Papa confutatus Sanctæ & apostolicæ Ecclesiae in confutationem Papæ. Actio prima

Et quae jam ista divinae legis non obseruatio, sed eversio est? Quae dissimilitudo testamenti veteris & novi? Quod damnat pater, mandat filius. Quod non natura solùm repellit, sed paterna etiam praescriptio latissima lege interdixit, id Christus Dei filius, ⟨image 107⟩ridigissimus legis obseruator introduxit? Absit nefas, nunquam fecit, nec voluit unquam, acne cogitavit quidem, nec potuit etiam sine legis & naturae gravi praeiudicio, tam absurdum aliquid moliri, neque tu id unquam putes, amice in Christo lector. Non ille introduxit, sed induxerunt Papistae, dirum & Barbarum hominum genus, longè lateque praeter illius mentem, praeterque omnem non naturae modò, sed scripturae etiam cautionem. Verba, tanquam carnem literae, mordicus arrodunt, quae si recto sensu accipiantur, nihil divinius: si carnaliter, nihil damnosius. Atquî si in verbis Christi tam esse volumus scrupulosi, quin eadem ratione divinae potentiae Simonem in petrosam rupem: petram in Christum: Christique carnem in cibum vertimus. Neque enim quum panem ^*nominavit corpus suum, quod pro nobis exponeret (vim videlicet passionis suae in pane subindicans) verba haec eò tendebant, ut occulto miraculo mutationem aliquam creaturarum institueret, vel ut corpore discedens, corpus post see relinqueret (alioqui cur juberet manducari, si seruati pignoris vice voluisset) verum aliud quidem ille, quod longè sublimioris esset my sterij, ijs verbis intelligebat. Sacramentum enim commendavit, quod spiritualiter intellectum vivificat. Carnaliter intellectum, ²offi cit. Caro etenim (Christo ipso autore) haud prodest quicquam. ⟨p. 105⟩Atquî quo modo […] illa caro prodesse nihil dicetur? Quid, an non nata, an non baptisata, an non mortua pro nobis caro Christi profuit? Certè verò plurimum. Caeterùm nos non de ipsa carnis substantia, eiusque pijs actionibus, sed de nostra solum carnis illius manducatione hîc agimus, quae parum sit nobis profutura ad aeternam salutem, etiamsi millies ore epularemur. Idque Dominus ipse haud obscurè subinnuens Capernaitis, qui verba eadem ad carnalem manducandi sensum detorquebant, ita ait: Verba mea spiritus sunt & vita: Caro non ³