Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima

Hunc in modū primi illi Apostoli, & Apostolici ¹patres mundū initio innovabant, & ecclesiā indies propagarunt, Ad quod vix dici possit, quantum momenti attulerit, non vis solum miraculorum, sed coniuncta simul par […] con mendatio, vitae probitas, in afflictionibus alacritas, in perferend is iniurijs lenitas, animus simplex, mansuetus, nulli malum cogitans, & deomnibus benemereri studens, humanis omnibus rebus superior, & vitae […], […] denique secularium negotiorum implication vacuus, quò liberius seruirent Evangelio. Atque verò seculisillis felicioribus alebantur Ecclesiae Praesules his, quae sponte deferebat populus, sua contenti tenuitate: Interimsiquid quotidianae supererat […], in pauperes […]. Nec aliud […] tempotis Domicilia […] opiscoporum, quàm […] indigentium. Nondum enim auribus […] Regalia sancti Petri. Quid quodex […] ipso Episcoporum ordine, nonnulliea […], ut quum morerentur, vix quod satis esset ad sepulturam, illis suppeteret, ⟨image 51⟩quemadmodum de Theodoreto legimus. Caeterum hoc hominum genus jamdudum extinctum exolevit, vix ut ulla jam supersint reliquiarum vestigia. Usque adeò omnia in diversum reciderunt apud iftos hodie Romanenses: ut qui modo hos cum illis [Greek or Hebrew] velit componere, moresque istorum symmystarū, crudelitatem ambitionem, tyrannidem, frauds, conspirationes, strepitum, delicias, ocium, opes, glorias, satellitia, palatia, vitae luxum, vindictae cupiditatem intueatur, Satrapis quàm episcopis: Monarchis, ²quàm Monachis similiores comperiat, vixque sciat, pastores, aut impostors: Doctores, an seductores, Praelatos an Pilatos cum Bernardo rectius dixerit. Et tamen post haec omnia ut nihil istos pudet, successores eorum videri velle, à quibus toto vitae ordine sic degenerarunt, ut nec tenuissimum quidem illum primitivae vetustatis signum in his appareat.

Hunc in modū primi illi Apostoli, & Apostolici ¹patres mundū initio innouabāt, & ecclesiā indies propagarunt, Ad quod vix dici possit, quantum momenti attulerit, non vis solum miraculorum, sed coniuncta simul par 〈…〉 cō mendatio, vitae probitas, in afflictionibus alacritas, in perferēd is iniurijs lenitas, animꝰ simplex, mansuetus, nulli malum cogitans, & deomnibus benemereri studens, humanis omnibus rebus superior, & vitae , denique secularium negotiorum implicatione vacuus, quò liberius seruirent Euangelio. Atque verò seculisillis felicioribus alebantur Ecclesiae Praesules his, quae sponte deferebat populus, sua contenti tenuitate: Interimsiquid quotidianae supererat , in pauperes . Nec aliud tempotis Domicilia opiscoporum, quàm indigentium. Nondum enim auribus Regalia sancti Petri. Quid quodex ipso Episcoporum ordine, nonnulliea , vt quum morerentur, vix quod satis esset ad sepulturam, illis suppeteret,