Theol. Ymadrodd sceler, a chnawdol yw hwn, ac in dangos fod in y sawl sydd in ei arfer, feddwl offer-wael, ac afreolus.
And mi a ewyllysiwn ir cyfryw ray ystyried diwedd ein etholedigaeth, yr hwn yw, fod i ni fyw in dduwiol. Megis yr eglurwyd in hyspys in y gyntaf at yr Ephesiaid; 1lle y dywed yr Apostol. Ddarfodi Dduw ein ethol ni cyn seiliad y bid. And i babeth? ai i fyw o honom fell y mynnem ein hunain? Nage medd efe: And fell y byddem in sanctaidd ⟨p. 339⟩ac in ddifeius ger ei fron ef. Drachefn y dywaid: Duw a'n rhagluniodd i fod in unffarf â delw ei fâb ef; 2self in sanctaidd ac in gyfiawn. Canys diammeu ydyw, na allwn ni farnu o ragluniaeth, oddieithr wrth y pethau sy'n ei ganlyn, nid amgen, wrth ein galwedigaeth, ein cyfiawnhâd, a'n sancte iddiad.
Oblegid pan glywom unwaith waith grâs in gweithio ynom (hynny yw, pan alwer n• drwy ein geni o newydd, ac i'n hadnewydder drwy'r Yspryd Glân, a ninneu in cael ynom ein hunain gasineb diragrith i bechod, a chariad i gyfiawnder: Ina y dichon fod in siccr gennym, ac in ddiammeu ddarfod ein rhaglunio ni i sywyd. Oblegit y rhai â ragluniodd efe, y rhai hynny hefyd â alwodd efe: a'r rhai â alwodd efe, y rhai hynny hefyd â gyfiawnhaodd efe: 3a'r rhai â gyfiawnhaodd efe, y rhai hynny hefyd â ogoneddodd efe.
Am hynny hid oni chlywom y nodau, neu yr arwyddion hyn o etholedigaeth wedi eu gweithio ynom, ni allwn gael dim siccrwydd diogel in y peth yma. Ac ni ddylem ni ymorol am dano, nac ymgymmyrr•dd ag ef: And ymegnio in ôl y gallu, ar grim a fyddo gennym, i fyw in rhinweddol, ac in grefyddol, gan ddisgwyl pa brŷd y trugarhao ⟨p. 340⟩Duw wrthym, ac y rhoddo i ni allu iwir ddirnad ein cyflwr. Ac am y rhai sy ddiofal, ac afreolus, heb ymwrando a'u cyflwr, deled â ddêl: Nid oes and gobaith wan a llesc eu bod hwy wedi eu hethol, neu y gwir elwir hwynt bight.
Theol. Ymadrodd sceler, a chnawdol yw hwn, ac yn dangos fod yn y sawl sydd yn ei arfer, feddwl ofer-wael, ac afreolus.
Ond mi a ewyllysiwn ir cyfryw rai ystyried diwedd ein etholedigaeth, yr hwn yw, fod i ni fyw yn dduwiol. Megis yr eglurwyd yn hyspys yn y gyntaf at yr Ephesiaid; 1lle y dywed yr Apostol. Ddarfodi Dduw ein ethol ni cyn seiliad y byd. Ond i ba beth? ai i fyw o honom fel y mynnem ein hunain? Nage medd efe: Ond fel y byddem yn sanctaidd ⟨p. 339⟩ac yn ddifeius ger ei fron ef. Drachefn y dywaid: Duw a'n rhagluniodd i fod yn vnffarf â delw ei fâb ef; 2sef yn sanctaidd ac yn gyfiawn. Canys diammeu ydyw, na allwn ni farnu o ragluniaeth, oddieithr wrth y pethau sy'n ei ganlyn, nid amgen, wrth ein galwedigaeth, ein cyfiawnhâd, a'n sancte iddiad.
Oblegid pan glywom vnwaith waith grâs yn gweithio ynom (hynny yw, pan alwer n• drwy ein geni o newydd, ac i'n hadnewydder drwy'r Yspryd Glân, a ninneu yn cael ynom ein hunain gasineb diragrith i bechod, a chariad i gyfiawnder: Yna y dichon fod yn siccr gennym, ac yn ddiammeu ddarfod ein rhaglunio ni i sywyd. Oblegit y rhai â ragluniodd efe, y rhai hynny hefyd â alwodd efe: a'r rhai â alwodd efe, y rhai hynny hefyd â gyfiawnhaodd efe: 3a'r rhai â gyfiawnhaodd efe, y rhai hynny hefyd â ogoneddodd efe.
Am hynny hyd oni chlywom y nodau, neu yr arwyddion hyn o etholedigaeth wedi eu gweithio ynom, ni allwn gael dim siccrwydd diogel yn y peth yma. Ac ni ddylem ni ymorol am dano, nac ymgymmyrr•dd ag ef: Ond ymegnio yn ôl y gallu, ar grym a fyddo gennym, i fyw yn rhinweddol, ac yn grefyddol, gan ddisgwyl pa brŷd y trugarhao ⟨p. 340⟩Duw wrthym, ac y rhoddo i ni allu iwir ddirnad ein cyflwr. Ac am y rhai sy ddiofal, ac afreolus, heb ymwrando a'u cyflwr, deled â ddêl: Nid oes ond gobaith wan a llesc eu bod hwy wedi eu hethol, neu y gwir elwir hwynt byth.
- 1ephe. 1.4.•phe. 1.4.
- 2Rhuf. 8.29▪
- 3Rhuf. 8.3•