Yr ymarfer o dduwioldeb in cyfarwyddo dŷn i rodio fall y rhyngo ef Fodd…Yr ymarfer o dduvvioldeb yn cyfarvvyddo dŷn i rodio fal y rhyngo ef Fodd…

Eithr gan welled fod dy ewyllys bendigedig i ddyfod fell hyn i Swpperu gyd â mi, ac i bresswylio ynof: ni allaf o wir lawenydd na ddywedwyf beth yw din pan gydnabyddit ag ef? neu fâb din pan wnait gyfrif o honaw? Pa gariad bynnac a fu gwiw gennit ti ddangos i mi o gyflawnder dy râs, yr wyf in cyfaddef in rhwydd pa beth ydwyf in nhrueni fy nature. Yr wyf (i ddywedyd ar unwaith) in greadur cnawdol, am henaid wedi ei werthu tan bechod: din truan gwedi ei amgylchu â chorph marwolaeth. Etto Arglwydd gan dy fod ti in galw, weal fi in dyfod, a chan dy fod ti in galw pechaduriad, fe ddarfu i mi fyngwthio fy hunan i mewn ym mhlith eraill: a chan welled dy fod ti in galw yr holl ray sydd in f••nderog, ac in llwythog; ni welai ddim achos i mi jaros in ôl. O Arglwydd yr wyf fi in glaf, ac i bale yr âf and attad ti physygwr fy enaid? Tydi a jachavaist lawyer, and erioed ni threwaist di wrth yr un mor drwm glwyfus: Canys ur wyf in fwy gwahanglwyfus nac oedd Gehazi, in fwy aflan na Magdalen, in ddallach in fy enaid nac oedd Bartimeus un ei gorph; Canys myfi a fum fyw hid in hyn,¹ ac erioed heb welled gwir lewyrch dy air. Y mae in rhedeg o'm henaid fwy life o ⟨p. 310⟩chod, nac oedd diferlif gwaed y wraig claf o'r gwaedlif. Nid oedd Mephibosheth in gloffach i gerdded, nac yw fy enaid i rodio ar dy ôl di mewn cariad. Ni bu fraich Jeroboam in fwy gwywedig i daro y prophwyd, nac yw fy law anafus i, i roi ymwared i'r tlawd. Jachâ fi o Arglwydd, ac ti a wnai cymmaint gweithred a'i jachau hwynt oll. Ac er bod ynof fi eu holl bechodau a'u hanafau hwynt; etto Arglwydd, mor gyfoethog yw dy râd ti, mor fawr yw dy gelfyddyd, megis os mini, y jelly di ag un gair, faddau y nail, ac jachau 'r llall. A pha ham y dylwn i ammau dy ewyllys dâ di; pride na christ i ti yr awrhon er fyngwaredu, and un wên gariadus, yr hwn a ymddangosaist dy hun mor ewyllysgar i'm prynu, er i ti golly holl waed dy gallon: Ac yr awrhon wit in cynnyg mor rasusol i mi arwydd diogel om prynedigaeth trwy dy waed? Pwy wyf fi o Arglwydd Dduw? a pha haeddedigaeth sydd ynof, i'm prynu ar fâth brîs gwerthfawr? Nid yw and dy wir drugaredd, ac nid wyf (o Arglwydd) deilwng o'r lleiaf o'th holl drugareddau di: lay o lawyer i fod in gyfrannog o'r Sacrament sanctaidd hon, yr arwydd mwyaf ar a ganniadhevaist i feibion dynion y rhai a geri.

Eithr gan weled fod dy ewyllys bendigedig i ddyfod fel hyn i Swpperu gyd â mi, ac i bresswylio ynof: ni allaf o wir lawenydd na ddywedwyf beth yw dyn pan gydnabyddit ag ef? neu fâb dyn pan wnait gyfrif o honaw? Pa gariad bynnac a fu gwiw gennit ti ddangos i mi o gyflawnder dy râs, yr wyf yn cyfaddef yn rhwydd pa beth ydwyf yn nhrueni fy natur. Yr wyf (i ddywedyd ar vnwaith) yn greadur cnawdol, am henaid wedi ei werthu tan bechod: dyn truan gwedi ei amgylchu â chorph marwolaeth. Etto Arglwydd gan dy fod ti yn galw, wele fi yn dyfod, a chan dy fod ti yn galw pechaduriad, fe ddarfu i mi fyngwthio fy hunan i mewn ym mhlith eraill: a chan weled dy fod ti yn galw yr holl rai sydd yn fnderog, ac yn llwythog; ni welai ddim achos i mi iaros yn ôl. O Arglwydd yr wyf fi yn glaf, ac i ba le yr âf ond attad ti physygwr fy enaid? Tydi a iachauaist lawer, ond erioed ni threwaist di wrth yr vn mor drwm glwyfus: Canys vr wyf yn fwy gwahanglwyfus nac oedd Gehazi, yn fwy aflan na Magdelen, yn ddallach yn fy enaid nac oedd Bartimeus vn ei gorph; Canys myfi a fum fyw hyd yn hyn,