Vitæ selectorum aliquot virorum qui doctrinâ, dignitate, aut pietate inclaruere

qui cognitoris sui vicem delegatae in Aquitaniam Camerae adesset, commendatus ab omnibus bonis Pithoeus, lectusque statim, habuerit ubi summae doctrinae, ingenii, prudentiae, probitatis, fidei, documentum in oculis omnium daret. Indicavit virum sapientissimum magistratus amplissimus & Aquitaniae provinciae, & universae Galliae, quo deposito, repetiit adsueta fori ac literarum munia, donec fatal miserrimae Franciae malum, conjuratio sacrum nomen mentita, faces subdidit nondum restituto ex pristinis ruinis regno, prodiditque oculis nostris omnium quotquot unquam legimus, audivimus facinorum, exempla tristissima. Ludibrio habita numinis divini majestas, sacramentorum sanctitudo, Principum jurata foedera: summa illa & sanctissime culta Regia auctoritas lacerata plebis infimae sordidis contumeliis, Eclesiasticorum vesanis decretis, nobilium insanis armis, magistratuum ipsorum furiosis edictis ac sententiis, saevitum passim in omnis ordinis sexus, dignitatis homines, & tandem summissmum atrox, ferrum in ipsum Principem. Deprehenderunt hi fluctus Pithoeum intra Parisiorum muros, quorum ille furorem immanissimum detestatus, mansit tamen in urbe cum uxore ac liberis, & (quae post carissima pignora proximum locum adfectus tenuit,) bibliotheca; non ut probaret praesentia sua nefandam furentis populi rebellionem profusam in scelera omnia, sed ut magistratuum esse judicabat abire ab urbe, quam retinere in officio non possent, nec auctores fieri scelerum quae aut inhibere aut punire debebant, ita ratus licere privatis manere apud patrios focos, maxime quibus aetas grandior, familia infirmior: sed praecipue sibi, quem sentiebat nulla vi cogendum ad scelus, & cum spe fore ut ope consilio suo adjuvaret in tempore labentem miseram civitatem, quum praesentium malorum toedium, metus ex imminentibus, & summus consultor tempus sanctis monitis locum daret. Mansit ergo in urbe, tum demum longi illius temporis fructum maximum capi•ns, quo in privata toga carus omnibus & ab omnibus suspectus viverat. Vidit enim plerosque magistratuum aut furori sceleratae plebis obnoxios, si in officio esse vellent, aut coactos ad scelus metu praesentis mali, securus ipse interea, qui nullum locum tenebat in Republica, & conscientia vitae ac sanctitudinis inter furentes tutus, solatia vera è libris sumens, quos maximo in otio diligentius tum conquisivit, perlegit, exscripsit:

qui cognitoris sui vicem delegatae in Aquitaniam Camerae adesset, commendatus ab omnibus bonis Pithoeus, lectusque statim, habuerit ubi summae doctrinae, ingenii, prudentiae, probitatis, fidei, documentum in oculis omnium daret. Indicavit virum sapientissimum magistratus amplissimus & Aquitaniae provinciae, & universae Galliae, quo deposito, repetiit adsueta fori ac literarum munia, donec fatale miserrimae Franciae malum, conjuratio sacrum nomen mentita, faces subdidit nondum restituto ex pristinis ruinis regno, prodiditque oculis nostris omnium quotquot unquam legimus, audivimus facinorum, exempla tristissima. Ludibrio habita numinis divini majestas, sacramentorum sanctitudo, Principum jurata foedera: summa illa & sanctissime culta Regia auctoritas lacerata plebis infimae sordidis contumeliis, Eclesiasticorum vesanis decretis, nobilium insanis armis, magistratuum ipsorum furiosis edictis ac sententiis, saevitum passim in omnis ordinis sexus, dignitatis homines, & tandem summissmum atrox, ferrum in ipsum Principem. Deprehenderunt hi fluctus Pithoeum intra Parisiorum muros, quorum ille furorem immanissimum detestatus, mansit tamen in urbe cum uxore ac liberis, & (quae post carissima pignora proximum locum adfectus tenuit,) bibliotheca; non ut probaret praesentia sua nefandam furentis populi rebellionem profusam in scelera omnia, sed ut magistratuum esse judicabat abire ab urbe, quam retinere in officio non possent, nec auctores fieri scelerum quae aut inhibere aut punire debebant, ita ratus licere privatis manere apud patrios focos, maxime quibus aetas grandior, familia infirmior: sed praecipue sibi, quem sentiebat nulla vi cogendum ad scelus, & cum spe fore ut ope consilio suo adjuvaret in tempore labentem miseram civitatem, quum praesentium malorum toedium, metus ex imminentibus, & summus consultor tempus sanctis monitis locum daret. Mansit ergo in urbe, tum demum longi illius temporis fructum maximum capins, quo in privata toga carus omnibus & ab omnibus suspectus viverat. Vidit enim plerosque magistratuum aut furori sceleratae plebis obnoxios, si in officio esse vellent, aut coactos ad scelus metu praesentis mali, securus ipse interea, qui nullum locum tenebat in Republica, & conscientia vitae ac sanctitudinis inter furentes tutus, solatia vera è libris sumens, quos maximo in otio diligentius tum conquisivit, perlegit, exscripsit: