Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Post Joh. Vincentium, honorati ab Aicardo inter caeteros Caesar Nichesola Patric. & C•n. Veronensis, Latinè graeceque peritus, tabularum, signorum, numismatum, gemmarum amator si quis alius: munificentia adhaec, vitaeque splendour insignis, & plerisque è Dynastarum ordine apprimè charus; & Ptolemaeus Olivetus Patrio. itidem Canonicus que Veronensis, quem suavissimi amici, Dominique elogio in testamento prosecutus est, nec sanè injuria. Ut enim praetereamus nobilium scientiarum cognitionem, in quibus Mathematicarum disciplinarum peritia excellit, vitaesanè candour, & aurea morum integritas, Aicardum adeo raptim in amorem sui pellexerant, ut quod amplius adjiceret nihil haberet. Me hic tertium nisi collocem, haud faciam recte. Exigit enim id suo prope jure mutua inter nos benevolentia, quae corpora quatuor, totidemque animos, unum corpus, unam animam effecerat. Quae nos Patavii studiorum morumque similitudo conjunxerat, eadem nos alibi comitata est, quam semper honoratam, sacro-sanctam semper habuimus. Neque aliunde vindemiales illae nostrae feriae, quas in agro tum Vicetino, tum Veronensi, & ad Benacum quandoque, cum amicis quotannis exigebamus. Hinc illa deliberatio, curaturos nos aliquando, ut pictor quispiam insignis, nos in tabula iconicos delinearet, apposito videlicet emblemate aliquo, indice futuro apud posteros amicitiae nostrae. At invidit mors honestissimae deliberationi, eripuitque nobis potiorem animae nostrae partem. Suppellectilis domesticique instrumenti quod supererat Aicardus distrahi jussit, & pecuniam quae inde redigeretur familiaribus, Pinelli arbitratu, distribui pro salute animae suae. Fratres, sorores, assines elegantissima Epistola consolatus est, biduo •riduove antequam moreretur. Me autem ille per amicitiae jura obtestatus est, ut adessem sibi, & praestarem, ut sedulo feci, officia suprema. Nec vero quidquam eorum omissum quae Christianum hominem decent, migrantem è vita hac ad meliorem & beatiorem. Ita ille obiit intempestive quidem si annos quos vixit spectemus, & commoda nostra; at tempestivè satis si uberes sapientiae proventus, & innocentis vitae rations dispiciamus. Quaeris (inquit aureus Philosophus) ¹quod sit amplissimum vitae spacium? Usque ad sapientiam vivere. Quae sane cogitatio, illustribus ingeniis ad sapientiam consequendam a•re incitamentum sit necesse est.

Post Joh. Vincentium, honorati ab Aicardo inter caeteros CAesar Nichesola Patric. & Cn. Veronensis, Latinè graeceque peritus, tabularum, signorum, numismatum, gemmarum amator si quis alius: munificentia adhaec, vitaeque splendore insignis, & plerisque è Dynastarum ordine apprimè charus; & Ptolemaeus Olivetus Patrio. itidem Canonicus que Veronensis, quem suavissimi amici, Dominique elogio in testamento prosecutus est, nec sanè injuria. Ut enim praetereamus nobilium scientiarum cognitionem, in quibus Mathematicarum disciplinarum peritia excellit, vitaesanè candor, & aurea morum integritas, Aicardum adeo raptim in amorem sui pellexerant, ut quod amplius adjiceret nihil haberet. Me hic tertium nisi collocem, haud faciam recte. Exigit enim id suo prope jure mutua inter nos benevolentia, quae corpora quatuor, totidemque animos, unum corpus, unam animam effecerat. Quae nos Patavii studiorum morumque similitudo conjunxerat, eadem nos alibi comitata est, quam semper honoratam, sacro-sanctam semper habuimus. Neque aliunde vindemiales illae nostrae feriae, quas in agro tum Vicetino, tum Veronensi, & ad Benacum quandoque, cum amicis quotannis exigebamus. Hinc illa deliberatio, curaturos nos aliquando, ut pictor quispiam insignis, nos in tabula iconicos delinearet, apposito videlicet emblemate aliquo, indice futuro apud posteros amicitiae nostrae. At invidit mors honestissimae deliberationi, eripuitque nobis potiorem animae nostrae partem. Suppellectilis domesticique instrumenti quod supererat Aicardus distrahi jussit, & pecuniam quae inde redigeretur familiaribus, Pinelli arbitratu, distribui pro salute animae suae. Fratres, sorores, assines elegantissima Epistola consolatus est, biduo riduove antequam moreretur. Me autem ille per amicitiae jura obtestatus est, ut adessem sibi, & praestarem, ut sedulo feci, officia suprema. Nec vero quidquam eorum omissum quae Christianum hominem decent, migrantem è vita hac ad meliorem & beatiorem. Ita ille obiit intempestive quidem si annos quos vixit spectemus, & commoda nostra; at tempestivè satis si uberes sapientiae proventus, & innocentis vitae rationes dispiciamus. Quaeris (inquit aureus Philosophus)