Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

Ita factum est, ut referenti in conventu Procerum Hollandiae Jacobo Catsio, eorum tunc adsessori, quid sibi super ea re dictitatum esset, responsum à Proceribus sit, vano timore liberaret homines, nimium meticulosos, ipsis curae fore, ne quid Respublica detrimenti caperet. Amstelodamum interea pervenerat Grotius, inde Hamburgum petiturus; neque enim affectabat ullis see civitatibus videndum praebere, nisi quarum transitum evitare non poterat. Consulatum in ea civitate eo tempore obtinebant viri sapientes & moderati Petrus Hasselarius, Andreas Bickerus, Gerbrandus Pancratius, & Guilhelmus Backerus, qui de adventu in urbem suam Grotii certiores facti, neque dissimulare cupientes, quanti facerent virum, tam solidè eruditum, tam bene de patria meritum, tamque illustri per totum terrarum orbem sam• celebrem, sine cunctatione eum adiere, optima quaeque officia ei obtulere, publico convivio excepere & navem itineri ipsius aptari curavere: ita rursum patriâ nunquam sibi postea videndâ excessit vir excellentissimus. Hamburgum maritimo, terrestri itinere Lubecam petens, honorificè à Magistratibus utriusque civitatis exceptus fuit. Inde Wismariam Pomerani Ducatus oppidum. Suedicis praesidiis occupatum, pervenit. Erat eo tempore non longè ab ejus portu cum ingenti classe Wrangelius Comes, Regni Suedici Archithalassus, qui de adventu tendentis in Suediam Grotii certior factus, continuò navem bellicam, promovendo ipsius itineri, ad eum misit, eâ Calmariam Grotius venit, inde Holmiam petiturus; quo comperto Regina, quae tunc forte Upsaliae erat, magnoque jam diu videndi Grotii desiderio tenebatur, ⟨p. 126⟩reditum suum in eandem urbem, Imperii sui sedem, properavit. Posterà die ad alloquium Reginae admissus Grotius, postquam multa, rebus ac tempori convenientia, disseruisset, Legationis suae parts exposuit actionum suarum rationem reddidit, pro favour tamdiu percepto gratias egit, dimissionemque a ministerio suo petiit. At •hristina, ut erat omnium rerum cognit•••em suam merentium, gnara, literarumque & literatorum amantissima, ipsiusque Grotii, editorumque ab eo operum perspicacissima aestimatrix, relic orationis ipsius capita benigniter, ad ultimum, ubi de dimissione sua locutus erat, non nisi per ambages respondit. Ade• ut non obscurè pateret circumstantibus, mentem Reginae esse, Grotium apud se detinere, propiusque consiliis suis admovere: