Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Ideo ab omnibus constitutum est, supplicem libellum regi Ecclesiasticorum nomine ab Henrico esse porrigendum, in quo demonstrant paenas lege à Richardo II. promulgata sancitas in eos, qui in foro Pontificio Romae, aut alibi subditum regis in jus vocatent, subdola Jurisconsultorum municipalium interpretation per calumniam intorqueri in eos, qui in foro Ecclesiastico apud nos agant de re aliqua, cujus cognitionem ipsi sibi vendicent: unde deterritis omnibus ab illo foro jurisdictio Ecclesiastica valdè imminuta sit & privilegia Ecclesiae à decessoribus suis concessa elusoria reddantur. Idcirco regem obtestantur, ut contraria lege lata in publicis regni comitiis decernat, poenas illas ad eos solos spectare, qui actiones, rescripta, aut instrumenta publica Romae, aut alibi extra Angliam impetraverint, & ne ex ea in quempriam agatur, qui in foro Ecclesiastico hujus regni de jure experiatur; cum judices Ecclesiastici jurisdictionis suae terminos egressi prohibitionibus & aliis poenis legitimis coerceri possint. Rex autem Henrico pro ordine suo intercedenti respondit, see in proximis regni comitiis de ea supplicatione cogniturum, interea curaturum, ne Judices sui, nisi causa priùs à seipso aut proceribus consilii secretioribus probatâ, quempiam ea lege arcessant. Quae benigna regis responsio ita universis placuit, ut mox integram decimam regi concederent, adjecta nominatim conditione, ne bona & beneficia Collegii omnium Animarum ea concessione tenerentur. Ab eo tempore Henricus nullam Provinciae suae Synodum habuit, quin cogitationes omnes, quantum per publicas curas liceret, perficiendo Collegio adhibuit, quod Musis sacrum esse cupiebat. Jam enim muris aedificii splendidis juxta & magnify is artifices tectum accommodare caeperant, fundosque & praedia fundator comparaverat, quorum proventus perpetui alumnis suis suppeditarentur, eaque omnia suppliciter ad regem defert, obtestatus, ut Collegium suo nomine institui pateretur, quod regii nominis splendorem & authoritatem Collegio legitimè constituendo magni momenti esse Jurisconsulti arbitrarentur. Erat rex propensissimo animo in Ecclesiam & literarum studia, & Cantuariensem compatrem suum summo amore simul & veneration prosequebatur.

Ideo ab omnibus constitutum est, supplicem libellum regi Ecclesiasticorum nomine ab Henrico esse porrigendum, in quo demonstrant paenas lege à Richardo II. promulgata sancitas in eos, qui in foro Pontificio Romae, aut alibi subditum regis in jus vocatent, subdola Jurisconsultorum municipalium interpretatione per calumniam intorqueri in eos, qui in foro Ecclesiastico apud nos agant de re aliqua, cujus cognitionem ipsi sibi vendicent: unde deterritis omnibus ab illo foro jurisdictio Ecclesiastica valdè imminuta sit & privilegia Ecclesiae à decessoribus suis concessa elusoria reddantur. Idcirco regem obtestantur, ut contraria lege lata in publicis regni comitiis decernat, poenas illas ad eos solos spectare, qui actiones, rescripta, aut instrumenta publica Romae, aut alibi extra Angliam impetraverint, & ne ex ea in quempriam agatur, qui in foro Ecclesiastico hujus regni de jure experiatur; cum judices Ecclesiastici jurisdictionis suae terminos egressi prohibitionibus & aliis poenis legitimis coerceri possint. Rex autem Henrico pro ordine suo intercedenti respondit, se in proximis regni comitiis de ea supplicatione cogniturum, interea curaturum, ne Judices sui, nisi causa priùs à seipso aut proceribus consilii secretioribus probatâ, quempiam ea lege arcessant. Quae benigna regis responsio ita universis placuit, ut mox integram decimam regi concederent, adjecta nominatim conditione, ne bona & beneficia Collegii omnium Animarum ea concessione tenerentur. Ab eo tempore Henricus nullam Provinciae suae Synodum habuit, quin cogitationes omnes, quantum per publicas curas liceret, perficiendo Collegio adhibuit, quod Musis sacrum esse cupiebat. Jam enim muris aedificii splendidis juxta & magnifi is artifices tectum accommodare caeperant, fundosque & praedia fundator comparaverat, quorum proventus perpetui alumnis suis suppeditarentur, eaque omnia suppliciter ad regem defert, obtestatus, ut Collegium suo nomine institui pateretur, quod regii nominis splendorem & authoritatem Collegio legitimè constituendo magni momenti esse Jurisconsulti arbitrarentur. Erat rex propensissimo animo in Ecclesiam & literarum studia, & Cantuariensem compatrem suum summo amore simul & veneratione prosequebatur.