A70927:77
Animalis homo concio Latine habita ad Academicos Oxonienses, nono die Octobris 1649 pro inchoando…
Animalis homo concio Latine habita ad Academicos Oxonienses, nono die Octobris 1649 pro inchoando termino / authore Ed. Reynoldo.
Londini : Excudebat T. Ratcliffe pro Georgio Thomasono ..., 1659
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
Proinde 2. nativam cordis nostri adversùs gratiam Christi Deique mandata contumaciam agnoscamus,1 et eo quo par est dolore lacrymisque defleamus, quà salutem respuere, misericordiam repellere, mortem ultro persequi, nosque iplos aeternâ vitâ indignos judicare solemus. Nempe ad ostium nostrum pulsat indies Gratia Dei, et nos supini obsurdescimus; in aures intonat, nos in utram que aurem dormimus; expectat dum ad saniorem mentem redeamus, et porrò insanimus; obsecrat, ⟨p. 32⟩& tristiâ afficimus; sinum expandit & terga vertimus; margaritas obiicit, sub pedibus profano fastu conculcamus; veste byssinâ, purâ, splendidâ, armillis, coronis, & pretioso cultu ornare nos voluit, & veteri centone putridisque panniculis nostris seminudi tumidique incedimus: Vinum, manna panem Angelorum, caelestem nobis coenam parat, nos porcorum more siliquas voramus: denique vulnera sua explicat Christus quae nos nequitiâ nostrâ laceramus: sanguine suo nos abluit, & in coeni volutabro jacemus: voce, fletu, clamour, lachrymis amplexus nostras sollicitat, & in libidinum ac pravarum cupiditatum sinum praecipites ruimus. O Beatos nos! quibus varia Dei sapientia affulget; O Coecos! quibus & coelestis doctrina stultescit. O beatos nos! quos precibus Christus obsecrat: O miseros! si nec obsecranti Christo auscultemus. Agnoscamus insipidae Rationis nostrae nugas & levitatem, quae ea tantum in predication Evangelii sectatur, & manu porrectâ arripit non quae planctum sed quae plausum moveant, quaeque prurienti ingenio arrideant, nullum interim pietatis sensum gustumque conscientiis nostris ingenerent.
Proinde 2. nativam cordis nostri adversùs gratiam Christi Deique mandata contumaciam agnoscamus,1 et eo quo par est dolore lacrymisque defleamus, quà salutem respuere, misericordiam repellere, mortem ultro persequi, nosque iplos aeternâ vitâ indignos judicare solemus. Nempe ad ostium nostrum pulsat indies Gratia Dei, et nos supini obsurdescimus; in aures intonat, nos in utram que aurem dormimus; expectat dum ad saniorem mentem redeamus, et porrò insanimus; obsecrat, ⟨p. 32⟩& tristiâ afficimus; sinum expandit & terga vertimus; margaritas obiicit, sub pedibus profano fastu conculcamus; veste byssinâ, purâ, splendidâ, armillis, coronis, & pretioso cultu ornare nos voluit, & veteri centone putridisque panniculis nostris seminudi tumidique incedimus: Vinum, manna panem Angelorum, caelestem nobis coenam parat, nos porcorum more siliquas voramus: denique vulnera sua explicat Christus quae nos nequitiâ nostrâ laceramus: sanguine suo nos abluit, & in coeni volutabro jacemus: voce, fletu, clamore, lachrymis amplexus nostras sollicitat, & in libidinum ac pravarum cupiditatum sinum praecipites ruimus. O Beatos nos! quibus varia Dei sapientia affulget; O Coecos! quibus & coelestis doctrina stultescit. O beatos nos! quos precibus Christus obsecrat: O miseros! si nec obsecranti Christo auscultemus. Agnoscamus insipidae Rationis nostrae nugas & levitatem, quae ea tantum in praedicatione Evangelii sectatur, & manu porrectâ arripit non quae planctum sed quae plausum moveant, quaeque prurienti ingenio arrideant, nullum interim pietatis sensum gustumque conscientiis nostris ingenerent.