A01129:12
Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima
Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima.
Londini : In ædibus Thomæ Dawson, impensis Richardi Sergier, 1580
Title page typeset from the transcription.
Modern spelling is a reading aid: the words are the author’s, only the spelling is modernized. Original shows the page as printed, with the transcription marks.
I am ut cesset lenta illa patientissimi numinis vindicta: an nos principes & populi Christiani, ⟨p. 2⟩quos tamdiu venenato fornicationis poculo haec dementavit meretricula, os ita nobis obliniri, eiusque nos circumduoi praestigiis, tam indignis modis dilacerari respublicas Christianas Christiani videntes, scientes perpetuò perferemus? Si Lucii Tarquinii superbiā petulantius paulo ferocientem minimè ferendam Romana quondam putavit nobilitas in rege & suo atque etiam legitimo: Nos quomodo reges a deo principesque constituti Romanum hunc fastum plusquam regiū, 1& tor Tarquinianū, non in rege, sed in Episcopo adeò se non supra Tarquinium modo, sed supra omnem humanam celsitudinem, imò supra omne quod Deus dicitur, & numen efferentem fese, vel sine justa animi indignatione spectare, vel sustinere sine publica totius ecclesiae iniuria posseaut debere existimamus? Quae enim hominis insolentia post natos homines major audita? aut quae unquam iniuria ecclesiae dei gravior, aut pestis comparari possit funestior, quàm in aequabili hac, parique Episcoporum inter se conjunction unum see attollere aliquem, qui accepta sibivniversali [Greek or Hebrew] ita caeteris suis consepuis emineat, ut in verba eius omnes jurent Episcopi & concilia; ut autoritati omnis humana cedat […], imperio fasces submittant principes, imperatores etiam ceruices flectant necessariò. Queries, quum per se absurda, & infanda, adeò ab omni ratione & natura pastoralis ministerii abhorreat, ut nihil vel audiri turpius, vel ferri a nobis perniciosius possit, quid nostri nunc officii ⟨image 5⟩ratio postulet, quid tempora'efflagitent, quid communis ecclesiae suadeat necessitas in promptu cuivis sit estimandi copia.
I am vt cesset lenta illa patientissimi numinis vindicta: an nos principes & populi Christiani, ⟨p. 2⟩quos tamdiu venenato fornicationis poculo haec dementauit meretricula, os ita nobis obliniri, eiusque nos circumduoi praestigiis, tam indignis modis dilacerari respublicas Christianas Christiani videntes, scientes perpetuò perferemus? Si Lucii Tarquinii superbiā petulantius paulo ferocientem minimè ferēdam Romana quondam putauit nobilitas in rege & suo atque etiam legitimo: Nos quomodo reges a deo principesque constituti Romanum hunc fastum plusquam regiū,