Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Postquam congressi fuissent, intellexit Gilpinus causam quare eò vocatus esset, nihil aliud fuisse, nisi ut à fratre persuaderetur sacerdotium excipere, quo aleretur dum exteras Academias lustraret. Gilpinus in angustiis interceptus videbatur, noverat see nuper Episcopi animum hac de re offendisse, videbat Episcopi consilio hoc negotium à fratre Georgio agitatum. Tandem literas ad Tonstallum Episcopum in haec verba transcripsit.

Postquam congressi fuissent, intellexit Gilpinus causam quare eò vocatus esset, nihil aliud fuisse, nisi ut à fratre persuaderetur sacerdotium excipere, quo aleretur dum exteras Academias lustraret. Gilpinus in angustiis interceptus videbatur, noverat se nuper Episcopi animum hac de re offendisse, videbat Episcopi consilio hoc negotium à fratre Georgio agitatum. Tandem literas ad Tonstallum Episcopum in haec verba transcripsit.

Domine mihi plurimum honorabilis, omnique officio mihi colende, Amplitudini tuae celandum non existimavi, fratrem meum nuper mihi scripsisse, ut omni excusatione postposita ipsum Machliniae convenirem, habere se quae mecum agat de necessariis rebus, quae literis expediri non possent. Quum conveniremus intellexi nihil aliud esse, nisi ut tentaret an sacerdotium suscipere velim, dumb interea me in Acadamiae studio continerem. Quod si hanc profectionis causam praesentissem, non arbitrarer necesse, studium meum interruptum iri, ut Machliniam proficiscerer. Hoc enim cum omnibus doctis jam mihi discussum fateor, maximè vero cum Sanctis Prophetis, & antiquissimis piissimisque à Christi saeculo Scriptoribus, quod mihi fiducia firma manet, quamdiu vixero nunquam conscientiam meam ex ea re onerare, nec sacerdotium ea conditione suscipere, ut interim absens ab eo sim. Ille mihi retulit dominationem vestram ad ipsum scripsisse, libenter veil in me sacerdotium confer; vestramque dominationem, caeterosque amicos meos, (inter quòs unus ipse fuerat) existimare me nimis scrupulosae conscientiae in care fuisse. Ad quod respondi. Si scrupulosior sim (quod ego non puto) res tamen est ejus generis, ut malim in ear paulo strictior esse quam conscientiae meae fr•na laxare. Quandoquidem mihi semel persuasum est, offensionem Dei me non incursurum vitando sacerdotium tale, cui non possum residentiam praestare, quamdiu de aliis non male judicem. Quod me facturum spero. Imo pro omnibus qui curam habent animarum quotidie Deum oro, ut curae sibi commissae ita possent Deo rationem reddere, ut & Dei gloriae maximè cedat, & Ecclesiae aedificationi. Dixit ille mihi: Noluisse dominationem vestram sacerdotium mihi conferre, quin ut Ecclesiae prospicietur tam benè, ac forte melius mè absent quàm si praesens essem. Ad quod respondi me non dubitare quamplurimos in Anglia esse multo praestantiores, qui curam suscipiant, quam ego sim. Ac proinde illud imprimis opto, ut illi & officium, & beneficium retineant, ut & animas, & corpora pascere possint, sicuti omnes pastores teneri arbitror. Quod vero ad me attinet, non possum conscientiae me persuadere, ut commodum ex eo suscipiam, in quo alii labores suos ponunt. Nam si alius tanta fide atque industria doceret, & praedicaret, quanta S. Augustinus non tamen existimare possum me aliorum laboribus exoneratum.