A67927:8974
Acts and monuments of matters most special and memorable, happening in the Church. [vol.…Actes and monuments of matters most speciall and memorable, happenyng in the Church. [vol.…
Acts and monuments of matters most special and memorable, happening in the Church. [vol. 2, part 2] with an universal history of the same, wherein is set forth at large the whole race and course of the Church, from the primitive age to these latter times of ours, with the bloody times, horrible troubles, and great persecutions against the true martyrs of Christ, sought and wrought as well by heathen emperors, as now lately practised by Romish prelates, especially in this realm of England and Scotland. Newly revised and recognised, partly also augmented, and now the fourth time again published and recommended to the studious reader, by the author (through the help of Christ our Lord) John Fox, which desireth thee good reader to help him with thy prayer.Actes and monuments of matters most speciall and memorable, happenyng in the Church. [vol. 2, part 2] with an vniuersall history of the same, wherein is set forth at large the whole race and course of the Church, from the primitiue age to these latter tymes of ours, with the bloudy times, horrible troubles, and great persecutions agaynst the true martyrs of Christ, sought and wrought as well by heathen emperours, as nowe lately practised by Romish prelates, especially in this realme of England and Scotland. Newly reuised and recognised, partly also augmented, and now the fourth time agayne published and recommended to the studious reader, by the author (through the helpe of Christ our Lord) Iohn Foxe, which desireth thee good reader to helpe him with thy prayer.
London: printed by John Daye, 1583London: printed by Iohn Daye, 1583
No title page in the transcription: set from the catalogue record.
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Non vos fugit quomodo publicé, palam, & in facie ac in praesentia omnium statuum huius regni, in summa curia parliamenti, veritas verbi Dei per fidos, doctos, & pios ministros, de vestra impia missa, gloriosé victoriam reportavit: quamuis per trecentos annos non solum locum & templum Dei occupaverit, verum etiam corda hominum (tan quám Deus) inhabitaverit. Sed quocunque titulo, nomine, honore, reverentia, sanctitate, tempore, patronis, universalitate splenduit, ubi per sanctiss. Regé Edovardū sextū sanctiss. memoriae, ad vivum lapidē lydeum verbi Dei examinari per proceres, heroes, ac doctos huius regni erat mandatum: statim evanuit, & nihil aliud apparuit, quám spurcissimum & immundissimum idolū sub pallio, & nomine Dei impie contectum: Aequa & justa petimus, ut palam & publicé: lites inter nos componantur. Si igitur vestrae causae & vobis ipsis non diffidatis, uná nobiscum apud sanctum senatum agere dignemini: ut coramillo, autoritate verbi dei, quis nostram veriorem partem defenderit, dignoscatur. Nullis enim legibus sanctis & justis unquám fuit permissum, ut una pars litigans, de altera parte judex constitueretur. Nam in omnibus controversijs & causis deficilioribus (maxime in religione) medius aliquis, & neutra litigantium pars, in judicem eligenda est. Nec Christus ipse (quamuis ipsa veritas) aeterni patris filius, hanc potestatem & imperium judicandi sibi vindecavit: quandocunque lites de eius doctrina inter illum & phariseos, vel quoscunque alios contigerunt. Sed semper ad legem appellavit, aduersariosque suos ut legis praescripto & sententia starent, rogavit: scrutamini (inquiens) scripturas. Nos etiam a vobis nihil aliud in nomine domini nostri Jesu Christi, supplices petimus & rogamus, nisi ut causa de qua inter nos litigatur, sententia & autoritate verbi dei decidatur ac finiatur. Et si per verbum dei fidem nostram parum candidam & jam, ostendere valeti•: porregemus vobis herbam, dabim usque dextras. Nec in impios Arrianos pij & sancti, patres, hanc judicandi potestatē sibi assumpserunt: sed adfuit disputationi pius princeps Constantinus imperator, qui rationes partium litigantium, diligenter perpendit: & sententiam atque judicium causae, soli autoritati verbi dei detulit. Quid hoc est igitur? quo jure contenditis? vultis & nostri & causae nostrae, testes, accusatores, & judices esse?
Non vos fugit quomodo publicé, palam, & in facie ac in praesentia omnium statuum huius regni, in summa curia parliamenti, veritas verbi Dei per fidos, doctos, & pios ministros, de vestra impia missa, gloriosé victoriam reportauit: quamuis per trecentos annos non solum locum & templum Dei occupauerit, verum etiam corda hominum (tan quám Deus) inhabitauerit. Sed quocunque titulo, nomine, honore, reuerentia, sanctitate, tempore, patronis, vniuersalitate splenduit, vbi per sanctiss. Regé Edouardū sextū sanctiss. memoriae, ad viuum lapidē lydeum verbi Dei examinari per proceres, heroes, ac doctos huius regni erat mandatum: statim euanuit, & nihil aliud apparuit, quám spurcissimum & immundissimum idolū sub pallio, & nomine Dei impie contectum: Aequa & iusta petimus, vt palam & publicé: lites inter nos componantur. Si igitur vestrae causae & vobis ipsis non diffidatis, vná nobiscum apud sanctum senatum agere dignemini: vt coramillo, autoritate verbi dei, quis nostram veriorem partem defenderit, dignoscatur. Nullis enim legibus sanctis & iustis vnquám fuit permissum, vt vna pars litigans, de altera parte iudex constitueretur. Nam in omnibus controuersijs & causis deficilioribus (maxime in religione) medius aliquis, & neutra litigantium pars, in iudicem eligenda est. Nec Christus ipse (quamuis ipsa veritas) aeterni patris filius, hanc potestatem & imperium iudicandi sibi vindecauit: quandocunque lites de eius doctrina inter illum & phariseos, vel quoscunque alios contigerunt. Sed semper ad legem appellauit, aduersariosque suos vt legis praescripto & sententia starent, rogauit: scrutamini (inquiens) scripturas. Nos etiam a vobis nihil aliud in nomine domini nostri Iesu Christi, supplices petimus & rogamus, nisi vt causa de qua inter nos litigatur, sententia & autoritate verbi dei decidatur ac finiatur. Et si per verbum dei fidem nostram parum candidam & iam, ostendere valeti: porregemus vobis herbam, dabim usque dextras. Nec in impios Arrianos pij & sancti, patres, hanc iudicandi potestatē sibi assumpserunt: sed adfuit disputationi pius princeps Constantinus imperator, qui rationes partium litigantium, diligenter perpendit: & sententiam atque iudicium causae, soli autoritati verbi dei detulit. Quid hoc est igitur? quo iure contenditis? vultis & nostri & causae nostrae, testes, accusatores, & iudices esse?