A26815:377
Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere
Londini : Typis A.G. & J.P. & prostant venales apud Georgium Wells ..., 1681
Biography Desiderius Erasmus: COMPENDIUM VITAE ERASMI ROTERODAMI.
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Tandem ex pueris collusoribus, qui grandiores natu audiebant Zinthium, primum cepit odorem melioris doctrinae: post aliquoties audivit Hegium, sed non nisi diebus festis, quibus legebat omnibus. Hic pervenit ad classem tertiam: tum pestis vehementer ibi saeviens sustulit matrem, relicto filio, jam annum decimum tertium agent. Quum pestis indies magis ac magis incrudesceret, tota domo, in qua agebat, desolata, reversus est in patriam. Gerardus, accepto tristi nuncio, coepit aegrotare, ac paulo post mortuus est. Uterque decessit non multo supra annum quadragesimum. Tres tutors instituit, quos habebat fidissimos. Horum praecipuus erat Petrus Winckel, tum ludi litterarii Magister Gaudae. Legavit rem mediocrem; si tutores bona fide administrassent. Itaque ablegatus est in Buscum ducis, quum jam satis maturus esset Academiae. Verum illi Academiam metuebant, quod statuerant puerum religioni alere. Illic vixit, hoc est perdidit, annos ferme tres in aedibus fratrum, ut vocant: in quibus tum docebat Romboldus. Quod genus hominum jam late see spargit per orbem, quum sit pernicies bonorum ingeniorum, & seminaria monachorum. Romboldus, qui mire adamabat ingenium pueri, coepit eum sollicitare, ut suo gregi accederet. Puer excusabat inscitiam aetatis. Hic exorta pest, quum diu laborasset febri quartana, reversus est ad tutores, jam stylo quoque satis 1prompto, ex aliquot auctoribus bonis parato. Unus tutor perierat pest: caeteri duo, re non admodum bene gesta, coeperunt agere de monasterio. Adolescens languens febri, quae supra annum illum tenuerat, non abhorrebat à 2pietate: caeterum à monasterio abhorrebat. Itaque sinunt diem ad cogitandum. Interim Tutor subornat, qui pelliceant, qui minitentur, qui perpellant animum imbecillem. Atque interea repererat locum in monasterio canonicorum, qui vulgo vocantur Regulars, in Collegio, quod est juxta Delft dicto Sion: quae domus est principalis ejus Capituli. Ubi dies venisset respondendi, respondit prudenter adolescens: see nondum scire, neque quid esset mundus, neque quid esset monasterium, neque quid esset ipse: proinde videri consultius, ut adhuc annos aliquot agat in scholis, donec sibi notior esset. Haec quum videret constanter dici ab adolescente, statim infremuit Petrus. Ergo, inquit, frustra laboravi, qui talem locum tibi magnis precibus pararim: tu es nebulo: non habes spiritum bonum: abdico tutelam tuam.
Tandem ex pueris collusoribus, qui grandiores natu audiebant Zinthium, primum cepit odorem melioris doctrinae: post aliquoties audivit Hegium, sed non nisi diebus festis, quibus legebat omnibus. Hic pervenit ad classem tertiam: tum pestis vehementer ibi saeviens sustulit matrem, relicto filio, jam annum decimum tertium agente. Quum pestis indies magis ac magis incrudesceret, tota domo, in qua agebat, desolata, reversus est in patriam. Gerardus, accepto tristi nuncio, coepit aegrotare, ac paulo post mortuus est. Uterque decessit non multo supra annum quadragesimum. Tres tutores instituit, quos habebat fidissimos. Horum praecipuus erat Petrus Winckel, tum ludi litterarii Magister Gaudae. Legavit rem mediocrem; si tutores bona fide administrassent. Itaque ablegatus est in Buscum ducis, quum jam satis maturus esset Academiae. Verum illi Academiam metuebant, quod statuerant puerum religioni alere. Illic vixit, hoc est perdidit, annos ferme tres in aedibus fratrum, ut vocant: in quibus tum docebat Romboldus. Quod genus hominum jam late se spargit per orbem, quum sit pernicies bonorum ingeniorum, & seminaria monachorum. Romboldus, qui mire adamabat ingenium pueri, coepit eum sollicitare, ut suo gregi accederet. Puer excusabat inscitiam aetatis. Hic exorta peste, quum diu laborasset febri quartana, reversus est ad tutores, jam stylo quoque satis