The Epistles of Grotius to Crellius mentioned by the Apologist in his first defence of him, giving some light to what hath been insisted on, I thought it not unfit to communicate them to the Reader, as they came to my hand, having not as yet been printed that I know of.
pp. 21–227 passages
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
The Epistles of Grotius to Crellius mentioned by the Apologist in his first defence of him, giving some light to what hath been insisted on, I thought it not unfit to communicate them to the Reader, as they came to my hand, having not as yet been printed that I know of.1
- 1This book of Crellius lay unanswered by Grotius above 20 years. For so long he lived after the publishing of it. It is since fully answered by Essenius.This booke of Crellius lay unanswered by Grotius above 20 yeares. For so long he lived after the publishing of it. It is since fully answered by Essenius.
Reverendo summaeque eruditionis ac pietatis viro Domino Johanni Crellio pastori Racov. H. G. S.
LIbro tuo quo ad eum quem ego quondam scripseram (Eruditissimè Crellî) respondisti, adeo offensus non fui, ut etiam gratias tunc intra animum meum egerim, nunc & hisce agam literis. Primò, quod non tantùm humanè, sed & valdè officiosè mecum egeris, ita ut quaeri nihil possim, nisi quod in me praedicando, modum interdum excedis, deinde verò, quod multa me docueris, partim utilia, partim jucunda scitu, meque exemplo tuo incitaveris ad penitiùs expendendum sensus sacrorum librorum. Benè autem in Epistolâ tuâ, quae mihi longè gratissima advenit, de me judicas, non esse me eorum in numero qui ob sententias salvâ pietate dissidents alieno à quoquam sim animo, aut boni alicu jus amicitiam repudiem. Equidem in libro *de verâ Religione, quem jam percurri, relecturus & posthac, multa invenio summo cum judicio observata. ⟨p. 22⟩Illud vero saeculo gratulor, repertos homines qui nentiquam in controversiis subtilibus tantum ponunt, quantum in verâ vitae emendatione, & quotidiano ad Sanctitatem profectu. Utinam & mea scripta aliquid ad hoc studium in animis hominum excitandum inflammandúmque conferre possint: tunc enim non frustra me vixisse hactenus existimem. Liber de veritate Religionis Christianae magis ut nobis esset solatio, quam ut aliis documento scriptus, non video quid post tot aliorum labores utilitatis afferre possit, nisi ipsâ fortè brevitate. Siquid tamen in eo est, quod tibi tuique similibus placeat, mihi supra spemevenit. Libris de jure belli & pacis mihi praecipuè propositum habui, ut feritatem illam, non Christianis tantùm, sed & hominibus indignam, ad bella pro libitu suscipienda, pro libitu gerenda, quam gliscere tot populorum malo quotidie video, quantum in me est, sedarem. Gaudeo ad principum quorundam manus eo libros venisse, qui utinam partem eorum meliorem in suum animum admitterent. Nullus enim mihi ex eo labore suavior fructus contingere possit. Te verò quod attinet, credas, rogo, si quid unquam facere possim tui, aut eorum quos singulariter amas, causâ, experturum te, quantum te tuo merito faciam. Nunc quum aliud possim nihil, Dominum Jesum supplice animo veneror, ut tibi aliisque pietatem promoventibus propitius adsit.