annon homini sanctissimo convenit, privatam offensam remittere, & palam protestari, se (nisi Deus aliter statuisset) percupere ut ipsis ignosceret; de quibus tamen Deus aliter forsitan constituerit, quod & ipsi forsitan innotescit? Annon petiit salvator, & ardenter obsecravit, ut si possibile esset, calix transiret, cum tamen Deum aliter constituisse, ne scilicet eum transiret calix, ipsi satis constaret? &c. Denique, Christum illis bene voluisse, ut homo erat, quos antecedaneo decreto ab omnis boni spe ac possession absolute exclusit Deus; hoc enim addendum fuit (licet illud fraudulenter nimiùm dissimulet Corvinus) etiam haec sententia quid horrendi, quaeso te inculcat? Praesertim cum non sic voluisse dicamus, consideratâ istâ, de eorum a salute exclusion, voluntate divinâ; sed duntaxat, si per voluntatem Dei aliter constitutum non fuisset, & si penes ipsum esset, ut eligeret, utrum in persecutors ipsius vindictam exerceret, aut suspenderet; pro eâ quam ut homo in omnes (etiam in injuriis remittendis) charitatem exercere debuit, vindictam suspensam mallet quam exercitam.
Now that Doctor Twisse resembles this prayer of Christ, for the forgivenesse of all his crucifyers, unto Christs deprecation of his death and passion, and makes it to be as that, an expression only of an antecedent will, a desire of their pardon, considered absolutely in it selfe, abstracting from Gods decree unto the contrary, I shall evidence by giving you D. Twisse his own words. Vind. lib. 1. p. 2. pag. 188. Non dicit Molinaeus istam voluntatem Christi hominis, secundum quam oravit pro crucifigentibus ipsum, contrariam fuisse voluntati divinae; potuit enim fieri cum submissione voluntati Dei tacite factâ, licet non expressà, ad formulam precationis illius: pater transeat a me calix iste; Sed non mea voluntas fiat, sedtua. And againe afterwards in the same page. Annon homini sanctissimo convenit, privatam offensam remittere, & palam protestari, se (nisi Deus aliter statuisset) percupere ut ipsis ignosceret; de quibus tamen Deus aliter forsitan constituerit, quod & ipsi forsitan innotescit? Annon petiit salvator, & ardenter obsecravit, ut si possibile esset, calix transiret, cum tamen Deum aliter constituisse, ne scilicet eum transiret calix, ipsi satis constaret? &c. Denique, Christum illis bene voluisse, ut homo erat, quos antecedaneo decreto ab omnis boni spe ac possessione absolute exclusit Deus; hoc enim addendum fuit (licet illud fraudulenter nimiùm dissimulet Corvinus) etiam haec sententia quid horrendi, quaeso te inculcat? Praesertim cum non sic voluisse dicamus, consideratâ istâ, de eorum a salute exclusione, voluntate divinâ; sed duntaxat, si per voluntatem Dei aliter constitutum non fuisset, & si penes ipsum esset, ut eligeret, utrum in persecutores ipsius vindictam exerceret, aut suspenderet; pro eâ quam ut homo in omnes (etiam in injuriis remittendis) charitatem exercere debuit, vindictam suspensam mallet quam exercitam.