Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Haeccine v•bis levia aut ludicra videntur, induere regum personas, indutasque agere? V•luntates Principum, quas intelligere, immo subodorari saepe n••as est, divinare & feliciter antecedere? At non est visum sic Honoratissuno ¹Seni, qui tum temporum Principis totiusque Reip. gratia est subnixus. Ille unicum mirari Bodlei • , summis apud Principem laudibus ornare, dignissimum serre, qui consilijs & secretis intersit, immo illud in animo moliri, ut Bodleium sibi in officio collegam renunciaret. Sed quum Illustrissimus Vir, qui in ea scena rerum in Principis populique favour parts agebat multo maximas, Bodleium importunis ubique oneraret laudibus, quas non cessabant nimium ingeniose malevoli magis in aliorum praejudicium, quam in ipsius honorem conceptas interpretari: accendit •a res potentissimos aemulos, quibus obstinatum in posterum Bodleii honours infringere, &, si quid ipsi decerneretur honorifici, intercedere. Ego vero t•, Bodleie, non illum magis auspicatum puto egisse diem, quo Galliam, D••iam. Germaniam nobilissimis legationibus peragrares, quam quo libero de dignitate tua hominum maximorum judicio fruerere. Tum enim omnes legationum & honorum titulos supergressus es. Ambire enim & gerere honores summos p•ssimi & possunt, & saepe solent. At frui opinion optimorum, haberi omnibus titulis & honoribus par, is solus potest, quem vera virtus internis hominum conscientijs fecit commendatissimum. Quamobrem cum eo jam carding prudentissimus vir res suas verti comperisset, linquendas censuit incertas artes. & non s•mper sinceras magnatum amicitias, removendum see à sollicitudinibus & curis, & necessitate quotidie aliquid contra animum faciendi: statuitque in l•ca pura atque innocentia, & in aliquod pulcherrimum quietis Linternum concedere. Quod divinum Bodleii consilium postquam innotuisset, quam aegre? qua contentione? quo nisu obtinuit? quàm ei pene patria manum in• ? Iterum offer sese celeberrimae legations, iterum Gallia vocare, iterum Grmania nobilissima Bodleianae virtutis arena, itrum tituli & honores. Sed obduruerat contemptor ambitionis & infinitae cupiditatis fraenator animus, maluitque secretus & consecratus, liber ab invidia, procul à contentionibus, faman in tuto collocare, verumque honorem in hominum judicijs, quam titulorum