Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

semper suus professioni doctrinae honos stabit, & vos alter expectat ut dicamini olim: Libertatis publicae ac humanitatis hosts. Alia meant, alio animo praeditus erat Princeps noster Indulgentissimus, Hercules ille Musarum, ille aemulus Ptolemaei Philadelphi, qui, ut fama est, & bibliothecas stupenda liberalitate coemit, auxit, conservavit, & studia doctrinae eo amore prosecutus est, ut uno tempore ac eodem clarissimos Graeciae Poetas, qui Pleiadum nomen à numero nacti sunt, aleret comiter ac sustentaret. Eadem aut similia excelsus Ulderici animus subinde meditabatur, ac si quando sibi olim curarumque majorum vacuus vixisset, allecta virorum toto orb celebrium turba haud dubie effecisset. Placet quippe in alio sua unicuique natura, & doctrinae fulgor, pulchritudinis instar, in quovis corpore collocatus, amorem ubique sibi vel reperit, vel conciliat. Haec vero literarum aviditas inveterata studendi consuetudine adeo Principi optimo in naturam verterat, ut seria quaevis ac remissiora pariter lectione pertinaci mutaret ac interstingueret. Nocte multa, in itinere, in castris, (at quam rarum nunc doctrina sub paludamento!) inter occupations & officia, inter fremitus militares ac clangorem tubarum contention summa, studio incredibili legebat, lecta adnotabat, memorian atque ingenium exercebat, & tanquam lege aliqua ac imperio adactus omne illud tempus literis tribuebat, quod alij crapulae, lusui, comessationibus, & quicquid bonam mentem vocant qui menti bonae nunquam litaverunt. Caeterum non me latet, in virtutibus magnorum virorum scienter eos fidibus cantasse, minime commemorari, musicenque nostris moribus à persona fere Principis abesse: sed si quies aliqua negotijs danda, si strenua liberalique inertia animus remittendus est, quid restat quo nihil abjectum, nihil humile ac sordidum cogitans ingenium oblectare se magis cum venia possit, quam ea arte, qua & laborum onus transmittitur proclivius, & ardours affectuum humanorum facilius componuntur, & Achilles ac fortissimus ille Graeciae imperator Epaminondas, virique alij maximi doctissime eruditi fuerunt, quam denique ad virtutem ipsam pertinere caussis non vanis autumavit divina mens Aristotelis?

semper suus professioni doctrinae honos stabit, & vos alter expectat ut dicamini olim: Libertatis publicae ac humanitatis hostes. Alia mente, alio animo praeditus erat Princeps noster Indulgentissimus, Hercules ille Musarum, ille aemulus Ptolemaei Philadelphi, qui, ut fama est, & bibliothecas stupenda liberalitate coemit, auxit, conservavit, & studia doctrinae eo amore prosecutus est, ut uno tempore ac eodem clarissimos Graeciae Poetas, qui Pleiadum nomen à numero nacti sunt, aleret comiter ac sustentaret. Eadem aut similia excelsus Ulderici animus subinde meditabatur, ac si quando sibi olim curarumque majorum vacuus vixisset, allecta virorum toto orbe celebrium turba haud dubie effecisset. Placet quippe in alio sua unicuique natura, & doctrinae fulgor, pulchritudinis instar, in quovis corpore collocatus, amorem ubique sibi vel reperit, vel conciliat. Haec vero literarum aviditas inveterata studendi consuetudine adeo Principi optimo in naturam verterat, ut seria quaevis ac remissiora pariter lectione pertinaci mutaret ac interstingueret. Nocte multa, in itinere, in castris, (at quam rarum nunc doctrina sub paludamento!) inter occupationes & officia, inter fremitus militares ac clangorem tubarum contentione summa, studio incredibili legebat, lecta adnotabat, memorian atque ingenium exercebat, & tanquam lege aliqua ac imperio adactus omne illud tempus literis tribuebat, quod alij crapulae, lusui, comessationibus, & quicquid bonam mentem vocant qui menti bonae nunquam litaverunt. Caeterum non me latet, in virtutibus magnorum virorum scienter eos fidibus cantasse, minime commemorari, musicenque nostris moribus à persona fere Principis abesse: sed si quies aliqua negotijs danda, si strenua liberalique inertia animus remittendus est, quid restat quo nihil abjectum, nihil humile ac sordidum cogitans ingenium oblectare se magis cum venia possit, quam ea arte, qua & laborum onus transmittitur proclivius, & ardores affectuum humanorum facilius componuntur, & Achilles ac fortissimus ille Graeciae imperator Epaminondas, virique alij maximi doctissime eruditi fuerunt, quam denique ad virtutem ipsam pertinere caussis non vanis autumavit divina mens Aristotelis?