Tantum vero abfuit, ut impudenti huic postulato suam aggregaret Lescus sententiam, ut regnum, quàm fidum amicum, & consiliarium, repudiare mallet. Dixerim prope, idem facturum fuisse Joachimum Fredericum, si perinde principatus aliquis electione oblatus foret, non ipse jure successionis in Ducatu Prussiae legitimus Princeps fuisset. Quid enim ille Dhonanum destitueret, qui sciret consiliarios, quorum integritas cognita perspectaque foret, esse ad instar fidorum ac vigilum canum, qui praesidio ovibus contra luporum insidias praesto essent: his vero per imprudentiam s•bmotis, in incerto Principes vagari, quod usque adeo multorum fraudibus & imposturis vita • rum, salus, majestas, atque una etiam Reipublicae dignitas, exp • si• […] ⟨p. 474⟩ardent hae faces livoris atque odij, Dhonanus, generosae f•rae similis, latratibus catulorum contemtis, in ornanda, quam nactus erat, Sparta nulli parcebat curae aut labori; plane securus calumniarum, quas ne ulcisci quidem cogita•et: unde quotidie eum videre erat comiter & benigne versa•tem cum o•nibus etiam pessime erga see affectis. Cogitabat nimirum, pusilli esse hominis a• mis•lli, ut optime Romanus sapiens monet, repetere mordent•m, veluti murks & formicae solent; ad hujusmodi animalcula si manum admoveris, ora convertunt imbecilla, see laedi credentia, digito si attigeris. N•ster vero, ut dixi, ita haec insuper habuit, ut nihil de pristina remitteret industria; sed consilio, quantum posset, labour pene magis quam posset, excubaret ac vigilaret pro Reipub. commodis. Magnam haec voluptatem afferebant augustae ac felicis memoriae Principi Joanni Sigismundo: neque eum fugiebat, quousque
—Egregios invitent praemia mores.1
[…] •r•bro collaudabat fid•m atque dexteritatem Dhonani: atque ut mu • admodum erat, dona etiam obtulit haud contemnenda: quae ille, ut prae• rus viri animus erat, quam modestissime respuit. Displicebat Principi, quod non liceret sibi grato •sse, atque benefico, in hominem meritis florentem: mo••bat, respiciendos esse fratris filios, quos complures haberet: eorum rebus non ••utissimis consulendum esse. Assensit tandem Dhonanus, quanquam invitus: nec, opinor, obsecutus fuisset, nisi cum animo cogitasset suo, probro à principibus duci, & in argumentum rapi contemtus sui, si praemia à sese ultro oblata •lientes civesque sui aspernentur.
Tantum vero abfuit, ut impudenti huic postulato suam aggregaret Lescus sententiam, ut regnum, quàm fidum amicum, & consiliarium, repudiare mallet. Dixerim prope, idem facturum fuisse Joachimum Fredericum, si perinde principatus aliquis electione oblatus foret, non ipse jure successionis in Ducatu Prussiae legitimus Princeps fuisset. Quid enim ille Dhonanum destitueret, qui sciret consiliarios, quorum integritas cognita perspectaque foret, esse ad instar fidorum ac vigilum canum, qui praesidio ovibus contra luporum insidias praesto essent: his vero per imprudentiam s•bmotis, in incerto Principes vagari, quod usque adeo multorum fraudibus & imposturis vita • rum, salus, majestas, atque una etiam Reipublicae dignitas, exp • si• 〈…〉 ⟨p. 474⟩ardent hae faces livoris atque odij, Dhonanus, generosae f•rae similis, latratibus catulorum contemtis, in ornanda, quam nactus erat, Sparta nulli parcebat curae aut labori; plane securus calumniarum, quas ne ulcisci quidem cogita•et: unde quotidie eum videre erat comiter & benigne versa•tem cum o•nibus etiam pessime erga se affectis. Cogitabat nimirum, pusilli esse hominis a• mis•lli, ut optime Romanus sapiens monet, repetere mordent•m, veluti mur•s & formicae solent; ad hujusmodi animalcula si manum admoveris, ora convertunt imbecilla, se laedi credentia, digito si attigeris. N•ster vero, ut dixi, ita haec insuper habuit, ut nihil de pristina remitteret industria; sed consilio, quantum posset, labore pene magis quam posset, excubaret ac vigilaret pro Reipub. commodis. Magnam haec voluptatem afferebant augustae ac felicis memoriae Principi Joanni Sigismundo: neque eum fugiebat, quousque
—Egregios invitent praemia mores.1
〈…〉 •r•bro collaudabat fid•m atque dexteritatem Dhonani: atque ut mu admodum erat, dona etiam obtulit haud contemnenda: quae ille, ut prae rus viri animus erat, quam modestissime respuit. Displicebat Principi, quod non liceret sibi grato sse, atque benefico, in hominem meritis florentem: mobat, respiciendos esse fratris filios, quos complures haberet: eorum rebus non utissimis consulendum esse. Assensit tandem Dhonanus, quanquam invitus: nec, opinor, obsecutus fuisset, nisi cum animo cogitasset suo, probro à principibus duci, & in argumentum rapi contemtus sui, si praemia à sese ultro oblata lientes civesque sui aspernentur.
- 1• .
