Theol. Yr ydych chwi mewn amryfusedd dybryd▪ Canys yr athawiaeth hon, rhan ydyw o egluredig wirionedd Duw. Yr hwn â fin fod ei bobl ef in ei gwybod. Ac in wirddigelwydd y mae cyssur rhagorol in goferu oddiwrthi, buddiol i hôll blant Duw, in erbyn holl gynllwynion diafol, a phrofedigaethau anobaith.
Oblegit pan gaffo din wybod ynddo ei hun drwy arwyddion hynod, fod Duw wedi ei ddewis ef i fywyd, yna er body cythraul in gosod in daer arno, a chydwybod pechod a'i wendid ei hûn in ei ruthr gyrchu in anguriol; etto efe â ŵyt in hyspys fod tragwyddol arfaeth, a chyngor Duw in anghyfnewidiol, ac o herwydd bod ei jachawdwriaeth ⟨p. 341⟩wedi ei sylfaenu nid arno ei hûn, nac ar ei nerth ei hûn, and ar anghyfnewidiol ordinhâd Duw, yr hwn sydd sail ddiymmod: ac in sefyll bight in ddiogel, ac in gadarn: Am hynny gwneled Diafol, a phechod eu heithaf, a'u gwaethaf, etto efe â gynhelir mewn cyfiawnder, a gwirionedd▪ ac megis â ddygir ym mreichiau Duw i barhâu, je hid y diwedd.
Canys y sawl y mae Duw in ei garu, hid y diwedd y câr efe hwynt. Hefyd pan wypo pobl yr Arglwdyd unwaith (wrth eu sancteiddiad a'u * genedigaeth o newydd) ddarfod ir Arglwydd wrthod, a bwrw ymmaith gynnifer mîl-filoedd, a'u dewis hwynt i fod in etifeddion o'i deyrnas ogoneddus, a hwythau ynddynt eu hunain or unrhyw ddefnydd, a gwneuthuriad, ac ydoedd eraill; a gwneuthur o honaw hyn oll erddynt, o'i hyrâd râs, a'i anhaeddiannus drugaredd tu ag attynt: Oh mor rymmus, ac mor egniol, y gorchfyga, yr ynnill, ac y dŵg yr ystyriaeth yma eu calonnau hwynt iw hoffi a'i garuef? Ac mor rhwydd-gallon, a llawen y gwasanaethant ef? Mor ewyllysgar, a ffyddlon yr ufyddhânt iddo? Je, pa wresogi á wnânt mewn awydd iddo? Oblegit coel•o, a ffyddio fôd duw in ein caru ni, yw'r peth sy'n tynnu i fynu ein cariad ni tuag atto ef ⟨p. 342⟩eilwaith:1 Megis y dywaid Saint Joan: Yr ydym ni in ei garu ef, am iddo ef, in gyntaf ein caru ni.
Ym mhellach, fe â ddywedir am fair fagdalen, faddeu lawyer iddi, oblegit hi â garodd in fawr.2 Canys pan wybu hi fod ei haml, ai herchyll bechodau wedi eu maddeu in rhad iddi, ei nwydau â ennynwyd ynddi o gariad, ac ufydd-dod tu ag Grist. Felly hefyd yr eglwys, in y Canniadau wedi bod yngwîn-dy pôb rhâd ysprydol, a chael bwrw trosti faner o gariad Christ, a gyffrôdd in ebrwydd ar hynny, gan lefain (megis mewn llewyg) ei bod in glâf o gariad.
Theol. Yr ydych chwi mewn amryfusedd dybryd▪ Canys yr athawiaeth hon, rhan ydyw o egluredig wirionedd Duw. Yr hwn â fyn fod ei bobl ef yn ei gwybod. Ac yn wirddigelwydd y mae cyssur rhagorol yn goferu oddiwrthi, buddiol i hôll blant Duw, yn erbyn holl gynllwynion diafol, a phrofedigaethau anobaith.
Oblegit pan gaffo dyn wybod ynddo ei hun drwy arwyddion hynod, fod Duw wedi ei ddewis ef i fywyd, yna er bod y cythraul yn gosod yn daer arno, a chydwybod pechod a'i wendid ei hûn yn ei ruthr gyrchu yn anguriol; etto efe â ŵyt yn hyspys fod tragwyddol arfaeth, a chyngor Duw yn anghyfnewidiol, ac o herwydd bod ei iachawdwriaeth ⟨p. 341⟩wedi ei sylfaenu nid arno ei hûn, nac ar ei nerth ei hûn, ond ar anghyfnewidiol ordinhâd Duw, yr hwn sydd sail ddiymmod: ac yn sefyll byth yn ddiogel, ac yn gadarn: Am hynny gwneled Diafol, a phechod eu heithaf, a'u gwaethaf, etto efe â gynhelir mewn cyfiawnder, a gwirionedd▪ ac megis â ddygir ym mreichiau Duw i barhâu, ie hyd y diwedd.
Canys y sawl y mae Duw yn ei garu, hyd y diwedd y câr efe hwynt. Hefyd pan wypo pobl yr Arglwdyd vnwaith (wrth eu sancteiddiad a'u * genedigaeth o newydd) ddarfod ir Arglwydd wrthod, a bwrw ymmaith gynnifer mîl-filoedd, a'u dewis hwynt i fod yn etifeddion o'i deyrnas ogoneddus, a hwythau ynddynt eu hunain or vnrhyw ddefnydd, a gwneuthuriad, ac ydoedd eraill; a gwneuthur o honaw hyn oll erddynt, o'i hyrâd râs, a'i anhaeddiannus drugaredd tu ag attynt: Oh mor rymmus, ac mor egniol, y gorchfyga, yr ynnill, ac y dŵg yr ystyriaeth yma eu calonnau hwynt iw hoffi a'i garuef? Ac mor rhwydd-galon, a llawen y gwasanaethant ef? Mor ewyllysgar, a ffyddlon yr vfyddhânt iddo? Ie, pa wresogi á wnânt mewn awydd iddo? Oblegit coel•o, a ffyddio fôd duw yn ein caru ni, yw'r peth sy'n tynnu i fynu ein cariad ni tuag atto ef ⟨p. 342⟩eilwaith:1 Megis y dywaid Sant Ioan: Yr ydym ni yn ei garu ef, am iddo ef, yn gyntaf ein caru ni.
Ym mhellach, fe â ddywedir am fair fagdalen, faddeu llawer iddi, oblegit hi â garodd yn fawr.2 Canys pan wybu hi fod ei haml, ai herchyll bechodau wedi eu maddeu yn rhad iddi, ei nwydau â ennynwyd ynddi o gariad, ac vfydd-dod tu ag Grist. Felly hefyd yr eglwys, yn y Canniadau wedi bod yngwîn-dy pôb rhâd ysprydol, a chael bwrw trosti faner o gariad Crist, a gyffrôdd yn ebrwydd ar hynny, gan lefain (megis mewn llewyg) ei bod yn glâf o gariad.
- 1Joan 1.4.Ioan 1.4.
- 2Luc. 7.
