Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima

Caeterùm hîc rurus profertur longa & irrupta Episcoporum series, qua originē successionis suae inde ab apostolis ipsis petunt. Proferuntur ex Doctoribus Tertul. Irenaeus, August. qui ecclesiasticae successioni nonnihil alicubi tribuunt. Tribuunt illi quidem, fateor, sed quomodo? sed quo tempore? Ad confirmandā videlicet scripturarum antiquitatē, contra eos depugnantes, qui eas prorsus negabant, tum quo tempore expendamus. Quā do nimirum cum successione Episcoporum ipsa similiter pietatis, virtutis, & religionis antiquitas, doctrinaeque sinceritas retinebatur, quumque adhuc nihil edoceret Rom. sedes, quod non consentaneū esset susceptae in ecclesiis doctrinae catholicae: tā diu nihil his causae praebebatur, cur acrius in sedē illā, quā audiebant à Petro deductā, ab illis disquireretur: praesertim quum autoritatē illā ivvare nonnihil. Ad sedanda schismata aduerterent. Verū si eas nunc haereses, & monstra errorū & zizaniorum, quae passim profundit nobis haec sedes, audiret Augustin. caeteri que cum eo pii Doctores, longè aliā de sedis illius fastu & intolleranda ambition sententiam induerent: nec minus quàm pii nunc ministri, toto spiritu in eam insurgerent. Quanquā quod ad seriē etiā illam attinet successionis, quam illi nunquam interruptā jactitant, ⟨image 41⟩qua fronte id affirmant, Romani pont. post tot annorum ¹schismata, tam crebras Episcoporum concertationes de sede inter se depugnantiū, ubi tres, ut plurimum duo, tanquam unius sponsae rivals soliū occuparunt: ut pro vero successor quē reciperent, haud facilè sciri potuerit. Ut interim illos taceā, qui fraude, pecunia, vi, ac caede, qui praestigiis, necromantiis, & funestis artibus nō irrepserunt, sed irruerunt in eam successionē. Utneque illud referā, quàm foedam acceperit interruptionē cathedra haec, insidente non Joanne successore, sed Joanna meretricula Babylonica, cuius nunc successores se fateantur necessariò oportet, si modo tanti rem momenti esse praecedentium ad subsequentiū ordinem arbitrantur. Sed de Petro, eiusque successione jam satis, quem etsi concedamus Romae Episcopatum gessisse, quod falsissimum est, quid hoc ad Romanum nunc Episcopum? At Petro, dices commendavit Christus oviculas suas. Verū quidē, quas pasceret ille, non quas mactaret, tu verò mactas, non pascis oves Christi: & vicarius Christi, Petri successor videri postulas?

Caeterùm hîc rurus profertur longa & irrupta Episcoporum series, qua originē successionis suae inde ab apostolis ipsis petunt. Proferūtur ex Doctoribꝰ Tertul. Irenaeus, August. qui ecclesiasticae successioni nōnihil alicubi tribuūt. Tribuunt illi quidem, fateor, sed quomodo? sed quo tēpore? Ad confirmandā videlicet scripturarum antiquitatē, contra eos depugnātes, qui eas prorsus negabāt, tum quo tempore expendamꝰ. Quā do nimirum cum successione Episcoporum ipsa similiter pietatis, virtutis, & religionis antiquitas, doctrinaeque sinceritas retinebatur, quumque adhuc nihil edoceret Rom. sedes, quod non consentaneū esset susceptae in ecclesiis doctrinae catholicae: tā diu nihil his causae praebebatur, cur acrius in sedē illā, quā audiebant à Petro deductā, ab illis disquireretur: praesertim quum autoritatē illā iuuare nōnihil. Ad sedāda schismata aduerterēt. Verū si eas nūc haereses, & mōstra errorū & zizaniorum, quae passim profundit nobis haec sedes, audiret Augustin. caeteri que cum eo pii Doctores, longè aliā de sedis illiꝰ fastu & intollerāda ambitione sententiam induerēt: nec minꝰ quàm pii nunc ministri, toto spiritu in eam insurgerēt. Quanquā quod ad seriē etiā illam attinet successionis, quam illi nunquam interruptā iactitant,