A14095:226
A discovery of D. Jacksons vanity. Or A perspective glass, whereby the admirers of…A discovery of D. Iacksons vanitie. Or A perspective glasse, wherby the admirers of…
A discovery of D. Jacksons vanity. Or A perspective glass, whereby the admirers of D. Jacksons profound discourses, may see the vanity and weakness of them, in sundry passages, and especially so far as they tend to the undermining of the doctrine hitherto received. Written by William Twice, Doctor of Divinity, as they say, from whom the copy came to the pressA discovery of D. Iacksons vanitie. Or A perspective glasse, wherby the admirers of D. Iacksons profound discourses, may see the vanitie and weaknesse of them, in sundry passages, and especially so farre as they tende to the undermining of the doctrine hitherto received. Written by William Twisse, Doctor of Divinitie, as they say, from whom the copie came to the presse
Amsterdam: printed by the successors of Giles Thorp, 1631
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Quando dicimus (sayth Durand) Deum esse in rebus, non intelligimus 1eum esse in iis ut partem intrinsecam, vel intrinsecus rem penetrantem, ut magis infra patebit: sed intelligimus eum esse praesentem rei non solum secundum durationem, quia est, quando res sunt nec secundum contactum corporalem, quum non sit corpus nec virtus in corpore, sed secundum ordinem, qui in Spiritibus tenet locum situs in corporibus. In hoc tamen excellit ordo in Spiritibus fitum in corporibus, quia persitum se habet anum corpus ad aliud immendiate, quoad sui extremum: sed per ordinem se habet Spiritus ad corpus immediate secundum quod libet sui: saltem non est hoc dubium de Spiritu increato scilicet de Deo, quicquid sit de aliis: propter quod potest dici esse non solum juxtares, fed in rebus. And 2again in a question following, Per eandem rationem dicendum est quod non competit Deo esse ubique, ita quod infinitas suae substantia sit ei ratio ubique essendi: sed est ubique solum ratione suorum effectuum (us dictum fuit in praecedente questione. Si enim ⟨p. 136⟩competeret Deo esse ubique ratione suae essentiae infinitae, tunc competeret ei esse necessariò ubique vel in loco infinito, & nullo modo finito, sicut à contrariò dicitur de Angelo, quod ratione suae essentiae finitae convenit ci esse in loco sinito, & nullo modo infinito. Esse autem ubique non est esse in loco infinito. Ergo infinitas Divinae essentiae non est ipsi ratio essendi ubique, quod tamen assumebat ratio aliorum.
Quando dicimus (sayth Durand) Deum esse in rebus, non intelligimus 1eum esse in iis ut partem intrinsecam, vel intrinsecus rem penetrantem, ut magis infra patebit: sed intelligimus eum esse praesentem rei non solum secundum durationem, quia est, quando res sunt nec secundum contactum corporalem, quum non sit corpus nec virtus in corpore, sed secundum ordinem, qui in Spiritibus tenet locum situs in corporibus. In hoc tamen excellit ordo in Spiritibus fitum in corporibus, quia persitum se habet anum corpus ad aliud immendiate, quoad sui extremum: sed per ordinem se habet Spiritus ad corpus immediate secundum quod libet sui: saltem non est hoc dubium de Spiritu increato scilicet de Deo, quicquid sit de aliis: propter quod potest dici esse non solum juxtares, fed in rebus. And