Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima

Quas ego ignominiae notas nobis per te inustas (ut jam non meis, sed Reginae verbis dicta ¹haec tibi accipias, neque me nunc loquentem tibi, sed Reginam ipsam per se disserentē cogites) si ab alio, praeterquā à Romano hoc Antichristo accepissē, accuratiore mihi in hac defensione utē dun oratione judicarem. Nunc quid mihi ad verā laudem excellentius, quid ad sempiternam gloriam cedar potuit cumulatius, quàm abs te uno omnium gravissimo Christi aduersario sic infestari? Cui amicus esse, qui non sit tibi inimicus, nec aliter quisquam illi charus esse, nisi qui te sibi aduersarium habeat, nemo poterit. Quo impensius summo ac sempiterno numini permaximae à me habentur gratiae, quam tanto hoc dignari honore voluerit. Quid ni enim honorari me in eo putem maximè, unà cum caeteris pijs, & amicis Dei sanctis, quando non tam mea privatim causa, quàm Christi, eiusqueve doctrinae nomine, quam profite or, ita in me saevit hic Sebah, haecque mihi imponitur persequutio. In quo persequutionis genere, quū duo incidunt omnibus pie ²Christianis spectanda, nō solùm quid infligitur ipsis iniuriae: sed etiam à quibus & qua causa patiantur, tum quoties ad posterius hoc respicio, non parum me recreate, aduersus maledictions tuas beata Evangelij vox: Beati, inquit, qui persequuntionē patiuntur propter justitiā, & quum ma-Jedixerint vobis homines, dixerintque omne malum aduersus vos, mentientes propter me. Quod quum ipse nunc pertentare contra me decreveris, ⟨p. 40⟩nullum mihi evidentius ad veram consolationē, omniumque been sperandi fiduciam aperire signū potuisti, quàm ex hac ipsa concepta animi erga me malitia, quae summam mihi Christi benevolentis faventisque spem pollicetur. Quòd si apud laudatissimos Reges, regiū illud judicatur, male audire, quum benefeceris, nec ulla laus verior, quā ab improbis vituperari: tum verò ab improbissimo Antichristi ore conscindi, non ego Regium istud, sed Imperatorium esse interpraetor, quodque ego non in minima felicitatis meae part adnumero.

Quas ego ignominiae notas nobis per te inustas (vt iam non meis, sed Reginae verbis dicta ¹haec tibi accipias, neque me nunc loquentem tibi, sed Reginam ipsam per se disserentē cogites) si ab alio, praeterquā à Romano hoc Antichristo accepissē, accuratiore mihi in hac defensione vtē dū oratione iudicarem. Nunc quid mihi ad verā laudem excellentius, quid ad sempiternam gloriam cedere potuit cumulatius, quàm abs te vno omnium grauissimo Christi aduersario sic infestari? Cui amicus esse, qui non sit tibi inimicus, nec aliter quisquam illi charus esse, nisi qui te sibi aduersarium habeat, nemo poterit. Quo impensius summo ac sempiterno numini permaximae à me habentur gratiae, quam tanto hoc dignari honore voluerit. Quid ni enim honorari me in eo putem maximè, vnà cum caeteris pijs, & amicis Dei sanctis, quando non tam mea priuatim causa, quàm Christi, eiusqueue doctrinae nomine, quam profite or, ita in me saeuit hic Sebah, haecque mihi imponitur persequutio. In quo persequutionis genere, quū duo incidūt omnibꝰ pie