Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Et quoniam studiorum similitudo amorem parit, literatos explicari non potest quantum amaverit. Non ille se incondito affectuum impetu raptari patiebatur, noverat quid & quatenus amandum. Vetus dictum haud de ipso dictum: Amans quid cupiat scit: quid sapiat non videt. Antonium Quaerengum Can. Patavinum dilexit unicè, allectus suavitate morum, animi candour, divinarum humanarumque rerum, & nobilium linguarum notitia penitiore. Vidit haec probè Ranutius Parmae Dux, non paternis tantùm laudibus insignis, à quo est evocatus Quaerengus, ad historiam conscribendam, quae res ab Alexandro ejus patre clarissimo Imperatore in Gallia & Belgio fortiter gestas, pro dignitate complecteretur. Ejus ego specimen historiae, ac veluti universae narrationis typum, visum & laudatum magnis viris, perlegi summa cum voluptate, gratulatusque sum saeculo nostro extare quod & in hoc genere conferre cum optimis antiquorum possimus. Cum Quaerengo eximiè amavit Claudium Puteanum Nob. Gallum, cujus non fictae laudes, & amplissima munera recensentur à Jacobo Augusto Thuano, è quo haec descripsimus: arctissimam ¹in Italia amicitiam coluit cum Joh. Vincentio Pinello Patric. Genuensi, omni literarum genere ac rerum cognitione viro excultissimo & Philologorum fautore eximio, quam crebris officiis, postquam domum rediit, semper renovans, ad mortem usque servavit. Oderat Pinellus eos qui in hoc universitatis theatrum, quem mundum vocamus, spectatum introducti, oculis tenus, tanquam hospites minimè curiosi, eo munere fungerentur. Allicit nos ad sui spectaculum natura variis admirandisque imaginibus, quas qui despiciat, idem see brutorum plerisque inferiorem fateatur necesse est. Haud ita hic noster. Quicquid enim natura aut art admirandum, quicquid bello paceve insigne in Europa dumb is viveret uspiam contigit, id penitus serutari pulchrum ducebat. Multiplices amicorum narrations, delineations varias, eo studio congerebat, ut nihil supra. Exemplum fit in multiplici iride, & tergemino sole any MDCI. VII. ID. Februarii: Patavii, Venetiis, Romae, & alibi, phasma illud sibi describi, & commentariis explicari curavit, ab amicis quorum periergiam aliàs probaverat. Aetas nostra librorum tum veterum tum recentiorum oppidò ferax, paucos vidit in eo genere literarum quas humaniores vocamus, quibus non inscriptum alicubi esset Pinelli nomen:

Et quoniam studiorum similitudo amorem parit, literatos explicari non potest quantum amaverit. Non ille se incondito affectuum impetu raptari patiebatur, noverat quid & quatenus amandum. Vetus dictum haud de ipso dictum: Amans quid cupiat scit: quid sapiat non videt. Antonium Quaerengum Can. Patavinum dilexit unicè, allectus suavitate morum, animi candore, divinarum humanarumque rerum, & nobilium linguarum notitia penitiore. Vidit haec probè Ranutius Parmae Dux, non paternis tantùm laudibus insignis, à quo est evocatus Quaerengus, ad historiam conscribendam, quae res ab Alexandro ejus patre clarissimo Imperatore in Gallia & Belgio fortiter gestas, pro dignitate complecteretur. Ejus ego specimen historiae, ac veluti universae narrationis typum, visum & laudatum magnis viris, perlegi summa cum voluptate, gratulatusque sum saeculo nostro extare quod & in hoc genere conferre cum optimis antiquorum possimus. Cum Quaerengo eximiè amavit Claudium Puteanum Nob. Gallum, cujus non fictae laudes, & amplissima munera recensentur à Jacobo Augusto Thuano, è quo haec descripsimus: arctissimam