A10335:209
Th'overthrow of stage-plays, by the way of controversy betwixt D. Gager and D. Rainoldes…Th'overthrow of stage-playes, by the way of controversie betwixt D. Gager and D. Rainoldes…
Th'overthrow of stage-plays, by the way of controversy betwixt D. Gager and D. Rainoldes wherein all the reasons that can be made for them are notably refuted; th'objections answered, and the case so cleared and resolved, as that the judgement of any man, that is not froward and perverse, may easily be satisfied. Wherein is manifestly proved, that it is not only unlawful to be an actor, but a beholder of those vanities. Whereunto are added also and annexed in th'end certain latin letters betwixt the said Master Rainoldes, and D. Gentiles, reader of the civill law in Oxford, concerning the same matter.Th'overthrow of stage-playes, by the way of controversie betwixt D. Gager and D. Rainoldes wherein all the reasons that can be made for them are notably refuted; th'objections aunswered, and the case so cleared and resolved, as that the iudgement of any man, that is not froward and perverse, may easelie be satisfied. Wherein is manifestly proved, that it is not onely vnlawfull to bee an actor, but a beholder of those vanities. Wherevnto are added also and annexed in th'end certeine latine letters betwixt the sayed Maister Rainoldes, and D. Gentiles, reader of the civill law in Oxford, concerning the same matter.
Middelburg: printed by Richard Schilders, 1599
Title page typeset from the transcription.
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
& in qua sic doceo, ut benignitatis suae reginam serenissimam, judicii reliquos non poeniteat. Magna ego horum nomina defendo in commentatione mea de histrionibus. Si enim Tobias Matthaeus, si alii tot viri gravissimi, & religiosissimi ist haec juventutis aut exercitamenta, aut ludos adprobarunt, praefecti, & moderatores collegiorum, atque totius lumina academiae: si princeps sanctissima, religionis summum praesidium, & •ulici eius, viri spectatissimae sapientiae praesentia sua bonestarunt ⟨p. 171⟩ludos: ludos tu apellare pestes qui vales? Hic enim de Tertulliano rectissimè, Cur liceat videre, quae facere, flagitium est? Et de nostris in eodem proposito, par est culpa, spectacula edere, & spectare spectacula. Neque bic me damnabit Matthaeus. neque enim sic contaminavi nomen eius, ut put as tu, dedication libelli mei: neque filium malis imbui volo, praeceptionibus à lectione commentationis meae. Ne quaeso, ne te Matthaeum inter & me ponas non vocatus. Tota haec tua epistola, praeter maledicta, aut his constat, quae ad te non spectant: aut his, quae non spectant ad me: aut, quae non ad rem, quae in manibus est: aut si quid habet aliud, id unum est, quod tu meae commentationis verba non legisti, aut non expendisti bene. Nec enim scripsi ego, oratory necessariam histrioniam, sed poëmatibus: & it a argumentatus sum, Si eius, quod leve, & importunum est in oratoria, ut est actio, habetur ratio tanquam necessarii: eius etiam, quod leve, & importunum est in poetica, habenda ratio est tanquam necessarii. hoc autem histrionia est. Ergo in poetica habenda sic est ratio histrioniae. Rursus dum docui ex Alciato, eum non facere artem, qui semel, iterum quid artis facit, sic argumentor, Ars notata est edicto. Sed unaproditio non est ars. Ergo una proditio non est notata. Alciato ego illud non tribuo: quanquam est erratum in subnotato capite, quod esse debuit ccv II. De Laberio plus satis. De oratoribus, & vatibus subieci, ut mores illius populi antiquos magis ostenderem: de quibus sanè illi apud Tacitum disceptaebant: & secundum quos visum etiam crimen maiestatis laesae, si magistratus pro concione legisset velcodices (ni malè memini) eorum, quae ad magistratus spectabant tamen. Sed & dixi, in scaena fuisse eos oratores, & vates. Sed & pretii, aut praemii spe, atque fiducia recitationibus incubuisse, persuasum est mihi.
& in qua sic doceo, ut benignitatis suae reginam serenissimam, iudicii reliquos non poeniteat. Magna ego horum nomina defendo in commentatione mea de histrionibus. Si enim Tobias Matthaeus, si alii tot viri gravissimi, & religiosissimi ist haec iuventutis aut exercitamenta, aut ludos adprobarunt, praefecti, & moderatores collegiorum, atque totius lumina academiae: si princeps sanctissima, religionis summum praesidium, & ulici eius, viri spectatissimae sapientiae praesentia sua bonestarunt