Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima

Sed quid hic querar primum, aut clamem satis? ô mores, ô temporum inscitiam, ne dicam an principum incogitantiam: Jamdudum monstrum hoc, non Lateraoū, sed Lernaeū è medio sublatū autoritate nostra, atque in ultimas solitudines, vel ad Canibalas gentes procul à coetibus nostris exterminari oportuerat, ut qui humanis hic carnibus satiari nequeat, sub carnivora illic feritate ⟨p. 3⟩discat mansuescere. Quod si factum à nobis […] fuisset, multa superessent Martyrum jam innocentissimorū millia, Et tamen tanta […] Christiani sanguinis strage, quantā non in historus solum recolimus, sed oculis etiā sensibusque quotidie tenemus, vivit adhuc, spiratque non […] sua vita, quàm nostra culpa hic Antichtistus, […] imò floret, regnat, triumphat: In […] no […] do nostris adest, sed praest etiam […], mandat, imperat quae lubet: populos denique nostros praedae, nos ipsos habet ludibrio. […] vi non possit aperta, clanculariis […] designans quem cunque animo interemptū cupit: Cupit […] Christi gloriae quā […] addictiores intellig it. In quo haud […] certissimi […]. Nam alioqui quid aliud est quod eum in tantam […] immanitatem, nisi quòd lucescente Christi gloria, regno ipse suo metuit, Incensus enim cupiditate dominandi animus, postquàm ad eum gloriae faftigiū semel […] it, […] possession deeply see haud facilè […]: […] see […] diutius […] Evangelio non posse intelligit, sine caede & laniena […], cò fit ut quot quot verè Evangelicos perspiciat, totidē sibi ducat esse aduersarios, quibus ille contra eundum ¹quibuscunque possit […].

Sed quid hic querar primum, aut clamem satis? ô mores, ô temporum inscitiam, ne dicam an principum incogitantiam: Iamdudum mōstrum hoc, non Lateraoū, sed Lernaeū è medio sublatū autoritate nostra, atque in vltimas solitudines, vel ad Canibalas gentes procul à coetibꝰ nostris exterminari oportuerat, vt qui humanis hic carnibus satiari nequeat, sub carniuora illic feritate ⟨p. 3⟩discat mansuescere. Quod si factum à nobis 〈…〉 fuisset, multa superessent Martyrum iam innocentissimorū millia, Et tamen tanta 〈…〉 Christiani sanguinis strage, quantā non in historus solum recolimus, sed oculis etiā sensibusque quotidie tenemꝰ, viuit adhuc, spiratque non sua vita, quàm nostra culpa hic Antichtistus, imò floret, regnat, triumphat: In no do nostris adest, sed praest etiam , mandat, imperat quae lubet: populos denique nostros praedae, nos ipsos habet ludibrio. vi non possit aperta, clāculariis designans quem cunque animo interemptū cupit: Cupit Christi gloriae quā addictiores intellig it. In quo haud certissimi . Nam alioqui quid aliud est quod eum in tantam immanitatem, nisi quòd lucescente Christi gloria, regno ipse suo metuit, Incensus enim cupiditate dominādi animus, postquàm ad eum gloriae faftigiū semel it, possessione depelli se haud facilè : se diutius Euangelio nō posse intelligit, sine caede & laniena , cò fit vt quot quot verè Euangelicos perspiciat, totidē sibi ducat esse aduersarios, quibus ille contra eundum