Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Bernardus vix infantilem exuerat aetatem, quum futurae sanctimoniae indicia quaedam aediderat: fraterculus quidam circumibat victum quaeritans, et ut animos hominum perliceret ad beneficentiam, concionandi zelum quendam ostentabat. Erat hoc hominum genus sordidum, et improbum. Quidam eorum habere satagebant formam pietatis virtutem ejus abnegantes. At alii ne formam quidem retinuerunt. Hic erro domum Gilpini patris accesserat die Sabbati, quasi crastino die Dominico concionaturus. Susceptus erat satis liberaliter: Nam ex istis locustulis offendere quenquam erat piaculum. Bonus frater inter coenandum ingluviem invitabat, et potandi finem bellua non ante fecerat, quàm ebrius pudendum spectaculum tàm castae, sobriaeque, familiae praebuisset. At crastino die veluti sanctulus de coelo subito lapsus ad concionem populum convocat. Inter concionandum bona quaedam verba eructans, contra vitia quaedam excandescere, adeoque etiam contra ebrietatem ausus fuit intonare. Gilpinus puerulus qui tum loqui coeperat, postquam invsam hominis foeditatem ex hesterna coena collegisset, nunc audiens belluam intonantem contra illa vitia, quae ipse perpetraverat, sicut erat propè matris gremium in templo, exclamat subitò his verbis: Matter audin quomodo iste contra ebrietatem loqui audet, qui erat in nostra domo hesterna nocte ebrius. Matter pueri os manu opposita impedire properat, ne plura effunderet. Parents pucri ingenium ex variis indiciis perspicientes, eum bonis litteris sedulo educandum curarunt. Condiscipulum habuit Edwinum Airium, quem propter ingenium et spectatam ⟨p. 285⟩probitatem post a colebat. At reliquos omnes Gilpinus ingenii acrimonia longè post see reliquit. Itaque cum laude decurso in schola tyrocinio, à parentibus, qui jam spem magnam conceperant de filio suo, mittitur Oxonium. Tunc temporis Oxonii erant omnia in literis, et religione turbata et barbara rubigine obducta. Agebat Gilpinus annum decimum sextum, quum see Oxonium contulerat. Is erat annus Domini 1533. In Reginensi Collegio susceptus mirificè in bonis litteris profecit. In operibus Erasmi studiosius haerebat, sicut omnia illius saeculi ingenia bona. Ad Dialecticae & Philosophiae cognitionem sedulo ferebatur, in quibus excellere videbatur, & in scholis dominari.

Bernardus vix infantilem exuerat aetatem, quum futurae sanctimoniae indicia quaedam aediderat: fraterculus quidam circumibat victum quaeritans, et ut animos hominum perliceret ad beneficentiam, concionandi zelum quendam ostentabat. Erat hoc hominum genus sordidum, et improbum. Quidam eorum habere satagebant formam pietatis virtutem ejus abnegantes. At alii ne formam quidem retinuerunt. Hic erro domum Gilpini patris accesserat die Sabbati, quasi crastino die Dominico concionaturus. Susceptus erat satis liberaliter: Nam ex istis locustulis offendere quenquam erat piaculum. Bonus frater inter coenandum ingluviem invitabat, et potandi finem bellua non ante fecerat, quàm ebrius pudendum spectaculum tàm castae, sobriaeque, familiae praebuisset. At crastino die veluti sanctulus de coelo subito lapsus ad concionem populum convocat. Inter concionandum bona quaedam verba eructans, contra vitia quaedam excandescere, adeoque etiam contra ebrietatem ausus fuit intonare. Gilpinus puerulus qui tum loqui coeperat, postquam invsam hominis foeditatem ex hesterna coena collegisset, nunc audiens belluam intonantem contra illa vitia, quae ipse perpetraverat, sicut erat propè matris gremium in templo, exclamat subitò his verbis: Mater audin quomodo iste contra ebrietatem loqui audet, qui erat in nostra domo hesterna nocte ebrius. Mater pueri os manu opposita impedire properat, ne plura effunderet. Parentes pucri ingenium ex variis indiciis perspicientes, eum bonis litteris sedulo educandum curarunt. Condiscipulum habuit Edwinum Airium, quem propter ingenium et spectatam