Familiares non sine ingenti labour, tristitia, lacrymarumque effusion, humeris, manibus, brachiis, toto denique corpore dulce onus, omni motu destitutum, in aliud cubile transferunt, & declinatum fovendo, si quid exposceret, interrogant. Sat b•ne, ait, mecum in omnibus actum est: paululum post, sicuti accepi, videbo. Vere Deus magnus, ac potens est in misericordiis suis. Sed unde egressa est, revertatur oratio. Loco jam humando corpori praeparato, animum ad ipsam mortem assuefaciens, continua ejus meditatione, non alio distractum, neque invitum, ad Deum ipsum reserebat. Cujus amore jam in• s ardebat, memoria expergefactus festinabat ad exitum, beneficiis erigeb • ac morae impatiens, omnibus votis id exorabat, ut liceret sibi humanis hisce judumentis abjectis ad divinam gloriam, sempiternaeque lucis majestatem traduci. Itaque jam illi voluptates, deliciae, dignitates, fastus, & quicquid aliud apud homines in pretio est, omnino sordebant. Tandem, quo voti compos fieret, vehementius morbus familiaris invasit. Accersit Franciscum Carum, ob elegans ingenium, velut musarum & gratiarum alumnum, plurimis annis arcto amoris vinculo sibi dilectum: meque unum, quo cum rationes omnes studiorum, nec non & adversae fortunae temeritatem, rerumque angustias, magno suo solatio, atque oblectamento, sedulo communicabat. Postquam vero convenimus, non contraxit frontem tristitia, sed dulce ridentibus oculis, manuque utrique arrepta, En, inquit, Deus propitius, quae sua est benignitas, vota concessit. Aegritudo haec fine dubio vitae meae finem imponet: jam ducor ad corporis hujusce, quod mihi tandiu ne Deum viderem, ne illo fruerer, obstitit, solutionem. Laetus expecto vocem Domini, quae ut felix, faustaque auribus insonat, omni qua possum reverentia Deum exoro, vosque pro me preces effundere. Satis diu mundo vivimus, vivamus Deo, Dum haec di•cret contremuit totus, distortisque brachiis, digitos in pugnum contraxit, afric morsu adstrinxit labia. Quid esset quaerimus. Dolorum, ait, qui per totum corpus vagantes, interiora dilacerant, omnesque parts exc•uciant, effectus hic est. Nae hujus vitae constitutio summa calamitas est▪ sexc•ntisque infirmitatibus obnoxia. Quid in se homo habeat, pro quo in Deum arrogans insoles•it nondum capio.
Familiares non sine ingenti labore, tristitia, lacrymarumque effusione, humeris, manibus, brachiis, toto denique corpore dulce onus, omni motu destitutum, in aliud cubile transferunt, & declinatum fovendo, si quid exposceret, interrogant. Sat b•ne, ait, mecum in omnibus actum est: paululum post, sicuti accepi, videbo. Vere Deus magnus, ac potens est in misericordiis suis. Sed unde egressa est, revertatur oratio. Loco jam humando corpori praeparato, animum ad ipsam mortem assuefaciens, continua ejus meditatione, non alio distractum, neque invitum, ad Deum ipsum reserebat. Cujus amore jam in• s ardebat, memoria expergefactus festinabat ad exitum, beneficiis erigeb • ac morae impatiens, omnibus votis id exorabat, ut liceret sibi humanis hisce iudumentis abjectis ad divinam gloriam, sempiternaeque lucis majestatem traduci. Itaque jam illi voluptates, deliciae, dignitates, fastus, & quicquid aliud apud homines in pretio est, omnino sordebant. Tandem, quo voti compos fieret, vehementius morbus familiaris invasit. Accersit Franciscum Carum, ob elegans ingenium, velut musarum & gratiarum alumnum, plurimis annis arcto amoris vinculo sibi dilectum: meque unum, quo cum rationes omnes studiorum, nec non & adversae fortunae temeritatem, rerumque angustias, magno suo solatio, atque oblectamento, sedulo communicabat. Postquam vero convenimus, non contraxit frontem tristitia, sed dulce ridentibus oculis, manuque utrique arrepta, En, inquit, Deus propitius, quae sua est benignitas, vota concessit. Aegritudo haec fine dubio vitae meae finem imponet: jam ducor ad corporis hujusce, quod mihi tandiu ne Deum viderem, ne illo fruerer, obstitit, solutionem. Laetus expecto vocem Domini, quae ut felix, faustaque auribus insonat, omni qua possum reverentia Deum exoro, vosque pro me preces effundere. Satis diu mundo vivimus, vivamus Deo, Dum haec di•cret contremuit totus, distortisque brachiis, digitos in pugnum contraxit, a•rique morsu adstrinxit labia. Quid esset quaerimus. Dolorum, ait, qui per totum corpus vagantes, interiora dilacerant, omnesque partes exc•uciant, effectus hic est. Nae hujus vitae constitutio summa calamitas est▪ sexc•ntisque infirmitatibus obnoxia. Quid in se homo habeat, pro quo in Deum arrogans insoles•it nondum capio.